Aan alles komt een eind

Wat gaat de tijd snel! Ik ben alweer een maand weg uit Californië! Hoog tijd om de blog weer eens bij te werken! Voor wie het even allemaal niet meer bij kan houden (zoals ik zelf): ik had mijn baan en appartement in Petaluma per 1 augustus opgezegd, en ging vol goede moed een werkloos en thuisloos leven tegemoet!

Auto verkopen
Na de roadtrip met Steph had ik nog twee weken om alles af te ronden in Californië. Bij terugkomst meteen mijn auto te koop gezet op Craigslist - het Amerikaanse equivalent van Marktplaats. Al snel meldde zich een zekere Burnie, die blijkbaar grote interesse had want hij heeft wel tien keer gebeld en kwam helemaal met de bus naar Santa Rosa om de auto te bekijken. Die was duidelijk niet van plan ook terug weer de bus te pakken, dus de koop was snel gesloten. Na het invullen van diverse ouderwetse formulieren en de overhandiging van een pak met dollars vertrok Burnie met de Subaru - en was ik autoloos!

Meubels verkopen
Ook mijn meubels moesten de deur uit. Dit ging aanzienlijk moeizamer. Het handelen via Craigslist was bijna full time werk, en redelijk frustrerend. Mensen die niets meer van zich laten horen, of tot drie keer toe niet op komen dagen, het hoort er allemaal bij blijkbaar. Ik begon wel een beetje nerveus te worden want het leek er lang op dat ik met twee queen size bedden en een bank zou blijven zitten. Uiteindelijk ging alles toch één voor één weg, en had ik nog een minimalistisch weekje voor de boeg in een nagenoeg leeg appartement, met een kampeermatje als bed, en de strijkplank als tafel.

Afscheid van Hippo, deel 1
Na 15 maanden intensief werken met een kleine groep mensen, was het hele proces van ontslag nemen ineens erg snel gegaan. Doordat ik nog vier weken vakantie had staan was ik na de aankondiging van mijn vertrek een paar dagen later al weg! Daarom in de laatste week nog een keer uitgebreid uit eten gegaan met de collega's - een gezellig afscheid. Via e-mail ook van een hoop collega's verder weg erg veel leuke, verrassende, en warme reacties gekregen. Het zal nog moeilijk worden om weer zo'n fijne werkplek te vinden!

Buuv'
Net als in Amsterdam, had ik ook in Petaluma het geluk erg leuke buren te hebben. Vooral met buurvrouw Melissa ben ik in de loop der tijd erg goed bevriend geraakt. We kookten vaak samen, of gingen lekker uit eten, en na afloop zaten we vaak nog tot 's avonds laat te kletsen. Eigenlijk een soort huisgenoot, alleen hadden we allebei ons eigen appartement! In de laatste week hebben we samen nog één laatste kookavontuur beleefd, waarbij we naast soep en noodles onze eigen experimentele loempia's gemaakt hebben! Ook hebben we een hilarisch dagtripje gemaakt waarbij we wilden gaan picknicken en zwemmen. We hadden zoveel lekkere dingen meegenomen, dat tegen de tijd dat we ons buikje rond gegeten hadden, het zwembad dicht ging! Na een prachtige autoritje door Sonoma Valley zijn we daarom 's avonds maar clandestien de hot tub van een chique hotel in Sonoma ingedoken! Verder heeft Melissa erg geholpen bij het opruimen en schoonmaken. Na al deze gezamenlijke avonturen viel het afscheid de laatste avond toch wel zwaar - het is onduidelijk of en wanneer we elkaar weer zullen zien. We zijn inmiddels echter via Skype (met webcam!) in contact - lang leve moderne technologie!

Mountainbiken
Stiekem was ik natuurlijk niet voor werk in Californië, maar om te mountainbiken! Ik ben er veel met de bike op uit geweest en zal de luxe van wonen in een mountainbikeparadijs missen. Door een rugblessure is er de laatste maanden helaas niet veel van biken gekomen. Het laatste weekend ben ik echter nog één keertje naar Annadel geweest. Auto geleend van Melissa, bike achterin gepropt, en voorzichtig de trail op, regelmatig pauzerend om de rug te strekken. Genoten heb ik, van de prachtige omgeving, het heerlijk warme weer, de uitdagende trails, het stof, het zweet... en ik realiseerde me hoe zeer ik dit zal missen! Via MTBR ook afscheid genomen van de mensen met wie ik de afgelopen 15 maanden gemountainbiked heb, en ook hier veel gelukwensen en andere warme woorden ontvangen.

