Winter in Montreal

Om heel eerlijk te zijn, zag ik er nogal tegenop: de winter in Montréal. Temperaturen van 20 graden onder nul zijn hier geen uitzondering. Ik vind 10 bóven nul al koud! En dan al die sneeuw. Er valt maar zo maar een halve meter van dat spul. Fietsen kun je wel vergeten. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat dat laatste nog wel het ergste is dat je mij kunt aandoen! De enige mogelijkheid om zo'n extreme winter te overleven, is het als een uitdaging te zien! Gewapend met een nieuwe, extra warme wintergarderobe, en een flinke dosis positivisme, maakte ik me op voor wat komen ging.

Aanvankelijk liet de winter nog even op zich wachten. Net als vorig jaar, hadden we een prachtig najaar met veel mooi weer. Half november heb ik zelfs nog een keer in korte broek kunnen mountainbiken, onder een heerlijk winterzonnetje. Maar begin december was het dan zo ver: vrij onverwachts, diende de eerste sneeuwstorm van het seizoen zich aan. Halverwege de dag begon het te sneeuwen, en tegen de tijd dat ik 's avonds van m'n kantoor naar huis liep, lag er 30 cm. De winter was begonnen!

De dagen daarna maakte ik kennis met de praktische gevolgen van zo'n sneeuwrijke winter. Zo moet je iedere keer als je de deur uitgaan, al is het maar om de vuilniszak aan de straat te zetten, je schoenen aandoen, je warm aankleden, en de trap voor het huis sneeuwvrij maken. Als je ergens naar binnen gaat, moet je overal en altijd je schoenen uitdoen. Op kantoor hebben de meeste mensen een apart paar schoenen staan voor binnen. En de kapper heeft een mand met sloffen voor de klanten. Als je een auto hebt, en geen garage of carport, ben je helemaal de klos. Na een sneeuwstorm, sta je dan minstens 20 minuten de sneeuw op en rond je auto weg te scheppen.

Aan de andere kant, is alles hier wel goed voorbereid op de winter. Komt in Nederland alles bij de eerste millimeter sneeuw piepend en knarsend tot stilstand, hier in Montréal worden de wegen en trottoirs efficiënt sneeuwvrij gehouden, blijft openbaar vervoer gewoon functioneren, en gaat het leven gewoon door. Kort na de eerste sneeuwstorm, moest ik voor werk naar Detroit. Met de ervaringen in Nederland in het achterhoofd, vertrok ik voor de zekerheid maar extra vroeg naar het vliegveld. Het was niet nodig geweest. De taxi kon gewoon doorrijden naar het vliegveld: de wegen waren al sneeuwvrij en er was geen file te bekennen. Ook het vliegtuig vertrok gewoon op tijd. Zo kan het dus ook.

Daarnaast bleef de thermometer meestal bij de -10°C steken, en dat is, zolang er maar geen wind is, eigenlijk best goed te doen. De lucht vriest droog, en mits warm aangekleed, is dat aangenamer dan de kille vochtige lucht rond het vriespunt. Mijn dagelijkse wandeling naar kantoor was dan ook prima te doen. Zo nu en dan is er een 'koudegolf' en daalt het kwik beneden de -20 (koudste dag tot nu toe: -27°C!), maar dat duurt meestal niet veel langer dan een paar dagen.

Kortom, het viel allemaal nogal mee. Daarnaast heb ik het advies ter harte genomen, dat ik van veel Montrealers gekregen had: ga wintersporten! Als je van wintersport houdt, dan is de winter goed uit te houden. Als echte Nederlander ben ik natuurlijk begonnen met schaatsen! Maar ik ben ook voor het eerst van mijn leven de skipiste op gegaan, om te leren snowboarden. Ik ben inmiddels zelfs al een tweede keer geweest en het begint al ergens op te lijken! Ook langlaufen heb ik uitgeprobeerd, en aangezien dat gewoon hier midden in de stad in het Parc Mont Royal kan, ga ik dat zeker vaker doen.

Zo is het ondertussen alweer eind januari, en vliegt de winter tot nu toe dus redelijk probleemloos voorbij. Februari staat echter voor de deur, en dat is volgens de lokale bevolking de moeilijkste maand. Dan komen vaak de koudste dagen, net wanneer je de winter echt zat begint te worden. We zullen zien. Ik behelp met tijdens de koude dagen met plannen maken voor het voorjaar en de zomer!

