Weer even samen

Na het afronden van mijn eerste freelanceklus de dag ervoor, stond ik op de ochtend van mijn verjaardag met Rein en Leuni in alle vroegte op Schiphol om mijn cadeautje uit Canada op te halen. Voor 9 dagen kwam Steph over naar Nederland. Na de hereniging in de vertrekhal, snel wat vlaaipuntjes gehaald bij de Multivlaai en op naar huis om te vieren!

We hadden niet echt plannen voor deze week, we wilden vooral genieten van het samenzijn. Desalniettemin hebben we toch nog een minitour door de lage landen gemaakt. Zaterdags met de bus naar Leiden, waar we een bakkie gedaan hebben met Stijn, en natuurlijk de stad bekeken. Steph was er meteen helemaal weg van, Leiden zou haar favoriete stad van deze trip worden.

Dinsdags hebben we de trein gepakt naar Brussel, voor een 2 daags verblijf in het teken van, zoals ze dat in het Vlaams zo mooi noemen, het Beeldverhaal. We hebben overnacht in een fantastiche bed & breakfast (Les Habitats Nomades, aanrader!), waar onze kamer volledig in Stripverhalenstijl was ingericht. We zijn meteen te voet, dwars door het centrum van Brussel en natuurlijk langs de Grote Markt en Manneken Pis, naar het Stripmuseum gelopen. Hier hebben we ons weer helemaal kind gevoeld, met het zien van stripfiguren die we allang weer vergeten waren, en zijn we na een lunch in het museumrestaurant, nog lekker even in de bibliotheek gebleven om wat stripboeken te lezen voor we weer de kou in gingen. 's Avonds de dag op zeer Belgische wijze afgesloten met een zak vette friet met mayo van een ouderwets frietkot.

De volgende dag hebben we onze stripverhalenexcursie voortgezet met een wandeling langs de vele stripmuurschilderingen verspreid door de stad. Er zitten hele toffe bij, en je ziet zo ook wat minder bekende wijken. Via de nodige art nouveau architectuur en de Europese Commissie, zijn we uiteindelijk in het Jubelpark aangekomen, een ambitieus park met grote arc de triomph. Ongetwijfeld een fantastich park om in de zomer even lekker op een bankje of in het gras te hangen, maar in de winter toch vooral kaal en leeg. Na de friet van gisteren, nu het andere uiterste opgezocht in een restaurant dat ik ooit eens heb ontdekt toen ik voor mijn werk in Brussel was (Dolma, aanrader!). Met een volle buik van het heerlijke vegetarische buffet, en even heerlijke dessert, zijn we teruggewaggeld naar onze b&b.

Op donderdag hebben we, na nog een laatste overheerlijk b&b-ontbijt, de trein naar Maastricht gepakt. Daar hebben we even lekker door het gezellige centrum geslenterd. Na twee dagen in de kou door Brussel gemarcheerd te hebben, hadden we nu het plan opgevat om lekker lui en warm een middagfilmpje in de bioscoop te pakken. Helaas was er doordeweeks geen middagfilm, dus hebben we ons maar in het restaurant van de V&D verschanst met een bakkie en een punt, lekker door het raam naar buiten naar de shoppende mensen kijken. Aan het eind van de middag een sms-je van José dat hij uitgewerkt was en op weg naar huis. Even later zaten we dan ook lekker warm in zijn appartementje midden in het centrum. Even op en neer naar de afhaalindonesiër voor wederom een heerlijke maaltijd, en verder een lekker rustige en erg gezellige avond 'thuis op de bank'. De bank waar we ook op zijn blijven slapen.

Vrijdag, het einde van deze korte vakantie naderde. Met de trein naar Amsterdam, waar we na een supersnelle wandeling langs de grachten, 's middags Martin troffen voor een biertje. Later voegde ook Dorien zich bij ons en zijn we lekker met z'n viertjes uit eten geweest. Wederom erg gezellig. Wij waren ondertussen toch wel uitgeblust, dus niet al te laat de laatste etappe op weg naar huis aanvaard. Een korte, maar erg leuke en intensieve trip door de Benelux!