Nog één keer naar San Francisco
Op de valreep ben ik ook nog een dagje naar San Francisco geweest, om nog één keertje de toerist uit te hangen en de plekjes te bezoeken waar het in 15 maanden niet van gekomen was. Ik kon met mijn steun en toeverlaat Melissa meeliften, en heb vanaf haar kantoor de bus naar het centrum gepakt. Ik ben naar de Coit Tower geweest, en ben vanaf daar de wonderlijke trappen van Filmore St afgedaald - een weelderige oase van groen midden in de stad. Na een heerlijke lunch in North Beach bij een Italiaans tentje, nog één keer de cable car genomen. Het blijft spectaculair om hiermee de steile straten af te razen! Hierna de tram gepakt naar de Castro, en vanhier naar de Mission gewandeld. Hier heb ik de dag afgesloten met een heerlijk tukkie in het park. Van hier kon ik prachtig de mist de stad binnen zien rollen. De Mission blijft altijd het langst in de zon - fascinerend om rondom de wolken te zien opzwellen en zelf in de zon te zitten. 's Avonds heerlijk tapas gegeten met Melissa en Miguel, haar Nicaraguaanse ex-vriend.

Vertrek
Uiteindelijk was het dan toch echt tijd om te vertrekken, en met twee grote zware weekendtassen, een enorme fietstas, een rugzakje en mijn laptoptas, werd ik door collega Jeff na nog een bakkie koffie bij de Whole Foods, bij de airport shuttle afgezet. Vanaf hier ging het allemaal heel vlotjes, en voor ik het wist zat ik in het vliegtuig en had ik eindelijk tijd om stil te staan bij wat er allemaal aan het gebeuren was - eigenlijk best heel veel tegelijk! Ik moet zeggen dat er wel wat emoties los kwamen, maar ook opwinding over de ongewisse maar spannende nabije toekomst. Ik kon gelukkig ook nog wat slapen en de volgende ochtend stond ik weer op Schiphol, met al mijn bagage, en werd opgewacht door Rein en Leuni, en Stijn!

Vrij!
De eerste week terug in Nederland heb ik vooral heel veel uitgerust. Het was heerlijk om alle hectiek van het vertrek achter de rug te hebben, en me nog geen zorgen te hoeven maken over de volgende stap. Zo zat ik dus lekker in mijn unieke zorgeloze eigen wereldje, een heel bevrijdend gevoel en zeer rustgevend en tegelijk stimulerend! Geheel opgeladen en vol ideeën kon ik langzaam weer beginnen met plannen maken en voorbereiden!

Afscheid van Hippo, deel 2
Ik moest natuurlijk ook nog afscheid van mijn Nederlandse collega's nemen, met wie ik de afgelopen vijf en een half jaar heb samengewerkt. We hebben gezellig geborreld op kantoor, en er was een ontzettend leuk afscheidswoord van Jeroen. De meest gestelde vraag die avond was: wat ga je nu doen, en het was erg leuk om steeds te kunnen antwoorden met: dat weet ik niet! Na lekker uit eten geweest te zijn ben ik alleen door nachtelijk Amsterdam naar het station gelopen - even van mijn vrijheid en de energieke vibe van de stad genieten. Voor mijn gevoel was er nu echt een hoofdstuk afgesloten!

Plannen
Op naar het volgende hoofdstuk dus, en dat heeft inmiddels aardig vorm gekregen. Na een korte vakantie naar de Zwitserse en Franse Alpen (inmiddels achter de rug) om mijn veramerikaniseerde zintuigen weer op het Europese te kalibreren, vertrek ik 12 september naar Canada om in Montreal tijdelijk bij Steph in te trekken! Voorlopig tot eind november, want de winter in Quebec zie ik nog niet zitten! Ook staat er weer een nieuw project op stapel: in maart 2010 ga ik met Marc de Cape Epic rijden, een 8-daagse mountainbikewedstrijd in Zuid-Afrika! De winterperiode zal dus ik het teken van training voor dit avontuur staan! In het voorjaar zal ik dan weer een tijdje in Montreal wonen, waarna we hopelijk langzamerhand onze Frankrijkdroom kunnen gaan verwezenlijken! Om te beginnen ga ik straks in Montreal alvast terug de schoolbanken in om mijn Frans te verbeteren! Ik heb er veel zin in en zie er natuurlijk naar uit om Steph weer te zien en 10 weken samen te zijn. We hebben ook ontzettend veel plannen voor tripjes, o.a. naar New York! Er staat dus weer een spannende en opwindende tijd voor de deur!

