48 uur in Lissabon

Uniek, romantisch, karakteristiek, nostalgisch, aangenaam? Het is moeilijk onder woorden te brengen wat Lissabon zo bijzonder maakt. Begin februari vanuit de terminal op het vliegveld zo het aangenaam warme zonnetje in lopen, is natuurlijk meteen al een goed begin. Maar als ik even later in het centrum uit de bus stapt, en voor het eerst zo'n krakkemikkig trammetje door een smal straatje zie rammelen, begin ik al een beetje het gevoel te krijgen in het decor van een oude film terecht gekomen te zijn.

Lissabon ligt aan de monding van de rivier de Taag, en is gebouwd op zeven heuvels. Verspreid over die heuvels liggen verschillende wijken met ieder hun eigen karakter. De langs een liniaal getrokken straten en gigantische pleinen van de Baixa doen in de verte wel een beetje aan Parijs denken. De bizarre gietijzeren lift Elevador de Justa lijkt zo uit een boek van Jules Verne te komen. Maar als je 45 meter hoger uit de lift stapt, loop je zo ineens langs een ingestort middeleeuws klooster de kronkelende straatjes van Bairo Alto in.

Het kroonjuweel van Lissabon is echter de oude Moorse wijk Alfama, een doolhof van smalle steile straatjes en steegjes waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Ik verdwaal er vrijwel direct en vind het geweldig! Ik laat me leiden door de kronkelende steegjes en trappen, en verbazen door de prachtige doorkijkjes over de stad en de rivier die steeds weer onverwacht tevoorschijn komen als ik de hoek omsla. Dit alles met een soundtrack van wapperend wasgoed, rammelende trammetjes, bijna fluisterende Portugezen, en flarden fadomuziek die af en toe uit een raam te horen zijn. Zonder twijfel één van de meest sfeervolle stadswijken in Europa!

De Portugezen komen erg vriendelijk en beleefd over, en praten bijna zacht. Erg aangenaam. Net als in Madrid een paar weken eerder, is ook hier echter de crisis goed zichtbaar. Veel mensen die op straat wat proberen te verdienen. Een man van middelbare leeftijd vertelt me zijn hartverscheurende verhaal over hoe hij zijn baan, huis en vrouw is kwijtgeraakt. En op zaterdag kom ik terecht in de grootste demonstratie in Portugal van de afgelopen dertig jaar, tegen de door de regering aangekondigde bezuinigingen. Het gaat niet goed met Portugal, dat is duidelijk.

Reden te meer om nog wat euros te investeren in de Portugese economie, en te genieten van het aangename zonnetje. In februari op een terrasje lunchen, met uitzicht over de Taag, is natuurlijk geen straf. 48 uur in Lissabon is precies genoeg om de bijzondere sfeer van deze stad op te snuiven, flink wat zon bij te tanken, en weer helemaal opgeladen aan een nieuwe werkweek te beginnen. Muito obrigado Lisboa!

Madrid

Alweer een maand terug in Nederland om te werken, en te wachten op mijn verblijfsvergunning voor Canada, realiseerde ik me ineens dat Europa - met haar relatief korte afstanden en goedkope vluchten - straks wel een stuk verder weg is. Met andere woorden, het was zaak om van de nood een deugd te maken en nog wat Europese steden te bezoeken waar ik nog niet eerder geweest was! Midden in de Nederlandse winter is Zuid-Europa altijd een aanlokkelijke bestemming, en zo stapte ik op een regenachtige vrijdagochtend in januari in het vliegtuig naar Madrid!

Het weer in de Spaanse hoofdstad viel een beetje tegen bij aankomst: grijs en miezerig. Gelukkig bevinden zich in Madrid een paar wereldberoemde musea. Het meest bekende is natuurlijk het Prado, maar ik besloot het Reina Sofia te bezoeken. Dat hangt vol met prachtige, wat modernere kunst, bijvoorbeeld van Dali en Miro. Het meesterstuk is echter het wereldberoemde schilderij Guernica, Picasso's interpretatie van het bombardement op het Baskische stadje door de fascisten van Franco. Kamerbreed en zeer indrukwekkend, erg gaaf om een keer in echt te zien. Eenmaal weer buiten nog steeds grauw en grijs, maar zo nu en dan lukte het de zon om even een paar seconden door te breken, en 's avonds werd ik zelfs nog getrakteerd op een spectaculaire zonsondergang.

Zaterdag was het weer flink opgeklaard. Met kaart en fotocamera heb ik het hele centrum lopend doorkruist. Al met al een stad zonder op zichzelf in het oog springende bezienswaardigheden, maar toch een mooie stad als geheel met prachtige architectuur, heel harmonieus zowel qua stijl als kleur, en eigenlijk zonder echt lelijke plekken. En al slenterend door de smalle zijstraatjes kom je het ene na het andere pleintje tegen, vaak met standbeeld en natuurlijk de nodige eettentjes. Ook is het een stad die altijd druk is, elk moment van de dag of nacht zijn er mensen op straat. Verder was ook de slechte economische situatie in Spanje best wel zichtbaar in het straatbeeld. Straatartiesten en bedelaars zijn natuurlijk altijd wel aanwezig in een stad, maar in Madrid waren het er wel heel veel. Het raakt je toch wel als je een keurige man, die je vader zou kunnen zijn, op straat viool ziet staan spelen, met een bordje erbij dat hij door de crisis zijn baan, huis en vrouw is kwijtgeraakt. Toch ging er ook wel een bepaald positivisme van uit, het idee van niet opgeven en het beste er van maken. Mijn euro zal niet veel geholpen hebben, maar alle beetjes helpen, nietwaar?

