Cape Epic 2010

Eindelijk was het dan zo ver, na maanden van voorbereiding, reisden Marc en ik op 14 maart af naar Zuid-Afrika voor de Cape Epic! Na een voorspoedig verlopen vlucht, hebben we ons geïnstalleerd in een comfortabel bed & breakfast in Kaapstad. We hadden nog een kleine week voor de start, om rustig aan de warmte te wennen, de fietsen in orde te maken en nog wat laatste kilometers te trainen. Zo hebben we twee mooie ritjes op de flanken van de Tafelberg gemaakt. Verder vooral lekker veel ontspannen, en de lokale restaurants uitgetest.

Twee dagen voor de start, zijn we naar het 'officiële' hotel verhuisd. Van hier uit moesten we een reeks verplichtingen afwerken: startnummers en tassen afhalen, openingsceremonie, rider briefing, fietsen inchecken, tassen inchecken, etc. Een heel gedoe verspreid over twee dagen, en ondertussen zit je maar te wachten tot je eindelijk eens mag gaan fietsen, en loopt de spanning op. De avond voor de start nog even flink eten bij het hotelbuffet, en dan maar proberen nog wat te slapen...

Stage 1: Diemersfontein - Ceres (117 km / 2190 hm)

Zondagochtend 21 maart mogen we, na een busrit van een uur naar de startlocatie, dan eindelijk los! Traag komt de meute van 1200 mountainbikers op gang. We krijgen meteen een serie korte maar steile klimmetjes voor onze kiezen. Langzaam komen we in ons ritme en verlaat de spanning het lichaam. Na een wat langere klim, draaien we het asfalt op. We passeren het eerste water point, en dalen een heel eind af over asfalt. De snelheid loopt hoog op en de kilometers vliegen voorbij. Voor we er erg in hebben, zijn we halverwege.

Na het tweede water point begint het wat serieuzer te worden. Een lange maar goed lopende klim over een brede onverharde weg. Eenmaal boven, doorkruisen we een soort kleine hoogvlakte. Erg ruig, geen spoor van beschaving te bekennen. De route voert over mulle zandpaden. Het rijdt zwaar, er zijn weinig momenten om even te ontspannen. Via een nog ruigere, half overwoekerde pas, verlaten we dit niemandsland. De eerste licht technische afdaling van deze Epic, vol grote stenen, uitgesleten geulen, en struiken die midden in het pad opduiken. We komen goed beneden. We passeren het derde water point, en rijden de vallei in. Veel onbeduidende paden door weilanden en bossen. De vermoeidheid begint toe te slaan. We zijn er bijna, maar het venijn van deze etappe zit 'm in de staart: in de laatste 10 km worden we een oude spoorlijn op gestuurd. Ruim 7 km stuiteren en rammelen over stalen bielzen en scherpe stenen: slopend! We komen in 7 uur en 32 minuten over de finish, ruim binnen de tijdslimiet van 9 uur. De eerste etappe zit erop!

Stage 2: Ceres - Ceres (90 km / 1625 hm)

De 2e etappe wordt aangekondigd als "the singletrack stage", en dat wordt waargemaakt! Vanuit Ceres rijden we 3 lussen over het omvangrijke netwerk van mountainbikepaden in de omgeving. Aanvankelijk is het niet al te technisch, en ontstaan er hier en daar opstoppingen omdat het veld nog te dicht bij elkaar rijdt. Maar gaandeweg worden de klimmen steiler, de afdalingen rotsachtiger, en stijgt de temperatuur ook nog eens tot boven de 40 graden! Op ongeveer 40 km krijgen we de langste klim van vandaag: "Dead Man Walking" genaamd. Een steile en schijnbaar eindeloos tegen de berg op slingerende singletrack. Er is geen boom te bekennen, alleen maar lage struiken, dus we rijden continu vol in de brandende zon. Marc, die al een paar dagen last van z'n maag heeft, heeft het moeilijk. Halverwege moet hij van de fiets. Hij probeert een energiegelletje naar binnen te werken, dat lijkt goed te gaan, maar even later hangt hij kotsend over zijn fiets. Alles wat hij vandaag gegeten en gedronken heeft, ligt in een keer in de berm. Rustig lopend leggen we de rest van de klim af. Overleven is nu het enige dat telt voor Marc.