Goodbye California Roadtrip

Hoe kun je nou beter afscheid nemen van Californië dan met een roadtrip?! De klassieke roadtrip is hier zo ongeveer uitgevonden en vele malen beschreven en bezongen. Een waardige afsluiting van mijn Amerikaanse avontuur, en na al dat werken en reizen was ik eerlijk gezegd ook wel toe aan wat ontspanning.

La Belle Famille
Maar eerst stond er nog een bijzonder familieweekend op het programma. Met veel moeite was het gelukt om Stephs aankomst in San Francisco samen te laten vallen met de laatste week van de tweede Amerikareis van Rein en Leuni. Zo konden zij ook eindelijk hun Canadese schoondochter ontmoeten - en Steph "la belle famille hollandaise"! We hebben een lekker ontspannen weekend met elkaar doorgebracht. Wandelen in Point Reyes, lekker uit eten, rondhangen en wat drinken in Sonoma, vuurwerk kijken op Independence Day, en echte Hollandse door vaders gebakken pannenkoeken eten! Erg leuk en bijzonder om op deze manier en op deze plek iedereen bij elkaar te hebben!

Lake Tahoe
Dinsdagochtend, nadat we Rein en Leuni uitgezwaaid hadden, laadden we nog één keer de Subaru vol met kampeerspullen, en kon onze roadtrip beginnen. Eerste bestemming was Lake Tahoe in de Sierra Nevada. Een ontspannen 3 en een half uur rijden later vonden we een fijn kampeerplekje aan de zuidwestkant van het meer, recht tegenover een mooi uitzichtpunt. Hier hebben we twee nachtjes gestaan. We hebben heerlijk vanaf de camping naar een mooi bergmeertje gewandeld, hebben op Lake Tahoe gekayakt, en zijn met de auto rond het meer gereden. Verder gewoon lekker ontspannen bij de tent, lekker in de zon een boekje lezen, 's avond een vuurtje stoken en een lekker kampeerpotje koken. Tot twee maal toe kwam er een beer over de camping struinen! Toch nog mijn eerste beer gezien in Californië!

Mono Lake
Vanuit Tahoe zijn we naar de oostkant van de Sierra Nevada doorgestoken - een werkelijk prachtige route over diverse bergpassen met geweldige uitzichten. Vervolgens afgezakt naar Mono Lake - een mysterieus zoutwatermeer op de scheiding tussen bergen en woestijn, met bizarre natuurlijke torens (zogenaamde tufa's) die boven het water uitsteken. Heel mooi! In het nabijgelegen plaatsje Lee Vining hebben we lekker een motelletje genomen, want na twee dagen kamperen zonder douche waren we wel aan wat luxe toe. Ook hebben we nog een hike gedaan over de kraterrand van een oud vulkaantje. Het was midden op de dag en de brandende woestijnzon maakte de wandeling nog een flinke kluif. Na even bijkomen in onze motelkamer zijn we 's avonds nog even naar Mono Lake gereden om de bijzondere tufa's bij zonsondergang te bekijken.

