La Palma

Begin februari ben ik samen met Marc afgereisd naar La Palma voor een "trainingskamp" van twee weken. De ongekend sneeuwrijke Nederlandse winter had onze training voor de Cape Epic dusdanig beperkt, dat we hoopten onder de Canarische zon nog even flink wat uurtjes op de mountainbike te kunnen doorbrengen.

Na een vlucht van 4 en een half uur konden we op La Palma met bagage en fietsen in onze huurauto stappen, of liever huurbus, want in plaats van de bestelde Renaul Kangoo bestelwagen, kregen we een veel te grote Renault Trafic bus ter beschikking. Aldus met de vlam in de pijp door de tunnel naar de andere kant van het eiland, waar Carlos ons opwachtte bij de benzinepomp om ons naar het huisje te begeleiden. Een schattig huisje in een vreselijk steil en krap straatje in El Paso, lekker centraal gelegen in het volgens de statistieken zonrijke Aridanadal. We waren van alle gemakken voorzien, zelfs een dakterras om in het zonnetje onze fietsen uit te pakken en in elkaar te zetten. Carlos kwam ook nog even een fles zelfgemaakte wijn langsbrengen. Zo konden we die twee weken wel doorkomen, dat was duidelijk!

De eerste week zijn we meteen flink losgegaan op de mountainbike. La Palma staat bekend als een wandel- en mountainbikeparadijs, en dat is het ook. Door het wat grilligere, nattere, klimaat, trekt het wat minder strandtoeristen dan de andere Canarische Eilanden, maar de natuur is er wel veel mooier, groener en diverser door. Het aantal onverharde wegen en spectaculaire wandelpaden is, zeker voor zo'n klein eiland, werkelijk ongekend. Door een grondige voorbereiding hadden we de nodige GPS-tracks voorhanden, waarmee we prachtige trainingsritten in elkaar konden draaien. Zo gezegd zo gedaan, maar dat neemt niet weg dat het fietsen zelf op dit eiland ongekend zwaar blijft. Het is overal steil, er is werkelijk geen meter vlakke weg te vinden, en de ondergrond is zonder uitzondering zwaar: diep vulkaanzand, grof lavagesteente, onbetrouwbaar gladde tapijten van dennenaalden, en de nodige bodemerosie. De gemiddelde snelheid lag dan ook laag, en de training werd gemeten in hoogtemeters in plaats van kilometers. Qua weer hadden we wel de nodige bewolking, maar het grootste deel van de tijd fietsten we daar boven, en dus toch in de zon. Al snel hadden we de bekende bruine armpjes en beentjes die onze fietsoutfits netjes aftekenden.

Zo lagen we halverwege ons verblijf goed op schema om de 20.000 hoogtemeters te gaan halen, tot het weer omsloeg. Eerst nog dichte mist en hier en daar een buitje. Maar op dinsdag in de tweede week, bereikten we het meteorologische dieptepunt. 's Ochtends nog in de zon en blij dat de nattigheid schijnbaar voorbij was, maar later op de dag, hoog bovenin de bergen, trok het snel dicht en was een korte maar heftige bui voldoende om tot op de laatste draad doorweekt te raken. We hebben de klim afgemaakt - zolang je blijft fietsen, blijf je wel warm. Maar toen de afdaling! Het weer verslechterde: slagregens, ijskoude windvlagen, wegen die in rivieren veranderden, met af en toe grote naar beneden gevallen stukken rots. Rillend van de kou moesten we ook nog stoppen om een bandje te verwisselen. Hadden we de hele dag opgezien tegen de flinke klim die aan het eind van de route zat, nu waren we blij dat we onze half onderkoelde lijven warm konden fietsen! Terug in het huisje zagen we op de lokale televisiezender de schade die de storm op de verschillende eilanden had aangericht: meegesleurde auto's, aan flarden gewaaide benzinestations, vernielde bananenplantages. Er was een weeralarm afgegeven, de vliegvelden waren dicht, de veerboten bleven in de haven. Kortom we waren er nog goed afgekomen. Een paar dagen later zorgde dezelfde storm op Madeira overigens voor nog veel meer schade en zelfs slachtoffers.