De afdaling is een geweldige rotsachtige singletrack, en Marc leeft weer een beetje op. Vol gas rossen we naar beneden. We moeten dan echter nog dik 35 km, en het wordt er niet makkelijker op. De ene singletrack volgt de andere op, dan weer rotsachtig, dan weer door mul zand. Marc ploetert voort op een lege maag, het gaat moeizaam maar hij houdt vol. Er volgen wat singletracks door het bos, in ieder geval wat schaduw. In de laatste kilometers krijgen we nog veel mul zand te verwerken, Marc is echt helemaal leeg en ondergaat het allemaal als een marteling. In 7 uur en 36 minuten komen we uiteindelijk over de finish, waar Marc nog maar eens een vuilnisbak volkotst. Het ziet er slecht uit voor hem. Ik heb me de halve etappe in moeten houden, dus voel me nog redelijk fit. Dit was zonder twijfel de zwaarste etappe van deze Epic! Het is een slagveld, er zijn al meer uitvallers dan vorig jaar.

Stage 3: Ceres - Ceres (120 km / 1700 hm)

Dinsdag staan we 's ochtends zonder al te hoge verwachtingen aan de start. Marc heeft wel wat kunnen eten, maar is gisteren heel erg diep gegaan. Hoewel ik me gisteren na de etappe nog fit voelde, heb ook ik nu last van mijn maag. We starten rustig, de route begint gelukkig ook met makkelijke paden door de wijngaarden. Op 20 km dient zich de eerste echte klim aan en meteen gaat het met Marc bergafwaarts. Hij voelt zich weer ziek en komt nauwelijks vooruit. Dat wordt niets. Na kort overleg, besluit hij bij het volgende water point af te stappen. Een flinke domper, maar een verstandig besluit.

Na me er van verzekerd te hebben, dat Marc bij de medische tent goed wordt opgevangen, rijd ik alleen door. Er volgen veel relatief makkelijke brede paden, zo nu en dan is er een technischer stuk vol stenen. Wat het echter zwaar maakt, is de zon. Het is nog weer warmer dan gisteren. Na het tweede water point, rijden we een vallei in waar het wel een oven lijkt. Achteraf blijken de temperaturen hier tot wel 50 graden te zijn opgelopen!! Een tuinslang op een boerenerf biedt eventjes verkoeling. Wat hierna volgt is echter ongekend. Een lange technische klim, vol stenen en half overwoekerd, vol in de brandende zon. Zo moet de hel er ongeveer uit zien. De hitte, het slopende terrein, het kost enorm veel energie en ik moet diep gaan. De afdaling is op zich goed te doen maar de vermoeidheid in o.a. armen en schouders wordt merkbaar. Ik kom uitgewoond aan bij het laatste water point. Het is nog zo'n 30 km, maar volgens een vrijwilliger zijn we 'aan de thuiszijde van de berg'. Het klimwerk zit er dus op, maar ik ben helemaal leeg en met een slakkengang ploeter ik over de relatief makkelijke paden. Vlak voor de finish nog even een paar kilometer mul zand, wat me definitief sloopt. Gebroken rol ik over de finish in 8 uur en 41 minuten. Marc tref ik op een matrasje in de schaduw, hij is gelukkig alweer een beetje opgeknapt. Nu ik nog!

Stage 4: Ceres - Worcester (86 km / 1640 hm)

Na de eerste drie zware etappes, is de vierde een relatief lichte. Veel makkelijke snelle paden, en de klimmen lijken niet al te lastig. Het is gelukkig ook een stuk minder heet dan de afgelopen dagen. Marc lijkt weer aardig hersteld, de middag 'vrij' heeft hem zichtbaar goed gedaan, en hij heeft weer flink bij kunnen eten. Met een blauw startnummer (buiten klassement) mag hij weer aan de start verschijnen. Ik ben als "individual rider" nog altijd in de race voor het felbegeerde finisher t-shirt, maar de zware dag van gisteren is me niet in de koude kleren gaan zitten. Vanaf de allereerste kilometer, heb ik eigenlijk geen fut in m'n lijf. De rollen zijn volledig omgedraaid en Marc moet nu mij op sleeptouw nemen. Op karakter rijd ik door, gelukkig valt de etappe erg mee. Er is één flinke technische klim, die ik redelijk over kom, maar de koek raakt langzaamaan echt wel op. Bij het laatste water point denk ik aan opgeven, maar Marc sleept me mee. We halen de finish (7 uur 36 min), maar vraag niet hoe. Mijn slechtste dag van de hele Epic!