Zondag was alweer de laatste dag van deze minitrip, en voor ik terugvloog, heb ik de ochtend doorgebracht op de El Rastromarkt. Deze grootste vlooienmarkt van Europa vindt iedere zondag plaats in de smalle straatjes van de wijk La Latina. Je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt hier aangeboden. De kern van de markt bestaat uit echte marktkramen, maar wat verderop zitten de gewonen mensen op een kleedje vol met huisraad. Nog weer verderop staan oude mannetjes elkaars postzegelalbums te vergelijken, om te kijken of er nog wat te ruilen valt. Een ontzettend kleurrijk en divers geheel, en heerlijk om overheen te slenteren.

Zo waren de 48 uur in Madrid snel voorbij gevlogen en zat ik 's avonds alweer aan tafel bij Rein en Leuni in Noordwijkerhout. Madrid: been there, done that (maar ik moet toch nog een keer terug voor het Prado)!

Getrouwd! En op weg naar Vancouver!

Juni 2011. Ik ben halverwege een werkonderbreking van 6 maanden. Steph en ik kennen elkaar nu zo'n drie en een half jaar. De vraag hoe onze toekomst er uit ziet, en vooral waar die zich gaat afspelen, houdt ons al een tijdje bezig. Montreal is voor mij geen optie voor de langere termijn, dat was al vrij snel duidelijk. Ook Nederland spreekt ons om verschillende redenen niet aan. We hebben aan Zuid-Frankrijk gedacht, en aan Vancouver. Ook Boston is via werk de revue gepasseerd als mogelijkheid. De verschillende immigratieprocedures torenen angstaanjagend boven de verschillende opties uit. We beginnen echter nu toch echt wel uit te zien naar wat vastigheid. De tijd is aangebroken om de knoop door te hakken en een plan te maken.

Gelukkig heb ik de drie vrije maanden goed benut. Ik ben naar Zuid-Frankrijk geweest. Een prachtig gebied waar ik me op m'n gemak voel, maar om daar nou te gaan wonen en werken? Het is toch vooral een prachtig vakantieland. Eigenlijk wil ik dat zo houden. Vancouver dan? Een jaar geleden al eens rond gekeken, en door een speling van het lot kom ik er dit jaar weer even terecht. Tijdens een wandeling rond Stanley Park houd ik even een pauze op een strandje. Drie maanden zonder werkdruk hebben alle spanning uit m'n lichaam doen vloeien. Mijn hoofd is vrij. Het zonnetje en de koele zeebries zorgen ervoor dat ik nog even blijf zitten op het strandje. Langzaam zie ik alle puzzelstukjes op z'n plaats vallen.

Terug in Montreal komt het onderwerp snel ter tafel. Ik doe mijn plan uit de doeken, en Steph heeft eigenlijk geen bedenktijd nodig: we gaan naar Vancouver! Makkelijker gezegd dan gedaan, maar met een duidelijk doel voor ogen is het toch wat eenvoudiger plannen. De eerste stap in ons plan verrast iedereen in onze omgeving, en onszelf misschien nog wel het meest: we gaan trouwen!

In oktober is het zo ver. Rein en Leuni hebben er meteen een vakantie van gemaakt en zijn na aankomst in Montreal eerst een roadtrip gaan maken door Quebec en New England. Een week voor de trouwdag komt ook Stijn aan in Montreal. Hij zal mijn getuige zijn. We hebben elkaar de laatste jaren eigenlijk nauwelijks gezien en brengen samen een geweldige week door.

15 oktober melden we ons bij het Paleis van Justitie in Montreal. Steph heeft haar moeder meegenomen, en vriendin Mylene die haar getuige zal zijn. Met z'n zevenen ondergaan we de korte maar krachtige ceremonie, en dan zijn we ineens zomaar getrouwd! Vreemd hoor. Eenmaal weer buiten blijken de wispelturige weergoden ons goed gezind en breekt het zonnetje door. We pakken de metro en lopen via Square St-Louis, en de gezellig straatjes van de hippe wijk Plateau de Montreal, naar Juliette et Chocolat, waar we een verrukkelijke chocoladelunch voorgeschoteld krijgen. 's Middags op het gemak naar ons appartementje voor een bakkie thee. 's Avonds een heerlijke door Steph met specialiteiten uit Quebec voorbereide maaltijd, met als hoogtepunt de 'bruidstaart': een zelfgebakken cheesecake met smurfenechtpaar er bovenop! Ik geniet stilletjes terwijl ik het iedereen naar z'n zin zie hebben, en in drie talen tegelijk met elkaar hoor babbelen. Een geslaagde dag!

De volgende dag vertrekken Rein en Leuni naar New York, en Stijn weer terug naar Nederland. Voor ons begint nu de echte uitdaging: de immigratieprocedure. Voor ons ligt een intimiderende hoeveelheid formulieren, en een langlopende procedure: de officiële doorlooptijd is een jaar! Maar het doel is een permanente verblijfsvergunning, dus dan is het ook meteen voorgoed geregeld. En in de tussentijd kan Steph haar studie in Montreal afmaken, en hopelijk wat werkervaring opdoen. We moeten nog even een lange adem hebben, maar eind 2012 moeten we in Vancouver kunnen zitten!