Nimby Fifty

Na de Cape Epic in 2010, was mijn conditie in de afgelopen drie jaar langzaam maar gestaag achteruit gegaan. Eenmaal verhuisd naar Vancouver eind 2012 was het dieptepunt wel zo'n beetje bereikt: ik kon geen fatsoenlijk rondje mountainbiken zonder compleet uitgewoond thuis te komen. Het was duidelijk: om van al die mooie trails in mijn nieuwe woonplaats te kunnen genieten, moest er wat gebeuren. Het was tijd om me weer eens voor een wedstrijd in te schrijven!

De Nimby Fifty leek een uitstekende kandidaat: een zware cross-countrywedstrijd over voornamelijk smalle, zeer technische paden in Pemberton, 2 uur ten noorden van Vancouver. Geholpen door een prachtig vroeg voorjaar ging mijn conditie al snel met sprongen vooruit, en ik kon me bij de lokale mountainbikeclub al snel aansluiten bij de 'Advanced XC'-groep (de snelle mannen en vrouwen). Een week voor de wedstrijd kon ik tijdens een parcoursverkenning met wat clubgenoten constateren dat het inderdaad een op zowel conditioneel als technisch vlak behoorlijk pittig rondje ging worden.

De volgende zaterdag vertrek ik 's ochtends vroeg voor de prachtige rit over de Sea to Sky Highway, van Vancouver via Squamish en Whistler naar Pemberton. Ik ben vroeg en de voorbereiding is relaxed. Startnummer halen, praatje met een medestrijder op de parkeerplaats, nog wat eten. De start en finish zijn op de boerderij van de burgermeester. De sfeer is ontspannen en ik stel me op ergens achterin de bonte verzameling mountainbikers. De serieuze, in strakke outfits gestoken fanatiekelingen zijn duidelijk in de minderheid. Het technische karakter van de wedstrijd heeft vooral veel liefhebbers in baggy kleding en op dikke allroundfietsen aangetrokken. Een goed teken wat mij betreft.

Na het startsignaal zet de meute zich in beweging. De wedstrijd begint met een paar kilometer over de weg, en vervolgens een steile klim over een brede gravelweg om het veld wat uit elkaar te trekken. Daarna is het gedaan met brede paden en volgt de eerste singletrackafdaling! Het is meteen vrij technisch, en hier en daar behoorlijk steil. Het is af en toe even dringen met zoveel rijders maar het grootste gedeelte heb ik vrij baan, en vooral veel lol.

Eenmaal beneden is het een stukje langs het spoor op weg naar het meest besproken deel van de route: een klim van een kleine 10 km en 600 hm, bijna geheel over singeltrack, met 101 haarspeldbochten. Het eerste stuk loopt lekker, en wordt alleen wat bemoeilijkt door andere rijders die moeite hebben met de scherpe bochten. Het tweede deel is beduidend technischer, met veel natte stenen en wortels waar de banden op wegglijden. Door de vele andere rijders die ook menigmaal van de fiets moeten, kan ik niet mijn eigen tempo rijden. In tegenstelling tot vorige week, kom ik flink kapot boven.

Na een korte pauze en wat eten en drinken bij de bevoorradingspost, vervolg ik rustig mijn weg. Na nog een stukje singletrack volgt de langste afdaling van de wedstrijd, over de trail 'Overnight Sensation'. Deze zeer steile afdaling zou in een downhillwedstrijd niet misstaan, en wordt dan ook getimed voor een apart downhillklassement. Ik weet van vorige week dat hij helemaal te rijden is, maar ik voel dat de concentratie niet top meer is. Desalniettemin ga ik ervoor en vertrouw op mijn technische vaardigheden. Af en toe even opzij voor een snellere afdaler, maar ik ga goed. Op een intimiderend rotsachtig stuk, dat ik vorige week nog had gelopen, geven de joelende en op pannen slaande toeschouwers me vleugels en ik weet er rijdend doorheen te komen. De vermoeidheid slaat nu toe, in de benen van het klimmen, in de armen van het afdalen, en ik voel de controle wegslippen. Het gaat allemaal nog net goed, tijd om even te pauzeren. Beter wat tijdverlies dan een crash. Ik kom heelhuids en vol adrenaline beneden.