En zo zat het verblijf van Steph er alweer bijna op. Na een lekker rustig dagje thuis op zaterdag, togen we op zondag weer richting Schiphol. Dit keer niet zo'n moeilijk afscheid, want hoewel we elkaar pas in april weer zullen zien, weten we dat het dan voor flink langere tijd zal zijn. Ik heb namelijk inmiddels mijn tijdelijke werkvergunning voor Canada ontvangen! Deze is vanaf aankomst in Canada, maximaal een jaar geldig. Een jaar gewoon samen, we zien er erg naar uit.

Kortom er staat weer een heel nieuw avontuur te wachten: een jaar in Canada, werken, maar ook meer van het land zien. Een jaar ook echt weg van Nederland, vrienden en familie, want er is nu geen werkgever die af en toe een vliegticket voor me betaalt. In dat jaar hopen we nu ook een wat definitiever plan voor de toekomst te bedenken.

Voor die tijd staat echter alles nog in het teken van een ander avontuur, de Cape Epic, in maart in Zuid-Afrika! De training is door de onverwacht strenge Nederlandse winter, dusdanig in de war geschopt dat Marc en ik besloten hebben in februari dan maar twee weken op 'trainingskamp' naar de Canarische Eilanden te gaan. De keus is gevallen op La Palma, waar we een leuk huisje aan de zonnige westkant van het eiland geboekt hebben. Mountainbikes mee, en lekker trainen en ontspannen bij een aangenaam temperatuurtje. Ik kan niet wachten!

Werken en trainen in Nederland

Ruim een maand geleden alweer ben ik vertrokken uit Montréal, voor een 'tussenpauze' van enkele maanden in Nederland. In alle rust zou ik me gaan voorbereiden op de Cape Epic in maart in Zuid-Afrika, en ondertussen zou ik een visum aanvragen voor Canada zodat ik in april weer terug naar Montréal kan. Tussendoor natuurlijk genoeg tijd om al mijn vrienden in Nederland weer eens op te zoeken. Een solide plan, zo leek het. Het loopt in de praktijk natuurlijk altijd weer anders.

Zo kwam er aan het einde van mijn verblijf in Canada een freelance klus voor mijn oude werkgever in Californië op mijn pad. Na enig beraad, en toen bleek dat ik op afstand zou kunnen werken, deze klus aangenomen, want de plannen voor 2010 zijn niet bepaald goedkoop. Zodoende ben ik sinds mijn aankomst in Nederland, eigenlijk vooral aan het werk geweest.

Daarnaast had ik er om diverse redenen voor gekozen, om mijn in Amerika gekochte mountainbike in Canada te laten overwinteren, en mijn 'oude' nog in Nederland staande bike gereed te gaan maken voor de Epic. Naast het werk, dus de nodige uurtjes (en euro's) gestoken in het sleutelen aan de fiets.

Ook in het voorbereiden van de visumaanvraag is de nodige tijd gaan zitten. De bureaucratische rompslomp die je voor zo'n visum moet doorlopen, is weinig inspirerend, maar hopelijk is het het allemaal waard geweest als ik straks een envelop met goed nieuws krijg van de Canadese ambassade.

Ten slotte, realiseerden Steph en ik bij het afscheid voor mijn vertrek, dat het maar liefst 5 maanden zou duren voor we elkaar weer zouden zien! Dat vonden we toch echt een beetje te lang! Na lang puzzelen met vrije dagen en frequent flyer miles, staat er inmiddels voor half januari een bezoek van Steph aan Nederland op de planning! Op mijn verjaardag komt mevrouw op Schiphol aan!