Stage 5: Worcester - Worcester (27 km / 860 hm)

Vandaag staat een korte tijdrit op het programma, een geschenk uit de hemel, want slechts twee uurtjes op de fiets, en de rest van de dag tijd om te herstellen! We starten als één van de eerste teams. De route van 27 km voert over prachtige paden door de bergen. Veel technisch lastige stukken, en geweldige afdalingen! We genieten van de gave trails. Op de makkelijkere stukken houd ik me bewust in, ik doe geen trap te veel vandaag. Het uitgangspunt is herstellen, en geen energie verspillen. Voor Marc een beetje frustrerend want hij voelt zich weer helemaal fit en heeft zin om er flink tegenaan te gaan. In 2 uur en 13 minuten komen we over de finish. De rest van de dag gebruiken we om te eten, te rusten, nog meer te eten, nog meer te rusten, en nog weer wat te eten, nog meer rusten, etc...

Stage 6: Worcester - Oak Valley (123 km / 2240 hm)

De zesde etappe werd vooraf aangekondigd als de zwaarste dag van deze Epic. Na de slopende eerste dagen, zag ik het dan ook somber in. Gelukkig lijkt de rustige dag gisteren zijn werk te hebben gedaan, ik voel me weer een stuk fitter. In de praktijk blijkt de etappe ook enorm mee te vallen. We rijden meest over relatief vlakke, brede gravelwegen. De vermoeidheid is goed voelbaar, maar we kunnen toch weer redelijk tempo maken en we rijden weer lekker gelijk op.

Halverwege is een lange klim vanuit de wijngaarden omhoog richting een radiomast op een heuveltop. Het is af en toe steil maar we kunnen lekker ons eigen ritme aanhouden en komen makkelijk boven. Er volgen weer veel brede gravelwegen zonder al te veel moeilijke stukken, en we kunnen nog steeds lekker doorrijden.

Dan volgt het belangrijkste obstakel van de dag: een klim van zo'n 600 hoogtemeters. Eerst steil maar goed lopend richting het laatste water point. Daarna een ontzettend ruige pas. Het is niet steil maar het pad is extreem zwaar. Stenen, zand, de snelheid zakt tot een slakkengang. De lucht trekt dicht en er steekt een koude harde wind op. Toch weten we goed omhoog te komen, we houden een flink tempo aan en halen hordes mensen in die maar zijn gaan lopen.

Eenmaal boven, blijkt de bestorming van deze ruige pas, voor mij toch iets te hard te zijn gegaan. De spreekwoordelijke man met de hamer slaat genadeloos toe. De 20 km die resten kom ik nauwelijks nog vooruit, en de leuke singletracks op het eind kan ik niet meer waarderen. We finishen in een tijd van 8 uur en 45 minuten.

Stage 7: Oak Valley - Oak Valley (99 km / 2160 hm)

Nu ik de gevreesde zesde etappe heb overleefd, begin ik eindelijk te geloven in het behalen van de finish. Vandaag de laatste flinke rit. Voor de verandering, is het koud bij de start en regent het. De route voert over veel korte steile klimmen door de wijngaarden. Vervolgens weer technisch klimmen door een desolaat rotsachtig landschap. Het gaat weer redelijk goed, maar met de marteling van de laatste 20 km gisteren in het achterhoofd, probeer ik me in te houden. Er volgt nog een flinke klim met veel mul zand, waar hele stukken gewoon niet te fietsen valt. Op zo'n twee derde van de rit, heb ik het weer even moeilijk, maar Marc rijdt me uit de wind en neemt me op sleeptouw.

Na een flinke pauze bij het laatste water point, knap ik weer op en maken we ons op voor de beloofde singletracks in de laatste 20 km. Door strategisch inhalen, zorgen we ervoor vrij baan te hebben, zodat we eenmaal op de smalle trails goed gas kunnen geven. Eén van de leukste stukken van de Epic volgt, met z'n tweeën vliegen we over de fantastische singletracks! Goed gemutst komen we in 7 uur en 49 minuten over de finish. Een mooie rit vandaag, en nog maar één dag te gaan! Dat finisher t-shirt laat ik me nu niet meer afnemen!