De volgende twee dagen moesten we de storm uitzitten - en het vocht uit ons huisje proberen te stoken met het piepkleine elektrische kacheltje. Gelukkig hadden we op vrijdag weer een mooie dag. Voor het noorden werd regen voorspeld, waardoor we onze geplande rit naar het hoogste punt van het eiland moesten laten varen. In het zuiden leek het echter prachtig weer te worden, en dus hebben we maar een flinke monstertocht gereden, waarbij we de mooiste stukjes van onze eerdere ritten aan elkaar hebben geregen. Een lange onverharde klim, die ons langs een bizar zwart asveld over de bergkam voerde. Aan de andere kant via wat overwoekerde paadjes richting een zeer steile, en na het noodweer flink geërodeerde, weg terug omhoog naar ruim 1800 meter. Hier kruisten we de Ruta de los Vulcanes, een beroemde wandelroute over de 'rug' van het eiland. Dan een fantastiche afdaling van bijna 1200 hoogtemeters, grotendeels over rotsachtige wandelpaadjes. Dan weer een steile klim terug de kam op, om tot slot over glooiende singletracks door het bos terug naar huis te rijden. In het zicht van de haven, wist Marc helaas een dikke tak in zijn achterderailleur te rijgen, met flink wat schade tot gevolg. Met wat noodreparaties wisten we toch fietsend thuis te komen. Desondanks toch een fantastische rit, misschien wel de mooiste van allemaal.

De laatste twee dagen was het weer wat natter, en we hebben niet meer geprobeerd de fiets op te lappen. In plaats daarvan een flinke wandeling gemaakt, met nog een stukje Ruta de los Vulcanes. Het klaarde flink op en we hadden een prachtig zicht op de geografie van het eiland: de grote vulkaankrater in het noorden, de bergkam die zich naar het zuiden toe uitstrekt via een serie kleinere vulkanen. Indrukwekkend! 's Middags ook de bikes nog droog op het dakterras weer in kunnen pakken voor de terugreis.

Ondanks het slechte weer in de tweede week, konden we toch terugkijken op een geslaagd 'trainingskamp'. Maar liefst 44 uur en 35 minuten op de fiets gezeten, 15.472 hoogtemeters overwonnen, en dit in slechts 434 km! Het vertrouwen in een goede afloop van de Cape Epic is gegroeid, en de laatste onvolkomenheden in het materiaal vastgesteld. Nog een kleine drie weken om de laatste dingen te regelen, en dan reizen we af naar Kaapstad.

En die eindeloze paden op La Palma, die vragen erom om nog eens terug te komen! En dan zonder halve orkaan graag!

Weer even samen

Na het afronden van mijn eerste freelanceklus de dag ervoor, stond ik op de ochtend van mijn verjaardag met Rein en Leuni in alle vroegte op Schiphol om mijn cadeautje uit Canada op te halen. Voor 9 dagen kwam Steph over naar Nederland. Na de hereniging in de vertrekhal, snel wat vlaaipuntjes gehaald bij de Multivlaai en op naar huis om te vieren!

We hadden niet echt plannen voor deze week, we wilden vooral genieten van het samenzijn. Desalniettemin hebben we toch nog een minitour door de lage landen gemaakt. Zaterdags met de bus naar Leiden, waar we een bakkie gedaan hebben met Stijn, en natuurlijk de stad bekeken. Steph was er meteen helemaal weg van, Leiden zou haar favoriete stad van deze trip worden.