Yosemite
De volgende ochtend was het vroeg dag want we wilden een kampeerplekje in Yosemite National Park veroveren - volgens de gidsen een haast onmogelijke opgave zonder reservering in het hoogseizoen. Gelukkig waren we al vlakbij het park, we moesten alleen nog de Tiogapas over. Wederom een prachtige route, en de pas was op maar liefst 3031 meter - volgens mij ben ik met de auto nog niet eerder zo hoog geweest. Al snel bereikten we Tuolomne Meadows, na Yosemite Valley het tweede "toeristencentrum" van het park, en konden nog net een van de laatste 5 kampeerplekjes wegkapen. Na het opzetten van de tent en een achterstallig ontbijtje, hebben we een kort maar pittig wandeltochtje gemaakt naar Elizabeth Lake, wederom een mooi bergmeertje. Na een siësta op de camping - het was dik boven de 30 graden - zijn we eind van de middag naar de top van Lembert Dome geklommen. Dit brok graniet is populair onder bergbeklimmers, gelukkig kun je aan de minder steile achterkant ook als gewone sterverling omhoog. Toch was het laatste stukje nog erg steil en eigenlijk wel een beetje spannend, het grove graniet zorgt echter voor fenomenale grip dus als een soort Spiderman klommen we naar de top. Bovenop natuurlijk een prachtig uitzicht, en een "top of the world" gevoel. Ook nog een praatje gemaakt met een Amerikaanse familie met Nederlandse roots - wat zijn ze toch spontaan die Amerikanen. Verder waren Amerikanen trouwens ook in alle soorten en maten aanwezig op de camping. Naast de gebruikelijke hikers en andere natuurliefhebbers dus ook groepen dronken jongeren, en grote families met rondrennende kinderen, enorme barbecues, en zelfs aggregaten om de meegebrachte filmprojector (met groot scherm!) aan te drijven. Een dolle boel dus!

Na een koude nacht (we sliepen op 2600 meter hoogte) stonden we wederom vroeg op om een nieuwe kampeerplek te vinden wat dichter in de buurt van Yosemite Valley. In de Valley ben je zonder reservering aangewezen op "Camp 4", een soort veehouderij waar de kampeerders met zoveel mogelijk tegelijk op een kampeerplek worden bijeengedreven, daarom kozen wij voor Crane Flat, een camping buiten de Valley. We waren de eerste en van de nog slaperige ranger kregen we een prachtig plekje toegewezen. Heel fijn konden we ons tentje opzetten op een ruime plek tussen de bomen en grote rotsblokken, zonder zicht op naburige tenten. In het nabijgelegen veldje dartelden de hertjes tussen het gras en de kleurige bloemen. Idyllisch!

In een naburig bos hebben we een wandelingetje gemaakt langs grote Sequoiabomen - de grootste en oudste levende dingen op aarde. Indrukwekkend! Bij een omgevallen exemplaar konden we pas echt goed zien hoe groot deze bomen zijn. De beroemde tunnel tree, een afgebrande Sequoia waarin een poort is uitgezaagd en waar men in vroeger tijden met paard en wagen doorheen ging, was leuk om te zien maar viel eigenlijk een beetje tegen. Leuk om te zien waren de dennenappels van deze bomen - bijna net zo groot als een mensenhoofd!

Na wederom een siësta zijn we aan het eind van de middag de Valley ingereden en via een stevige trail naar de top van de Vernal Falls geklommen. Onze knieën kregen het zwaar te verduren, maar ook deze waterval was weer prachtig en indrukwekkend! Er was zelfs een regenboog te zien. Als cooling down voor onze benen zijn we ook nog even naar Mirror Lake gewandeld. En passant zagen we nog even een beer het pad oversteken. En in tegenstelling tot de vorige keer (vorige jaar september) stond er nu nog wel degelijk water in het meer en konden we de reflectie van de Half Dome zien. Gaaf!

Onze laatste dag in Yosemite hebben we nog meer watervallen bekeken. Bridalveil Falls viel een beetje tegen - misschien omdat we tegen de zon in keken en de waterval in de schaduw lag. Wel weer spectaculair was Yosemite Falls - met 739 meter de hoogste waterval van Noord-Amerika. Onderaan hebben we nog even heerlijk met onze voeten in het ijskoude bergwater gezeten. Heerlijk want het was alweer erg warm. De afsluiter was 's middags het prachtige panorama op Yosemite Valley vanaf het ruim een kilometer hoger gelegen Glacier Point. Het was nog net zo indrukwekkend als vorig jaar september. En op zondagmiddag verrassend rustig! Aansluitend hebben we nog even het 360 graden panorama vanaf Sentinel Dome meegepakt - onze laatste hike in de Sierra Nevada!