Stage 8: Oak Valley - Lourensford (65 km / 1640 hm)

De laatste rit! Een relatief korte, met niet al te veel obstakels meer. We starten een uurtje later, dus we kunnen wat langer blijven slapen. Het is vandaag een massastart, wat in het begin voor nogal wat opstoppingen zorgt. Onder anderen op een prachtige singletrack, waar we helaas in de rij moeten aansluiten om deze lopend af te leggen. Het enige echte obstakel vandaag is een steil oplopende lus om een berg heen, door het Hottentot Holland natuurreservaat. Het is een lange steile klim, rotsachtig en vol stenen. Er is een lange file lopers voor ons te zien, maar wij weten de klim grotendeels fietsend af te leggen. De omgeving is prachtig, weer zo'n desolaat rotsachtig landschap zonder teken van leven. Na de top volgt een rotsachtige afdaling. We moeten nog één pasje over, waar we vanwege de beschermde status van de natuur, verplicht moeten lopen. We worden een stukje langs een spoorlijn gestuurd, even slaat de wanhoop toe door de herinnering aan de eerste etappe, maar gelukkig loopt er een pad langs de rails.

De wedstrijd zit er nu echt op, we krijgen nog een lang geneutraliseerd stuk door uitgestrekte velden, waarna we een lange gravelweg opdraaien die rechtstreeks naar de finish leidt. We hebben het gehaald! Marc heeft door zijn opgave in de derde etappe, geen recht op een finisher t-shirt, en wordt door de zijdeur afgevoerd. Hij heeft er flink de pest in. Ik mag na de finish lijn over het podium, en krijg mijn medaille uitgerijkt door de profs Rudi van Houts en Jose Hermida, die de etappe van vandaag gewonnen hebben. In de tent ligt het felbegeerde finisher t-shirt voor me klaar, en een bon voor een picknickpakket. Ik tref Marc weer en we ploffen in het gras neer. In het pakket vinden we een fles wijn, die we meteen maar open maken. Het zit er op!

De ervaring

De Cape Epic, wat een ervaring! Gruwelijk zwaar, gruwelijk mooi! Van te voren wisten we niet goed wat we konden verwachten. Dat het zwaar zou worden, ja dat wisten we wel. De eerste dagen waren achteraf het moeilijkst. De etappes waren zwaar, de hitte extreem, onze lijven stribbelden tegen. Marc werd ziek en dat kun je er dan niet bij hebben. Teleurgesteld als hij was over zijn opgave in de derde etappe, heeft hij de moed niet opgegeven en heeft buiten klassement, de rest van de Epic gewoon uitgereden. We bleven als team rijden. Gedurende de week, raakten we steeds meer in de wedstrijd. Het lukte beter om te eten, we zaten meer ontspannen op de fiets, we vonden een goed ritme zowel op de fiets als na afloop in het kamp. De vermoeidheid werd natuurlijk steeds groter, ik heb soms moeten vechten tegen de aandrang om gewoon maar van de fiets te stappen, en in de berm te gaan liggen slapen. Maar we hebben doorgezet, en het is een indrukwekkend ervaring, om je lichaam zo tot de grenzen van het kunnen te dwingen. De pijn is echter snel weer vergeten, wat overblijft is de enorme voldoening, en de geweldige herinneringen!

Het materiaal

Eén van de dingen waar we in de voorbereiding veel tijd, geld en moeite hadden gestoken, was het materiaal. We begonnen de Epic met twee in topstaat verkerende bikes. Ook de rest van de week heeft de techniek ons niet in de steek gelaten. Pas in de laatste etappe, kreeg ik te maken met enkele kleine probleempjes met de fiets, gelukkig zonder noemenswaardig oponthoud. Dat kan van vele anderen niet gezegd worden! De meereizende mecaniciens hebben dag en nacht doorgewerkt, om de vele fietsen die iedere dag na de etappe met technische mankementen werden ingeleverd, weer opgelapt te krijgen. Alles wat kapot kan, hebben we bij anderen kapot zien gaan. We waren dan ook behoorlijk tevreden, dat wij zelfs geen lekke band hadden gehad! De last minute keus om tubeless te rijden, bleek een gouden greep. Door de vele doorns op de route, stonden de teams die met binnenbanden reden, vaak meerdere keren per dag langs de kant om een bandje te verwisselen!

Uitrusten!