Kortom, voor trainen bleven maar weinig uurtjes over (laat staan voor een sociaal leven!), en de Nederlandse winter (waar komt die ineens vandaan?!) maakt het er ook niet makkelijker op. Zo tussendoor gelukkig toch aardig wat kunnen doen. Ook zijn de vooruitzichten goed: inmiddels is de fiets zo goed als klaar, is de visumaanvraag op de post, en zal het werk half januari klaar zijn. Met nog een kleine 12 weken te gaan tot de start van de Cape Epic, wordt het nu echt serieus. Geen excuses meer, trainen!

Zo ga ik weer een mooie tijd tegemoet. Eerst het bezoek van Steph, verder plannen Marc en ik nog een tripje naar een warm eiland om daar in een lekker klimaat te kunnen fietsen en relaxen. Verder in maart natuurlijk de Cape Epic zelf, en daarna een nieuw avontuur in Canada! Met het aangevraagde visum zou ik tot een jaar in Canada kunnen blijven, en er ook werken. Dat zou ons genoeg tijd moeten geven om wat meer definitieve plannen te maken. In de tussentijd natuurlijk een mooie gelegenheid om meer van Canada te zien!

Laat maar komen dat nieuwe jaar! :-)

New York City

De grootste stad van Amerika, de bekendste skyline ter wereld: New York. Al een paar keer vanuit het vliegtuig gespot, maar nog nooit 'echt' er geweest. Na het (succesvol) afronden van mijn Franscursus in Montreal was het wel weer eens tijd voor een korte vakantie, dus samen met Steph op naar New York!

New York is misschien ook wel de duurste stad ter wereld, maar ook hier kun je als toerist low budget uit de voeten. Zo konden we met een collega van Steph, die ook met haar vriendje een weekendje naar New York ging, meerijden. Verder verhuren veel New Yorkers een kamer in hun appartement om hun torenhoge huur te kunnen betalen. Via de website AirBnB (aanrader!) hadden we al snel een heel betaalbare kamer gevonden.

Na het traditionele verhoor werd ik wederom de VS binnengelaten, en na een uurtje of zes in de auto reden we Manhattan binnen, en werden we door Geoff en Rachel afgezet bij ons verblijfadres in Harlem. Stond Harlem vroeger niet al te best bekend, inmiddels zijn ook hier de yuppen aan een opmars bezig. Zo ook Mikey en Earl, bij wie we dit weekend zouden logeren. Een leuk, modern, comfortabel en schoon appartement, een beetje ver van downtown NYC maar met de metro om de hoek was dat niet echt een probleem.

We waren donderdagmiddag redelijk op tijd aangekomen, dus nog genoeg tijd om alvast even de stad in te gaan. Aangezien Steph voor een nieuw fototoestel wilde kijken, en ik voor een nieuwe lens, zijn we eerst langs de BH Photo Superstore gegaan. We werden op z'n zachts gezegd overweldigd door wat we hier aantroffen; zoiets hadden we nog nooit gezien! Zo'n gigantische winkel, alleen al voor digitale spiegelreflexen zaten er minstens 50 medewerkers klaar (nummertje trekken!). Via een ingenieus systeem van lopende banden werden de gewenste artikelen vanuit het magazijn zo achter de toonbank bezorgd. En na de aanschaf, ook weer op de lopende band naar de kassa. We hebben even navraag gedaan: er werken zo'n 700 mensen in de winkel, en nog zo'n zelfde aantal in het magazijn en de telefooncentrale. De meesten van hen zijn overigens joods: veel mannen met keppeltjes en staartjes, en de winkel is op zaterdag gesloten.

Beduusd van deze overweldigende ervaring (en met een nieuwe lens op de camera) zijn we dan maar naar het Empire State Building gelopen. Het liep tegen het einde van de middag, en na de diverse rijen voor kaartverkoop, security check en lift, konden we zo precies mooi de zonsondergang meemaken vanaf het observatiedeck van het hoogste gebouw in de stad. Prachtig om langzaam alle lichtjes aan te zien gaan in de bekende gebouwen. Eenmaal weer beneden zijn hebben we ook meteen Times Square meegepakt, zo in het donker prachtig uitgelicht door de overdaad aan neonreclames. Samen met de vele gele taxis een kleurijk geheel.