San Luis Obispo
De volgende dag stond de langste rit van de vakantie op het programma: de grote oversteek richting de Central Coast. Een schijnbaar eindeloze rit, eerst nog door de bergen, daarna door het saaie vlakke landschap van de Central Valley. Bij een pauze op een parkeerplaats langs de snelweg werden we bijna gebraden door de schroeiende zon - ik schat dat het wel zo'n graadje of 40 was daar! Gelukkig kwamen we toch nog vlot in San Luis Obispo aan - een naar verluid zeer relaxed universiteidsstadje net achter de kust. We checkten in in het plaatselijke hostel - eigenlijk een soort bed & breakfast in een gezellig oud Victoriaans huis maar met de bekende ontspannen en gezellige hostelsfeer. Op wonderlijke wijze liepen we hier Megan tegen het lijf, de reislustige Amerikaanse met wie ik in Kaapstad vorig jaar nog anderhalve dag heb doorgebracht. We hadden altijd contact gehouden en waren steeds van plan om elkaar te bezoeken, maar het was er nooit van gekomen. Leuk om bij te praten en erg bijzonder om elkaar zo weer te ontmoeten! Verder hebben we in San Luis Obispo lekker niets anders gedaan dan lekker rondslenteren en een beetje uit eten gaan. En wat een heerlijke stad om niets te doen! We zijn hier twee nachtjes gebleven en helemaal bijgekomen, en hebben ons ook nog een scheur gelachen tijdens een hilarisch spelletje trivial pursuit met de andere hostelgasten.

Big Sur
Het was erg verleidelijk om nog langer in SLO te blijven maar uiteindelijk hebben we ons toch los kunnen maken. Na het afscheid van Megan zijn we rechtstreeks naar de kust gereden. Deze was helaas in mist gehuld. Toch hebben we genoten tijdens een korte tussenstop in Morro Bay, een gezellig toerischtisch vissersplaatsje. De mist bleef de hele dag het zicht op de oceaan belemmeren. Zo af en toe konden we een glimp opvangen van de prachtige uitzichten. In een klein natuurparkje hebben we nog een nachtje gekampeerd. Vanaf de camping konden we zo naar een schattig strandje lopen. De volgende dag zijn we terug naar Petaluma gereden, met een tussenstop voor fish en chips in Monterey, en een wandelingetje over het strand en de pier in Santa Cruz. Deze plaatsen liggen aan een baai en waren voor de verandering vrij van mist - eindelijk!

Aan alles komt een eind
Zo konden we nog een paar daagjes relaxen in Petaluma, en als afsluiter nog één keertje bij Sooze eten - waar we met een omhelzing ontvangen werden. Langzaam aan ook begonnen met het appartement leegruimen. De auto en meubels te koop gezet, en veel weggegooid. Inmiddels is Steph weer terug in Montreal, is mijn auto verkocht, en gaan de meubels een voor een de deur uit. Dat wordt de laatste dagen kamperen in een leeg appartement!

Vakantie

Vakantie, daar was ik wel aan toe! Met een vriendin in Canada is de vraag “waar naar toe?” natuurlijk niet relevant, dus toog ik de laatste week van mei wederom richting Montréal. Het was eindelijk eens gelukt om de rechtstreekse vlucht met Air Canada te boeken, geen overstap dus, dat scheelt weer een hoop tijd en gedoe. Ook had ik dit keer maar eens een autootje gehuurd. De weg van het vliegveld naar Stephs appartement in Laval kan ik inmiddels dromen, dus stond ik zaterdagmiddag zeer vlot bij Steph voor de deur en kon ik na de hereniging meteen op de klaarstaande maaltijd aanvallen.

Een hele week samen, autootje voor de deur, en goede weersverwachtingen: de vakantie kon beginnen. Zondag hebben we echter eerst de metro gepakt naar Montréal, om even bij Stephs nieuwe appartementje in de stad te kijken. Het is een leuke straat met de voor Montréal karakteristieke trappen aan de buitenkant van de huizen. Metrostation en winkelstraat om de hoek, park aan het eind van de straat, een hele vooruitgang ten opzichte van het levenloze Laval. Via Parc Jarry zijn we naar Marché Jean Talon gelopen, de grootste markt van Montréal, en hebben daar een verrukkelijk ijsje gegeten.

