Madrid

Alweer een maand terug in Nederland om te werken, en te wachten op mijn verblijfsvergunning voor Canada, realiseerde ik me ineens dat Europa - met haar relatief korte afstanden en goedkope vluchten - straks wel een stuk verder weg is. Met andere woorden, het was zaak om van de nood een deugd te maken en nog wat Europese steden te bezoeken waar ik nog niet eerder geweest was! Midden in de Nederlandse winter is Zuid-Europa altijd een aanlokkelijke bestemming, en zo stapte ik op een regenachtige vrijdagochtend in januari in het vliegtuig naar Madrid!

Het weer in de Spaanse hoofdstad viel een beetje tegen bij aankomst: grijs en miezerig. Gelukkig bevinden zich in Madrid een paar wereldberoemde musea. Het meest bekende is natuurlijk het Prado, maar ik besloot het Reina Sofia te bezoeken. Dat hangt vol met prachtige, wat modernere kunst, bijvoorbeeld van Dali en Miro. Het meesterstuk is echter het wereldberoemde schilderij Guernica, Picasso's interpretatie van het bombardement op het Baskische stadje door de fascisten van Franco. Kamerbreed en zeer indrukwekkend, erg gaaf om een keer in echt te zien. Eenmaal weer buiten nog steeds grauw en grijs, maar zo nu en dan lukte het de zon om even een paar seconden door te breken, en 's avonds werd ik zelfs nog getrakteerd op een spectaculaire zonsondergang.

Zaterdag was het weer flink opgeklaard. Met kaart en fotocamera heb ik het hele centrum lopend doorkruist. Al met al een stad zonder op zichzelf in het oog springende bezienswaardigheden, maar toch een mooie stad als geheel met prachtige architectuur, heel harmonieus zowel qua stijl als kleur, en eigenlijk zonder echt lelijke plekken. En al slenterend door de smalle zijstraatjes kom je het ene na het andere pleintje tegen, vaak met standbeeld en natuurlijk de nodige eettentjes. Ook is het een stad die altijd druk is, elk moment van de dag of nacht zijn er mensen op straat. Verder was ook de slechte economische situatie in Spanje best wel zichtbaar in het straatbeeld. Straatartiesten en bedelaars zijn natuurlijk altijd wel aanwezig in een stad, maar in Madrid waren het er wel heel veel. Het raakt je toch wel als je een keurige man, die je vader zou kunnen zijn, op straat viool ziet staan spelen, met een bordje erbij dat hij door de crisis zijn baan, huis en vrouw is kwijtgeraakt. Toch ging er ook wel een bepaald positivisme van uit, het idee van niet opgeven en het beste er van maken. Mijn euro zal niet veel geholpen hebben, maar alle beetjes helpen, nietwaar?

Zondag was alweer de laatste dag van deze minitrip, en voor ik terugvloog, heb ik de ochtend doorgebracht op de El Rastromarkt. Deze grootste vlooienmarkt van Europa vindt iedere zondag plaats in de smalle straatjes van de wijk La Latina. Je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt hier aangeboden. De kern van de markt bestaat uit echte marktkramen, maar wat verderop zitten de gewonen mensen op een kleedje vol met huisraad. Nog weer verderop staan oude mannetjes elkaars postzegelalbums te vergelijken, om te kijken of er nog wat te ruilen valt. Een ontzettend kleurrijk en divers geheel, en heerlijk om overheen te slenteren.

Zo waren de 48 uur in Madrid snel voorbij gevlogen en zat ik 's avonds alweer aan tafel bij Rein en Leuni in Noordwijkerhout. Madrid: been there, done that (maar ik moet toch nog een keer terug voor het Prado)!

Getrouwd! En op weg naar Vancouver!

Juni 2011. Ik ben halverwege een werkonderbreking van 6 maanden. Steph en ik kennen elkaar nu zo'n drie en een half jaar. De vraag hoe onze toekomst er uit ziet, en vooral waar die zich gaat afspelen, houdt ons al een tijdje bezig. Montreal is voor mij geen optie voor de langere termijn, dat was al vrij snel duidelijk. Ook Nederland spreekt ons om verschillende redenen niet aan. We hebben aan Zuid-Frankrijk gedacht, en aan Vancouver. Ook Boston is via werk de revue gepasseerd als mogelijkheid. De verschillende immigratieprocedures torenen angstaanjagend boven de verschillende opties uit. We beginnen echter nu toch echt wel uit te zien naar wat vastigheid. De tijd is aangebroken om de knoop door te hakken en een plan te maken.

Gelukkig heb ik de drie vrije maanden goed benut. Ik ben naar Zuid-Frankrijk geweest. Een prachtig gebied waar ik me op m'n gemak voel, maar om daar nou te gaan wonen en werken? Het is toch vooral een prachtig vakantieland. Eigenlijk wil ik dat zo houden. Vancouver dan? Een jaar geleden al eens rond gekeken, en door een speling van het lot kom ik er dit jaar weer even terecht. Tijdens een wandeling rond Stanley Park houd ik even een pauze op een strandje. Drie maanden zonder werkdruk hebben alle spanning uit m'n lichaam doen vloeien. Mijn hoofd is vrij. Het zonnetje en de koele zeebries zorgen ervoor dat ik nog even blijf zitten op het strandje. Langzaam zie ik alle puzzelstukjes op z'n plaats vallen.