Van vorige week weet ik dat ik pas halverwege ben, en nu eigenlijk pas het zwaarste gedeelte komt: veel elkaar afwisselende korte steile klimmen en afdalingen. Ik zit kapot. Waar ik vorige week eigenlijk alles wel fietsend bovenkwam, moet ik nu vaak lopen. Na iedere bocht lijkt een nóg steilere klim op te doemen. Verstand op nul en blik op oneindig is niet mogelijk, het is af en toe nog flink concentreren in de afdalingen. Het lukt me om een zeer technisch stuk met elkaar opvolgende zeer steile rotsafdalingen te rijden. Nog één klim en dan is het ergste voorbij. Wetend dat het klimmen erop zit, kan ik toch nog genieten van de laatste geweldige singletrackafdaling naar het dal. Wat een parcours!

De laatste paar kilometers langs het spoor en over de weg fiets ik rustig uit. Na 3 uur en 51 minuten rol ik over de finishlijn op de boerderij. Zoals gebruikelijk een plaatsje ongeveer op driekwart in de uitslag. Maar veel belangrijker: wat een belevenis! Deze wedstrijd overtreft qua parcours toch wel alle voorgaande. Dat nodigt toch wel uit naar wat meer verkenning van de trails in Permberton. En voor volgend jaar staat het te kloppen persoonlijk record in ieder geval al vast!

Verhuisd naar Vancouver!

Het is zover: we wonen in Vancouver! Een kleine anderhalf jaar nadat we de knoop doorhakten, en een bruiloft, een immigratieprocedure, een laatste verzengend hete zomer in Montréal, en een monsterverhuizing verder, zijn we eindelijk op de plaats van bestemming. Drie weken na aankomst is de rook een beetje opgetrokken, en begint alles een beetje in te zinken.

Het plan was om in oktober te verhuizen. In het afgelopen half jaar was hiervoor al het een en ander in gang gezet, maar eind augustus begon het in rap tempo concreet te worden. Ik ben naar Vancouver gevlogen om woonruimte te zoeken. In 10 dagen heb ik vanuit een hotel advertenties doorgespit, veel gebeld, en de nodige appartementen bezichtigd. Uiteindelijk heb ik iets gevonden wat aan bijna al onze wensen voldoet: een klein maar modern appartementje in North Vancouver, vlak bij het water, en ideaal tussen stad en bergen in. Een goed gevoel om met het huurcontract op zak weer terug naar Montréal te vliegen. Weer een stap verder.

Ondertussen was Steph begonnen met onze spullen in dozen in te pakken. Ook dat lag goed op schema, totdat bleek dat het verhuisbedrijf alles een week eerder zou komen ophalen dan we hadden verwacht. Dat werd nog even een weekend hard werken om alles op tijd klaar te hebben staan. Ook dit is echter gelukt, waarna we nog drie weken moesten 'kamperen' in ons appartement in Montreal.

Na wat afscheid nemen hier en daar, stapten we 28 september op het vliegtuig voor een enkele reis naar Vancouver, waar we de eerste paar dagen terecht konden bij familie van Steph. Na een eerste trip naar Ikea en het in ontvangst nemen van de sleutel, was 1 oktober de dag van de waarheid. 's Ochtends vroeg zijn we naar ons nieuwe appartement gegaan en stipt om 9 uur stond de verhuiswagen voor de deur met onze spullen uit Montréal. En alles stond nog maar net binnen, toen de vrachtwagen van Ikea aan kwam rijden met onze nieuwe bank en bed. Ook de kabelmonteur kwam netjes op tijd en even later hadden we telefoon, internet en kabel (maar nog geen tv). Nog voor het eind van de ochtend zaten we met een huiskamer vol spullen en konden we beginnen.

En dat viel tegen. Ik had nog de hele week vrij maar had eerlijk gezegd niet verwacht dat ook echt nodig te hebben. Naast schoonmaken en de boel inrichten, moest er ook nog een hoop gekocht en geregeld worden. Maar gaandeweg begon onder de puinhoop 'ons' appartementje zichtbaar te worden, en aan het einde van de week hadden we voor het eerst tijd om even buiten van het ongewoon mooie weer en de prachtige omgeving te genieten.