Na de finish hebben we eerst eens even lekker ontspannen. In een nabijgelegen bed & breakfast, hebben we heerlijk geluierd, bij het zwembad rondgehangen, goed gegeten, en rustig de fietsen weer ingepakt voor de terugreis. Marc is daarna vertrokken voor nog een vakantie van anderhalve week met twee Zuidafrikaanse vriendinnen. Ik heb nog een paar daagjes in Kaapstad in een hostel verbleven. Daar heb ik vooral lekker helemaal niets gedaan! Veel geslapen, een beetje rondslenteren in de stad, boekje lezen in het park, etc. Nog even genieten, voor het dagelijks leven weer begint!

La Palma

Begin februari ben ik samen met Marc afgereisd naar La Palma voor een "trainingskamp" van twee weken. De ongekend sneeuwrijke Nederlandse winter had onze training voor de Cape Epic dusdanig beperkt, dat we hoopten onder de Canarische zon nog even flink wat uurtjes op de mountainbike te kunnen doorbrengen.

Na een vlucht van 4 en een half uur konden we op La Palma met bagage en fietsen in onze huurauto stappen, of liever huurbus, want in plaats van de bestelde Renaul Kangoo bestelwagen, kregen we een veel te grote Renault Trafic bus ter beschikking. Aldus met de vlam in de pijp door de tunnel naar de andere kant van het eiland, waar Carlos ons opwachtte bij de benzinepomp om ons naar het huisje te begeleiden. Een schattig huisje in een vreselijk steil en krap straatje in El Paso, lekker centraal gelegen in het volgens de statistieken zonrijke Aridanadal. We waren van alle gemakken voorzien, zelfs een dakterras om in het zonnetje onze fietsen uit te pakken en in elkaar te zetten. Carlos kwam ook nog even een fles zelfgemaakte wijn langsbrengen. Zo konden we die twee weken wel doorkomen, dat was duidelijk!

De eerste week zijn we meteen flink losgegaan op de mountainbike. La Palma staat bekend als een wandel- en mountainbikeparadijs, en dat is het ook. Door het wat grilligere, nattere, klimaat, trekt het wat minder strandtoeristen dan de andere Canarische Eilanden, maar de natuur is er wel veel mooier, groener en diverser door. Het aantal onverharde wegen en spectaculaire wandelpaden is, zeker voor zo'n klein eiland, werkelijk ongekend. Door een grondige voorbereiding hadden we de nodige GPS-tracks voorhanden, waarmee we prachtige trainingsritten in elkaar konden draaien. Zo gezegd zo gedaan, maar dat neemt niet weg dat het fietsen zelf op dit eiland ongekend zwaar blijft. Het is overal steil, er is werkelijk geen meter vlakke weg te vinden, en de ondergrond is zonder uitzondering zwaar: diep vulkaanzand, grof lavagesteente, onbetrouwbaar gladde tapijten van dennenaalden, en de nodige bodemerosie. De gemiddelde snelheid lag dan ook laag, en de training werd gemeten in hoogtemeters in plaats van kilometers. Qua weer hadden we wel de nodige bewolking, maar het grootste deel van de tijd fietsten we daar boven, en dus toch in de zon. Al snel hadden we de bekende bruine armpjes en beentjes die onze fietsoutfits netjes aftekenden.

Zo lagen we halverwege ons verblijf goed op schema om de 20.000 hoogtemeters te gaan halen, tot het weer omsloeg. Eerst nog dichte mist en hier en daar een buitje. Maar op dinsdag in de tweede week, bereikten we het meteorologische dieptepunt. 's Ochtends nog in de zon en blij dat de nattigheid schijnbaar voorbij was, maar later op de dag, hoog bovenin de bergen, trok het snel dicht en was een korte maar heftige bui voldoende om tot op de laatste draad doorweekt te raken. We hebben de klim afgemaakt - zolang je blijft fietsen, blijf je wel warm. Maar toen de afdaling! Het weer verslechterde: slagregens, ijskoude windvlagen, wegen die in rivieren veranderden, met af en toe grote naar beneden gevallen stukken rots. Rillend van de kou moesten we ook nog stoppen om een bandje te verwisselen. Hadden we de hele dag opgezien tegen de flinke klim die aan het eind van de route zat, nu waren we blij dat we onze half onderkoelde lijven warm konden fietsen! Terug in het huisje zagen we op de lokale televisiezender de schade die de storm op de verschillende eilanden had aangericht: meegesleurde auto's, aan flarden gewaaide benzinestations, vernielde bananenplantages. Er was een weeralarm afgegeven, de vliegvelden waren dicht, de veerboten bleven in de haven. Kortom we waren er nog goed afgekomen. Een paar dagen later zorgde dezelfde storm op Madeira overigens voor nog veel meer schade en zelfs slachtoffers.