Boston

Met de terugkeer van normale temperaturen in deze hoek van de wereld, was het de hoogste tijd om samen met Steph weer eens een weekendje weg te gaan. Ditmaal was de keuze gevallen op Boston. Donderdagavond hebben we de bus gepakt naar St-Jean, waar schoonmoeder een maaltijd, een bed, en een auto voor ons had klaarstaan. De volgende ochtend op weg. Na het gebruikelijke verhoor door een Amerikaanse immigratieofficier, reden we de Verenigde Staten in voor een roadtrip door de staten New York, Vermont, New Hampshire en Massachusetts, om uiteindelijk na een uur of zes in Boston aan te komen.

Net als vorig jaar in New York, hadden we via airbnb een kamer bij iemand thuis geboekt. Het prachtige oude houten huis van Joan was lekker centraal gelegen in Cambridge, ongeveer in het midden tussen de beroemde universiteiten Harvard en MIT, en een paar metrostops verwijderd van downtown Boston. Na een wandelingetje over de campus van Harvard, ontmoetten we Joan in een fair trade koffieshop, en nam ze ons mee naar haar optrekje en liet ons de kamer zien. Steph was er meteen helemaal weg van, dus dat zat wel goed. Joan gaf ons meteen nog wat tips voor allerlei duurzame, biologische, vegetarische, etnische of anderzijds cultureel verantwoorde restaurantjes, en ging er weer vandoor, terug naar de door haar georganiseerde farmers' market.

Wij hebben nog even lekker langs de rivier gelopen, met prachtig uitzicht op de skyline van Boston in de late middagzon. Het ansichtkaartplaatje werd gecompleteerd door de ontelbare zeilbootjes van de zeilclub van MIT die op het water waren. 's Avonds verrukkelijk gegeten in een piepklein Noordafrikaans restaurantje, waar de halfopen keuken met harde hand werd geregeerd door een gesluierde vrouw, wat met het nodige gefoeter in het Arabisch, Frans en Engels gepaard ging.

Zaterdag was onze enige hele dag in Boston dus lekker op tijd de metro gepakt en in downtown Boston begonnen aan de Freedom Trail. Dit is een door rode baksteentjes in het trottoir aangegeven wandelroute, die langs alle historische plekken in de stad voert. In Boston is de Amerikaanse revolutie begonnen, en de stad barst van de historische plekken die op één of andere manier in verband staan met de Amerikaanse onafhankelijkheid. We hebben de Freedom Trail losjes gevolgd, met uitstapjes naar de recent opgeknapte waterfront, en de leuke oude woonwijken Charlestown en Beacon Hill. De smalle bakstenen geveltjes in Beacon Hill hadden in de verte wel wat weg van Amsterdamse grachtenpanden, erg leuk. Na de 294 traptreden naar de top van het Bunker Hill Monument beklommen te hebben, en een pauze op het door indrukwekkende gebouwen omsloten Copley Sqaure, hebben we de dag afgesloten door nog even lekker te gaan shoppen bij de outdoorwinkel REI. Ik had nog wat cash dollars over van het verkopen van mijn auto in Californië, en we hadden nog wat kampeerspullen nodig voor onze volgende trip.

Sufgelopen en -geshopt, zijn we neergeploft in een Middenoosters restaurant voor een zeer aparte maaltijd. Steph was behoorlijk gesloopt van al het lopen, en had last van haar knieblessure. Het plan om nog ergens een biertje te gaan drinken, hebben we daarom maar laten varen, en we zijn lekker vroeg naar bed gegaan.

Op zondag was het alweer tijd om te vertrekken. Maar eerst hebben we vanaf de waterfront nog de veerboot gepakt naar George Island, een van de vele eilandjes voor de kust van Boston. Het eiland zelf, met een oud fort erop, stelde niet zo veel voor maar de boottocht, met prachtig uitzicht op de skyline van Boston en de vele eilandjes, was echt geweldig. Terug aan wal hebben we ons Bostontripje op passende wijze afgesloten met een echte New England clam chowder, hmmmmmm!

De 6 uur terug in de auto waren weer een hele zit, en altijd weer ongelofelijk om te zien hoe ontzettend groot en leeg dit werelddeel is. Van Boston naar de Canadese grens zie je eigenlijk alleen maar dicht beboste heuvels. Gelukkig konden we bij aankomst bij schoonmoeder meteen aanvallen op de gereedstaande maaltijd, en na een warme douche het bed induiken. De volgende dag weer vroeg op om terug naar Montreal te gaan, en aan het werk. Dat valt altijd weer tegen na zo'n leuk weekendtripje!