Op Maandag zijn we naar Parc National du Mont-Tremblant gereden, een kleine 2 uur ten noorden van Montréal. Dit 1500 km² grote provinciale park, wat ze in Quebec natuurlijk een nationaal park vinden, laat zich in drie woorden omschrijven: heuvels, bos, en meren. We hebben een korte wandeling gedaan naar een uitzichtpunt, met de mooie naam La Corniche. Het was even klimmen maar de beloning was een prachtig uitzicht over het Lac Monroe en omliggende heuvels. Van de behoorlijk koude wind die beneden bij het meer nog dwars door onze kleren waaide, was hier niets te merken dus hebben we hier heerlijk een tijdje in het zonnetje gezeten en de meegebrachte appeltjes opgegeten. Vanaf het uitzichtpunt was een prachtig schiereilandje in het meer te zien, met een camping erop. Terug beneden zijn we hier naar op zoek gegaan, dat viel nog niet mee want door de dichte bebossing zie je eigenlijk geen snars, maar uiteindelijk hebben we het toch gevonden. Auto geparkeerd en even het eilandje rondgelopen, en een hele mooi plekje gespot voor als we hier nog eens gaan kamperen. Ook nog even een kaart met de wandel en fietsroutes in het park gescoord bij het parkwinkeltje. Hier komen we zeker nog een keer terug!

Ik ging de volgende dag eigenlijk al terug, Steph moest werken en ik wilde nu toch eindelijk wel eens gaan mountainbiken in Canada. Aldus naar het skioord Mont-Tremblant gereden, dat aan de rand van het 'nationaal' park ligt. Op internet had ik weinig bruikbare informatie kunnen vinden, maar er zou in ieder geval een fietsverhuur zijn, en langlauftrails om op te fietsen. In het dorp, een luxueus ski resort opgetrokken in “authentieke” alpenstijl in lekkere felle zuurstokkleuren, lukte het inderdaad om een bike te huren, en ik kreeg een kaartje met de mountainbikeroutes mee. Na enig zoekwerk vond ik een hele gave singletrack door het bos, met hier en daar zelfs de voor Canada karakteristieke houten vlonders. Na nog een leuk paadje langs de rivier stak ik de brug over naar de andere oever om een grote lus over brede langlauftrails te rijden. Niet heel spannend maar ik kwam langs een schattig meertje en het zonnetje scheen lekker dus ik vermaakte me prima. Terug bij de brug toch maar weer overgestoken en het leuke pad langs de rivier nog wat verder gevolgd.

Op het kaartje stond ook een 'expert' trail met de naam La Coupe Canada, deze had ik voor het laatste bewaard. Via de weg langs het dorp naar boven gereden en zowaar de trailhead gevonden van een mooie singletrack. Na wat op en neer door het bos ging de trail gaandeweg steeds meer vooral naar beneden, bij tijd en wijle zeer stijl en technisch. Heel gaaf! Verstandig als ik ben een paar gevaarlijke stukken maar te voet afgelegd. Het laatste stuk was een lekker lopende slingerafdaling met steile kombochten waar ik op volle snelheid doorheen kon knallen. Vol adrenaline kwam ik op het fietspad uit en peddelde het laatste stukje terug naar de auto. Echt een hele gave tocht die alle verwachtingen te boven ging! Een waardig begin van mijn hopelijk nog vele Canadese mountainbikeavonturen. Ook hier kom ik zeker nog een keer terug!

Na deze vliegende start van de vakantie sloeg het weer helaas om en zaten we opgescheept met regen, iets wat ik in Montréal aan lijk te trekken. Daarom maar een tandje terug geschakeld en lekker van de vrije tijd genoten, een beetje lezen, filmpjes kijken en wat shoppen. Ook zijn we nog naar een feestje bij Emilie geweest, waar ik m'n uiterste best heb gedaan om het Quebecois Frans te volgen. Echt meedoen in een gesprek is helaas nog steeds veel te moeilijk, het gaat allemaal zo snel, tegen de tijd dat ik achter het gespreksonderwerp ben en een zin heb bedacht om te zeggen, heeft iedereen het al weer over wat anders. Gelukkig ook af en toe wat Engels kunnen praten. Ten slotte zijn we ook nog even bij schoonmoeders langs geweest waar we een heerlijke vegetarische lasagna voorgeschoteld kregen.

Zo ging de week weer snel voorbij en net op het moment dat het vakantiegevoel echt de overhand begon te krijgen, moest ik alweer naar huis. Gelukkig zien we elkaar alweer begin juli en dan gaan we echt op vakantie!