De volgende twee dagen moesten we de storm uitzitten - en het vocht uit ons huisje proberen te stoken met het piepkleine elektrische kacheltje. Gelukkig hadden we op vrijdag weer een mooie dag. Voor het noorden werd regen voorspeld, waardoor we onze geplande rit naar het hoogste punt van het eiland moesten laten varen. In het zuiden leek het echter prachtig weer te worden, en dus hebben we maar een flinke monstertocht gereden, waarbij we de mooiste stukjes van onze eerdere ritten aan elkaar hebben geregen. Een lange onverharde klim, die ons langs een bizar zwart asveld over de bergkam voerde. Aan de andere kant via wat overwoekerde paadjes richting een zeer steile, en na het noodweer flink geërodeerde, weg terug omhoog naar ruim 1800 meter. Hier kruisten we de Ruta de los Vulcanes, een beroemde wandelroute over de 'rug' van het eiland. Dan een fantastiche afdaling van bijna 1200 hoogtemeters, grotendeels over rotsachtige wandelpaadjes. Dan weer een steile klim terug de kam op, om tot slot over glooiende singletracks door het bos terug naar huis te rijden. In het zicht van de haven, wist Marc helaas een dikke tak in zijn achterderailleur te rijgen, met flink wat schade tot gevolg. Met wat noodreparaties wisten we toch fietsend thuis te komen. Desondanks toch een fantastische rit, misschien wel de mooiste van allemaal.

De laatste twee dagen was het weer wat natter, en we hebben niet meer geprobeerd de fiets op te lappen. In plaats daarvan een flinke wandeling gemaakt, met nog een stukje Ruta de los Vulcanes. Het klaarde flink op en we hadden een prachtig zicht op de geografie van het eiland: de grote vulkaankrater in het noorden, de bergkam die zich naar het zuiden toe uitstrekt via een serie kleinere vulkanen. Indrukwekkend! 's Middags ook de bikes nog droog op het dakterras weer in kunnen pakken voor de terugreis.

Ondanks het slechte weer in de tweede week, konden we toch terugkijken op een geslaagd 'trainingskamp'. Maar liefst 44 uur en 35 minuten op de fiets gezeten, 15.472 hoogtemeters overwonnen, en dit in slechts 434 km! Het vertrouwen in een goede afloop van de Cape Epic is gegroeid, en de laatste onvolkomenheden in het materiaal vastgesteld. Nog een kleine drie weken om de laatste dingen te regelen, en dan reizen we af naar Kaapstad.

En die eindeloze paden op La Palma, die vragen erom om nog eens terug te komen! En dan zonder halve orkaan graag!

Weer even samen

Na het afronden van mijn eerste freelanceklus de dag ervoor, stond ik op de ochtend van mijn verjaardag met Rein en Leuni in alle vroegte op Schiphol om mijn cadeautje uit Canada op te halen. Voor 9 dagen kwam Steph over naar Nederland. Na de hereniging in de vertrekhal, snel wat vlaaipuntjes gehaald bij de Multivlaai en op naar huis om te vieren!

We hadden niet echt plannen voor deze week, we wilden vooral genieten van het samenzijn. Desalniettemin hebben we toch nog een minitour door de lage landen gemaakt. Zaterdags met de bus naar Leiden, waar we een bakkie gedaan hebben met Stijn, en natuurlijk de stad bekeken. Steph was er meteen helemaal weg van, Leiden zou haar favoriete stad van deze trip worden.