Terug in Montreal komt het onderwerp snel ter tafel. Ik doe mijn plan uit de doeken, en Steph heeft eigenlijk geen bedenktijd nodig: we gaan naar Vancouver! Makkelijker gezegd dan gedaan, maar met een duidelijk doel voor ogen is het toch wat eenvoudiger plannen. De eerste stap in ons plan verrast iedereen in onze omgeving, en onszelf misschien nog wel het meest: we gaan trouwen!

In oktober is het zo ver. Rein en Leuni hebben er meteen een vakantie van gemaakt en zijn na aankomst in Montreal eerst een roadtrip gaan maken door Quebec en New England. Een week voor de trouwdag komt ook Stijn aan in Montreal. Hij zal mijn getuige zijn. We hebben elkaar de laatste jaren eigenlijk nauwelijks gezien en brengen samen een geweldige week door.

15 oktober melden we ons bij het Paleis van Justitie in Montreal. Steph heeft haar moeder meegenomen, en vriendin Mylene die haar getuige zal zijn. Met z'n zevenen ondergaan we de korte maar krachtige ceremonie, en dan zijn we ineens zomaar getrouwd! Vreemd hoor. Eenmaal weer buiten blijken de wispelturige weergoden ons goed gezind en breekt het zonnetje door. We pakken de metro en lopen via Square St-Louis, en de gezellig straatjes van de hippe wijk Plateau de Montreal, naar Juliette et Chocolat, waar we een verrukkelijke chocoladelunch voorgeschoteld krijgen. 's Middags op het gemak naar ons appartementje voor een bakkie thee. 's Avonds een heerlijke door Steph met specialiteiten uit Quebec voorbereide maaltijd, met als hoogtepunt de 'bruidstaart': een zelfgebakken cheesecake met smurfenechtpaar er bovenop! Ik geniet stilletjes terwijl ik het iedereen naar z'n zin zie hebben, en in drie talen tegelijk met elkaar hoor babbelen. Een geslaagde dag!

De volgende dag vertrekken Rein en Leuni naar New York, en Stijn weer terug naar Nederland. Voor ons begint nu de echte uitdaging: de immigratieprocedure. Voor ons ligt een intimiderende hoeveelheid formulieren, en een langlopende procedure: de officiële doorlooptijd is een jaar! Maar het doel is een permanente verblijfsvergunning, dus dan is het ook meteen voorgoed geregeld. En in de tussentijd kan Steph haar studie in Montreal afmaken, en hopelijk wat werkervaring opdoen. We moeten nog even een lange adem hebben, maar eind 2012 moeten we in Vancouver kunnen zitten!

Dolomieten

Het was al heel lang een wens, maar het kwam er steeds maar niet van. Maar dit jaar ging het dan eindelijk gebeuren: een door mij georganiseerde mountainbikeweek in de Alpen, waarbij ik mijn fietsmaatjes van mijn oude cluppie de Noordbikers eens een andere benadering van het mountainbiken wilde laten beleven. De Nederlandse mountainbiker is traditioneel, wellicht door de diepgewortelde wielerhistorie en een gebrek aan uitdagend terrein, nogal gericht op hard rijden en kilometers maken. In mijn omzwervingen over de wereld heb ik echter het ware mountainbiken leren kennen, waarbij vooral de flow en de technische uitdaging van de trail voorop staan. Gezelligheid en het perfectioneren van de techniek zijn daarbij belangrijker dan wie het snelst is, en na afloop wordt gezamenlijk een biertje gedronken in plaats van sportdrank.

Na het gebruikelijke initiële enthousiasme, en de eveneens gebruikelijke latere afzeggingen, kon uiteindelijk toch een groep van 6 man gevormd worden. Vanuit Canada begon ik met het zoeken van een geschikte locatie. Die werd gevonden in het Eisacktal in Zuid-Tirol, in de Italiaanse Dolomieten. Topokaarten werden besteld, en GPS-tracks gedownload. Menig uurtje in de wondere wereld van Google Earth later, had ik een stevig programma met mooie ritten over hopelijk prachtige singletracks in elkaar gedraaid. Het ging nu echt gebeuren!

Aldus reis ik op een zondag in augustus samen met Marc richting Italië, waar we de twee prachtige appartementen in het idyllische dorpje Natz snel weten te vinden. Rond middernacht komt ook de rest van de groep, die nog even een wedstrijd in het Duitse Sauerland heeft gereden, aan op onze thuisbasis voor een week. De volgende ochtend eerst maar eens uitslapen, en op het gemak ontbijten. 's Middags onder een prachtige blauwe lucht op pad voor een eerste ritje langs de omliggende dorpen in het dal. Toch meteen al de nodige hoogtemeters en singletracks, de trend is gezet.