Al met al is het een behoorlijk stressvolle en energieverslindende periode geweest. Ongelukkigerwijs was het ook nog ontzettend druk op mijn werk. Ook de afgelopen twee weken was ik nog niet veel waard. Maar nu begint het langzaam allemaal een beetje in te zinken: het doel is bereikt. En wat zitten we hier fantastisch! We lopen zo naar de waterkant, de pier op, met het mooiste uitzicht op de skyline van Vancouver. Ook de meeste winkels zijn op loopafstand. De Seabus brengt ons in 12 minuten naar de overkant. En de bergen staan in onze 'achtertuin'. Dit weekend ben ik voor het eerst gaan mountainbiken. Rustig aan, want het was al weer een tijdje geleden, eerst maar eens verkennen. Binnen 10 km van huis kan ik kiezen uit Mount Fromme en Mount Seymour, waar de wereldberoemde North Shore trails liggen. Daar kan ik nu op de fiets heen!

Er moet nog wel het één en ander gebeuren. Hopelijk vindt Steph snel een baan hier. Ik ben nog op zoek naar een auto. We moeten ons sociaal leven hier opnieuw opbouwen, dat gaat uiteraard wel wat tijd kosten. Maar dat geeft niet, we hebben de tijd. We zijn in Vancouver en voorlopig gaan we hier niet meer weg!

48 uur in Lissabon

Uniek, romantisch, karakteristiek, nostalgisch, aangenaam? Het is moeilijk onder woorden te brengen wat Lissabon zo bijzonder maakt. Begin februari vanuit de terminal op het vliegveld zo het aangenaam warme zonnetje in lopen, is natuurlijk meteen al een goed begin. Maar als ik even later in het centrum uit de bus stapt, en voor het eerst zo'n krakkemikkig trammetje door een smal straatje zie rammelen, begin ik al een beetje het gevoel te krijgen in het decor van een oude film terecht gekomen te zijn.

Lissabon ligt aan de monding van de rivier de Taag, en is gebouwd op zeven heuvels. Verspreid over die heuvels liggen verschillende wijken met ieder hun eigen karakter. De langs een liniaal getrokken straten en gigantische pleinen van de Baixa doen in de verte wel een beetje aan Parijs denken. De bizarre gietijzeren lift Elevador de Justa lijkt zo uit een boek van Jules Verne te komen. Maar als je 45 meter hoger uit de lift stapt, loop je zo ineens langs een ingestort middeleeuws klooster de kronkelende straatjes van Bairo Alto in.

Het kroonjuweel van Lissabon is echter de oude Moorse wijk Alfama, een doolhof van smalle steile straatjes en steegjes waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Ik verdwaal er vrijwel direct en vind het geweldig! Ik laat me leiden door de kronkelende steegjes en trappen, en verbazen door de prachtige doorkijkjes over de stad en de rivier die steeds weer onverwacht tevoorschijn komen als ik de hoek omsla. Dit alles met een soundtrack van wapperend wasgoed, rammelende trammetjes, bijna fluisterende Portugezen, en flarden fadomuziek die af en toe uit een raam te horen zijn. Zonder twijfel één van de meest sfeervolle stadswijken in Europa!

De Portugezen komen erg vriendelijk en beleefd over, en praten bijna zacht. Erg aangenaam. Net als in Madrid een paar weken eerder, is ook hier echter de crisis goed zichtbaar. Veel mensen die op straat wat proberen te verdienen. Een man van middelbare leeftijd vertelt me zijn hartverscheurende verhaal over hoe hij zijn baan, huis en vrouw is kwijtgeraakt. En op zaterdag kom ik terecht in de grootste demonstratie in Portugal van de afgelopen dertig jaar, tegen de door de regering aangekondigde bezuinigingen. Het gaat niet goed met Portugal, dat is duidelijk.

Reden te meer om nog wat euros te investeren in de Portugese economie, en te genieten van het aangename zonnetje. In februari op een terrasje lunchen, met uitzicht over de Taag, is natuurlijk geen straf. 48 uur in Lissabon is precies genoeg om de bijzondere sfeer van deze stad op te snuiven, flink wat zon bij te tanken, en weer helemaal opgeladen aan een nieuwe werkweek te beginnen. Muito obrigado Lisboa!