Dinsdags hebben we de trein gepakt naar Brussel, voor een 2 daags verblijf in het teken van, zoals ze dat in het Vlaams zo mooi noemen, het Beeldverhaal. We hebben overnacht in een fantastiche bed & breakfast (Les Habitats Nomades, aanrader!), waar onze kamer volledig in Stripverhalenstijl was ingericht. We zijn meteen te voet, dwars door het centrum van Brussel en natuurlijk langs de Grote Markt en Manneken Pis, naar het Stripmuseum gelopen. Hier hebben we ons weer helemaal kind gevoeld, met het zien van stripfiguren die we allang weer vergeten waren, en zijn we na een lunch in het museumrestaurant, nog lekker even in de bibliotheek gebleven om wat stripboeken te lezen voor we weer de kou in gingen. 's Avonds de dag op zeer Belgische wijze afgesloten met een zak vette friet met mayo van een ouderwets frietkot.

De volgende dag hebben we onze stripverhalenexcursie voortgezet met een wandeling langs de vele stripmuurschilderingen verspreid door de stad. Er zitten hele toffe bij, en je ziet zo ook wat minder bekende wijken. Via de nodige art nouveau architectuur en de Europese Commissie, zijn we uiteindelijk in het Jubelpark aangekomen, een ambitieus park met grote arc de triomph. Ongetwijfeld een fantastich park om in de zomer even lekker op een bankje of in het gras te hangen, maar in de winter toch vooral kaal en leeg. Na de friet van gisteren, nu het andere uiterste opgezocht in een restaurant dat ik ooit eens heb ontdekt toen ik voor mijn werk in Brussel was (Dolma, aanrader!). Met een volle buik van het heerlijke vegetarische buffet, en even heerlijke dessert, zijn we teruggewaggeld naar onze b&b.

Op donderdag hebben we, na nog een laatste overheerlijk b&b-ontbijt, de trein naar Maastricht gepakt. Daar hebben we even lekker door het gezellige centrum geslenterd. Na twee dagen in de kou door Brussel gemarcheerd te hebben, hadden we nu het plan opgevat om lekker lui en warm een middagfilmpje in de bioscoop te pakken. Helaas was er doordeweeks geen middagfilm, dus hebben we ons maar in het restaurant van de V&D verschanst met een bakkie en een punt, lekker door het raam naar buiten naar de shoppende mensen kijken. Aan het eind van de middag een sms-je van José dat hij uitgewerkt was en op weg naar huis. Even later zaten we dan ook lekker warm in zijn appartementje midden in het centrum. Even op en neer naar de afhaalindonesiër voor wederom een heerlijke maaltijd, en verder een lekker rustige en erg gezellige avond 'thuis op de bank'. De bank waar we ook op zijn blijven slapen.

Vrijdag, het einde van deze korte vakantie naderde. Met de trein naar Amsterdam, waar we na een supersnelle wandeling langs de grachten, 's middags Martin troffen voor een biertje. Later voegde ook Dorien zich bij ons en zijn we lekker met z'n viertjes uit eten geweest. Wederom erg gezellig. Wij waren ondertussen toch wel uitgeblust, dus niet al te laat de laatste etappe op weg naar huis aanvaard. Een korte, maar erg leuke en intensieve trip door de Benelux!

En zo zat het verblijf van Steph er alweer bijna op. Na een lekker rustig dagje thuis op zaterdag, togen we op zondag weer richting Schiphol. Dit keer niet zo'n moeilijk afscheid, want hoewel we elkaar pas in april weer zullen zien, weten we dat het dan voor flink langere tijd zal zijn. Ik heb namelijk inmiddels mijn tijdelijke werkvergunning voor Canada ontvangen! Deze is vanaf aankomst in Canada, maximaal een jaar geldig. Een jaar gewoon samen, we zien er erg naar uit.

Kortom er staat weer een heel nieuw avontuur te wachten: een jaar in Canada, werken, maar ook meer van het land zien. Een jaar ook echt weg van Nederland, vrienden en familie, want er is nu geen werkgever die af en toe een vliegticket voor me betaalt. In dat jaar hopen we nu ook een wat definitiever plan voor de toekomst te bedenken.

Voor die tijd staat echter alles nog in het teken van een ander avontuur, de Cape Epic, in maart in Zuid-Afrika! De training is door de onverwacht strenge Nederlandse winter, dusdanig in de war geschopt dat Marc en ik besloten hebben in februari dan maar twee weken op 'trainingskamp' naar de Canarische Eilanden te gaan. De keus is gevallen op La Palma, waar we een leuk huisje aan de zonnige westkant van het eiland geboekt hebben. Mountainbikes mee, en lekker trainen en ontspannen bij een aangenaam temperatuurtje. Ik kan niet wachten!