Op dinsdag kan het echte werk beginnen, en staat meteen de koninginnerit op het programma. We dalen af het dal in en rijden naar de voet van de ruim 2500 meter hoge Plose. Daar moeten we omhoog, maar om de klim- en daaltijd wat in balans te houden (we zijn immers op vakantie) rijden we op eigen kracht tot halverwege, en pakken dan de gondel naar het bergstation. Van hier is het nog een klein stukje klimmen over brede gravelwegen tot de top. Dan kan het feest beginnen: van de top terug naar het dal, gaat de route vrijwel geheel over singletrack! Het begin is veelbelovend: goed rijdbare trails door de alpenweiden, met prachtig uitzicht op de grillige pieken van de Dolomieten. Ook de minder ervaren jongens kunnen hier goed uit de voeten. Later verandert de trail in een grillig wandelpad vol wortels en stenen, langs een gapende afgrond. Er moet veelvuldig gelopen en geklauterd worden. Het hoort erbij in de Alpen, maar voor de nieuwkomers is het een intimiderende kennismaking. Gelukkig is de beproeving niet van lange duur, en kunnen we al snel weer met de nodige flow naar beneden slingeren, zo het terras van een perfect gepositioneerd bergrestaurant op! De pasta, apfelstrudel en koffie gaan erin als koek, en het is iedereen duidelijk dat ook afdalen vermoeiend kan zijn. Na nog een paar mooie singletracks, besluiten we vanwege de vermoeidheid en het snel naderende einde van de middag het resterende deel over asfalt te dalen. Zo zijn we snel beneden, al is de korte klim terug naar het appartement nog even doorbijten, en voor sommigen iets te veel van het goede.

Na een welverdiende rustdag op woensdag, rijden we donderdag de andere kant van het dal uit. Doel is de Stoanamandl op zo'n 2100 meter hoogte, en na de eerste honderden hoogtemeters klimmen - deels over singletrack - is er weer de optie de lift omhoog te pakken. De groep splitst en vier gaan op eigen kracht omhoog. We hergroeperen boven bij het bergrestaurant, en na de pasta wordt het laatste stukje geklommen. Aan de andere zijde moet een mooie singletrack liggen die de omtrekt van de berg volgt met prachtig top-of-the-world-uitzicht. De trail stelt niet teleur en is inderdaad geweldig. De technische moeilijkheidsgraad ligt op een mooi niveau, net uitdagend genoeg maar niets extreems. Het gegroeide vertrouwen van de minder ervaren mensen laat zich zien in een rap verbeterende techniek. Onderweg zijn er mogelijkheden om over asfalt af te steken en later de route weer op te pikken. Zo splitsen we af en toe en kan iedereen genieten. Met vier man doen we uiteindelijk de hele afdaling over singletrack, ruim 1300 verticale meters. De klim naar de thuisbasis is van deze kant beter te doen en iedereen komt vandaag in goede doen binnen.

Vrijdag, de laatste monstertocht van de week. De benen voelen al wat vermoeider aan, dus pakken we vandaag twee liften voor een maximum aan afdaaltijd. De voor vandaag geplande rit zag er op Google Earth spectaculair uit, en blijkt in werkelijkheid nog spectaculairder! Vanaf het liftstation rijden we over singletrack richting kam van de Gitschberg. Een klein stukje lopen tegen de kam op, en dan openbaart zich een schitterend panorama. De trail loopt precies over de rug van de berg, op een hoogte van ruim 2200 meter, en we hebben 360 graden uitzicht over, zo lijkt het, de hele Dolomieten. De hele groep geniet intens. De afdaling loopt nog een stuk verder over de kam, en duikt daana het bos in. Wederom splitsen we geregeld voor makkelijke en moeilijke varianten. Een op goed geluk in de route opgenomen pad blijkt de meest enerverende trail van de hele week. Ruig, vol stenen en wortels, en schijnbaar zonder einde. Zo op het einde van de week is het vertrouwen enorm, en we stuiteren volle bak naar beneden. Met de adrenaline nog in ons lichaam rijden we terug naar het appartement.

Na een week zon en strak blauwe luchten, slaat het weer zaterdag om en begint het te regenen. We rijden nog een leuk ritje over de Kastanienweg, die halverwege de berghelling langs het dal loopt. Wanneer het echt begint te stortregenen, besluiten we af te dalen en langs de rivier terug te rijden. Ik stel voor het bekende laatste klimmetje over singletrack te rijden, een lastige maar passende afsluiting van de week.

De week is voorbijgevlogen, en we kunnen terugkijken op een zeer geslaagde trip. Prachtig weer, prachtige omgeving, en we hebben geweldige routes gereden. De hoeveelheid singletrack in de routes was bijna maximaal en iedereen heeft op zijn eigen manier de nodige grenzen verlegd. Het was bovendien beregezellig. Het low-budget doe-het-zelf-ontbijt, de dagelijkse pauzes met koffie en apfelstrudel, en het waar nodig onderweg eensgezind op elkaar wachten (in het zonnetje), hebben daar alleen maar aan bijgedragen. Ideeën voor een vervolgeditie werden dan ook al snel geopperd, misschien wel in Canada!