Dinsdags hebben we de trein gepakt naar Brussel, voor een 2 daags verblijf in het teken van, zoals ze dat in het Vlaams zo mooi noemen, het Beeldverhaal. We hebben overnacht in een fantastiche bed & breakfast (Les Habitats Nomades, aanrader!), waar onze kamer volledig in Stripverhalenstijl was ingericht. We zijn meteen te voet, dwars door het centrum van Brussel en natuurlijk langs de Grote Markt en Manneken Pis, naar het Stripmuseum gelopen. Hier hebben we ons weer helemaal kind gevoeld, met het zien van stripfiguren die we allang weer vergeten waren, en zijn we na een lunch in het museumrestaurant, nog lekker even in de bibliotheek gebleven om wat stripboeken te lezen voor we weer de kou in gingen. 's Avonds de dag op zeer Belgische wijze afgesloten met een zak vette friet met mayo van een ouderwets frietkot.

De volgende dag hebben we onze stripverhalenexcursie voortgezet met een wandeling langs de vele stripmuurschilderingen verspreid door de stad. Er zitten hele toffe bij, en je ziet zo ook wat minder bekende wijken. Via de nodige art nouveau architectuur en de Europese Commissie, zijn we uiteindelijk in het Jubelpark aangekomen, een ambitieus park met grote arc de triomph. Ongetwijfeld een fantastich park om in de zomer even lekker op een bankje of in het gras te hangen, maar in de winter toch vooral kaal en leeg. Na de friet van gisteren, nu het andere uiterste opgezocht in een restaurant dat ik ooit eens heb ontdekt toen ik voor mijn werk in Brussel was (Dolma, aanrader!). Met een volle buik van het heerlijke vegetarische buffet, en even heerlijke dessert, zijn we teruggewaggeld naar onze b&b.

Op donderdag hebben we, na nog een laatste overheerlijk b&b-ontbijt, de trein naar Maastricht gepakt. Daar hebben we even lekker door het gezellige centrum geslenterd. Na twee dagen in de kou door Brussel gemarcheerd te hebben, hadden we nu het plan opgevat om lekker lui en warm een middagfilmpje in de bioscoop te pakken. Helaas was er doordeweeks geen middagfilm, dus hebben we ons maar in het restaurant van de V&D verschanst met een bakkie en een punt, lekker door het raam naar buiten naar de shoppende mensen kijken. Aan het eind van de middag een sms-je van José dat hij uitgewerkt was en op weg naar huis. Even later zaten we dan ook lekker warm in zijn appartementje midden in het centrum. Even op en neer naar de afhaalindonesiër voor wederom een heerlijke maaltijd, en verder een lekker rustige en erg gezellige avond 'thuis op de bank'. De bank waar we ook op zijn blijven slapen.

Vrijdag, het einde van deze korte vakantie naderde. Met de trein naar Amsterdam, waar we na een supersnelle wandeling langs de grachten, 's middags Martin troffen voor een biertje. Later voegde ook Dorien zich bij ons en zijn we lekker met z'n viertjes uit eten geweest. Wederom erg gezellig. Wij waren ondertussen toch wel uitgeblust, dus niet al te laat de laatste etappe op weg naar huis aanvaard. Een korte, maar erg leuke en intensieve trip door de Benelux!

En zo zat het verblijf van Steph er alweer bijna op. Na een lekker rustig dagje thuis op zaterdag, togen we op zondag weer richting Schiphol. Dit keer niet zo'n moeilijk afscheid, want hoewel we elkaar pas in april weer zullen zien, weten we dat het dan voor flink langere tijd zal zijn. Ik heb namelijk inmiddels mijn tijdelijke werkvergunning voor Canada ontvangen! Deze is vanaf aankomst in Canada, maximaal een jaar geldig. Een jaar gewoon samen, we zien er erg naar uit.

Kortom er staat weer een heel nieuw avontuur te wachten: een jaar in Canada, werken, maar ook meer van het land zien. Een jaar ook echt weg van Nederland, vrienden en familie, want er is nu geen werkgever die af en toe een vliegticket voor me betaalt. In dat jaar hopen we nu ook een wat definitiever plan voor de toekomst te bedenken.