MTB-weekend Quebec

Het derde weekend van september stond er weer een weekendtrip met de mountainbikeclub op het programma. Dit keer in de regio van Quebec City. Het najaar is de mooiste tijd van het jaar in Quebec: fris maar helder zonnig weer, en de blaadjes aan de bomen krijgen de prachtigste kleuren. Een goed moment dus om de natuur in te trekken.

Zaterdagochtend vroeg vertrek ik, alleen, in m'n Communauto, richting Saint-Raymond. Al snel na het verlaten van Montreal trekt de lucht dicht en de volgende drie uur rijd ik door dikke mist. Bij het verlaten van de snelweg klaart het gelukkig op en even later rijd ik de prachtige Vallée Bras du Nord in. Het doet een beetje aan Vermont denken: veel groen, weilanden, heuvels, bossen, en mooi gekleurde houten boerderijen. Na de laatste 5 kilometer over een onverharde weg kom ik bij de parkeerplaats aan van het park Vallée Bras du Nord, waar ik de andere clubleden tref.

Na de gebruikelijke praatjes en groepsfoto gaan we met de hele groep op weg. De trails hier zijn speciaal voor mountainbikers aangelegd. Hierbij is meestal een dikke laag zand over de met wortels en stenen bezaaide ondergrond aangebracht, waardoor er een stuk vlotter rijdbaar pad ontstaat. Een fijne afwisseling met de supertechnische trails in de buurt van Montreal.

De rit voert eerst een stuk langs de rivier (de Bras-du-Nord) en zoekt daarna de hellingen op. Veel leuke trails met veel snelle bochten, een beetje een rollercoastergevoel. Het idee achter deze trails is duidelijk: weinig echt klimwerk of supertechnische stukken, maar gewoon lekker op en neer en heen en weer slingerende paden met een maximale funfactor. De lunchpauze houden we bij een prachige waterval diep in het bos. Ook het tweede deel van de rit vliegt voorbij. We sluiten af met "La Beurre d'érable", een fantastische trail die wild heen en weer door het bos slingert. Met hoge snelheid rijden onder ontelbare blauwe slangen door die tussen de bomen gespannen zijn: hiermee wordt de sap uit de bomen afgetapt om de bekende maple syrup van te maken. Als toetje moeten we de rivier weer terug oversteken, over een wankele hangbrug.



Iedereen komt uitgelaten terug op de parkeerplaats. Na het omkleden zetten we in kolonne koers naar de lokale snackbar in Pont-Rouge voor een portie poutine, de Frans-Canadese versie van fast food, in de vorm van slappe patat met blokjes jonge kaas en een dikke laag jus. Na ruim twee jaar is dit de tweede keer in mijn leven dat ik poutine eet, en ik denk dat ik er wel weer twee jaar tegenaan kan. Laten we het erop houden dat het in ieder geval de maag vult.

Na deze traditionele versnapering wordt koers gezet naar Lac-Beauport, waar we ons op de camping van de Sentiers du Moulin installeren. Hier gaan we de volgende dag de trails onveilig maken. Na een gezellig etentje in de lokale kroeg duiken we in de regen de tent in.



De volgende ochtend is het weer helemaal opgeklaard, en na een slome start staan om een uurtje of 10 de meesten klaar voor de start. Wederom gaan we met de hele groep tegelijk weg, en meteen wordt duidelijk dat dit andere koek is. Na de vloeiende trails in Bras du Nord, nu supertechnische paden vol wortels en vooral stenen. De ondergrond is door de regen van de vorige avond bovendien nog behoorlijk nat en dat is behoorlijk oppassen geblazen. We klimmen langzaam maar gestaag over de vele obstakels. Het is hard werken maar uiteindelijk wordt de inzet beloond. Via waanzinnige singletracks dalen weer af. Rotsachtige stukken worden afgewisseld met snelle slingerbochten. Er lijkt geen eind aan te komen. Eenmaal beneden vinden we een half verborgen watervalletje. Nu moeten we weer terug klimmen. Via meer gave singeltracks dalen we weer terug naar de camping. Het is een korte maar zeer intensieve rit geweest over geweldige trails!

Als je zoveel plezier hebt gaat het weekend snel voorbij, en na het afscheid nemen stap ik weer in de auto voor de drie en een half uur durende rit terug naar Montreal. Drie en een half uur lekker nagenieten!

Meer foto´s