Voor die tijd staat echter alles nog in het teken van een ander avontuur, de Cape Epic, in maart in Zuid-Afrika! De training is door de onverwacht strenge Nederlandse winter, dusdanig in de war geschopt dat Marc en ik besloten hebben in februari dan maar twee weken op 'trainingskamp' naar de Canarische Eilanden te gaan. De keus is gevallen op La Palma, waar we een leuk huisje aan de zonnige westkant van het eiland geboekt hebben. Mountainbikes mee, en lekker trainen en ontspannen bij een aangenaam temperatuurtje. Ik kan niet wachten!

Werken en trainen in Nederland

Ruim een maand geleden alweer ben ik vertrokken uit Montréal, voor een 'tussenpauze' van enkele maanden in Nederland. In alle rust zou ik me gaan voorbereiden op de Cape Epic in maart in Zuid-Afrika, en ondertussen zou ik een visum aanvragen voor Canada zodat ik in april weer terug naar Montréal kan. Tussendoor natuurlijk genoeg tijd om al mijn vrienden in Nederland weer eens op te zoeken. Een solide plan, zo leek het. Het loopt in de praktijk natuurlijk altijd weer anders.

Zo kwam er aan het einde van mijn verblijf in Canada een freelance klus voor mijn oude werkgever in Californië op mijn pad. Na enig beraad, en toen bleek dat ik op afstand zou kunnen werken, deze klus aangenomen, want de plannen voor 2010 zijn niet bepaald goedkoop. Zodoende ben ik sinds mijn aankomst in Nederland, eigenlijk vooral aan het werk geweest.

Daarnaast had ik er om diverse redenen voor gekozen, om mijn in Amerika gekochte mountainbike in Canada te laten overwinteren, en mijn 'oude' nog in Nederland staande bike gereed te gaan maken voor de Epic. Naast het werk, dus de nodige uurtjes (en euro's) gestoken in het sleutelen aan de fiets.

Ook in het voorbereiden van de visumaanvraag is de nodige tijd gaan zitten. De bureaucratische rompslomp die je voor zo'n visum moet doorlopen, is weinig inspirerend, maar hopelijk is het het allemaal waard geweest als ik straks een envelop met goed nieuws krijg van de Canadese ambassade.

Ten slotte, realiseerden Steph en ik bij het afscheid voor mijn vertrek, dat het maar liefst 5 maanden zou duren voor we elkaar weer zouden zien! Dat vonden we toch echt een beetje te lang! Na lang puzzelen met vrije dagen en frequent flyer miles, staat er inmiddels voor half januari een bezoek van Steph aan Nederland op de planning! Op mijn verjaardag komt mevrouw op Schiphol aan!

Kortom, voor trainen bleven maar weinig uurtjes over (laat staan voor een sociaal leven!), en de Nederlandse winter (waar komt die ineens vandaan?!) maakt het er ook niet makkelijker op. Zo tussendoor gelukkig toch aardig wat kunnen doen. Ook zijn de vooruitzichten goed: inmiddels is de fiets zo goed als klaar, is de visumaanvraag op de post, en zal het werk half januari klaar zijn. Met nog een kleine 12 weken te gaan tot de start van de Cape Epic, wordt het nu echt serieus. Geen excuses meer, trainen!

Zo ga ik weer een mooie tijd tegemoet. Eerst het bezoek van Steph, verder plannen Marc en ik nog een tripje naar een warm eiland om daar in een lekker klimaat te kunnen fietsen en relaxen. Verder in maart natuurlijk de Cape Epic zelf, en daarna een nieuw avontuur in Canada! Met het aangevraagde visum zou ik tot een jaar in Canada kunnen blijven, en er ook werken. Dat zou ons genoeg tijd moeten geven om wat meer definitieve plannen te maken. In de tussentijd natuurlijk een mooie gelegenheid om meer van Canada te zien!

Laat maar komen dat nieuwe jaar! :-)