Op vrijdag zijn we verder gegaan met het 'afwerken' van de bekende attracties. 's Ochtends zijn we eerst over de Brooklyn Bridge gewandeld. Aan de overkant vanuit Brooklyn Bridge Park heerlijk op een bankje van het uitzicht op Manhattan genoten. Daarna weer terug de brug over en op naar Battery Park, in de rij maar weer, voor de ferry naar het Statue of Liberty! De boot stopt eerst bij Liberty Island, waar je om het vrijheidsbeeld kunt lopen, of, als je één van de gelukkigen bent met een speciaal kaartje (wij niet), kun je er zelfs in. Het is in werkelijkheid eigenlijk niet echt spectaculair, maar goed je moet het toch een keer gezien hebben, niet? Vervolgens vaart de boot naar het verderop gelegen Ellis Island, waar in vervlogen dagen jarenlang nieuw aangekomen immigranten opgevangen werden. Het museum hier is echt bereinteressant, een aanrader! Veel oude foto's en geschiedenis, je kunt je je echt een goed beeld vormen van hoe het geweest is voor al die families die hier na een wekenlange boottocht aankwamen en vervolgens hun leven probeerden op te bouwen in de Nieuwe Wereld. Na wat eten en drinken in het museumrestaurant maar weer in de rij, in de snijdende kou, wachten op de laatste ferry terug naar Manhattan. Daar hebben we de dag afgesloten met een bliksembezoek aan het Museum of Modern Art, welke op vrijdagmiddag gratis is. Dit is natuurlijk ook het drukste moment van de week, en gecombineerd met enige vermoeidheid na zo'n intensieve dag, hebben we niet echt veel gezien. Toch een paar beroemde stukken waarvan ik wist dat ze hier waren, opgezocht en kunnen bewonderen. We liepen nu echter volledig op ons tandvlees, en na nog een hapje in het museumrestaurant maar snel de metro teruggepakt naar 'huis'.

Nu we de grote bezienswaardigheden gezien hadden, konden we zaterdag wat rustiger aan doen. Vanaf ons verblijfadres zijn we helemaal door Harlem naar Central Park gewandeld. Onderweg nog even gekeken bij de prachtige campus van Columbia University en de indrukwekkende Cathedral of St. John the Divine, en een broodje gegeten in een heerlijk alternatief tentje. Eenmaal in Central Park leek het alsof we in een andere wereld waren aangekomen, geweldig zo'n enorm stuk groen in zo'n grote stad. We zijn lekker kris kras door het park geslenterd, genietend van de rust en de hier en daar nog aanwezige herstkleuren. Halverwege kwamen we bij het grote Jacqueline Kennedy Onassis meer, en doemde in de verte aan de overkant van het meer de skyline van de stad op in de mist. Geweldig! Eenmaal aan de zuidkant van het park begon het nu echt te regenen en konden we, tot grote vreugde van Steph, in de beroemdste speelgoedwinkel van New York schuilen: FAO Schwarz. Ook hier weer de overtreffende trap in aanbod, de nieuwste trend lijkt op maat gemaakt speelgoed. Zo kun je je eigen Barbie of Muppet laten maken, geheel volgens eigen ontwerp. Ze worden ter plekke met de hand gefabriceerd. Ondanks de vrolijke boel hierbinnen kwam de regen buiten inmiddels met bakken uit de hemel, dus met de metro terug naar Harlem en in een gezellig restaurantje dat we op de heenweg gespot hadden, heerlijk gegeten.

Zondagochtend hadden we nog een paar uurtjes om de stad in te gaan, en zowaar scheen de zon! We zijn op het gemak door de trendy buurten SoHo en NoHo gelopen, en via Greenwich Village naar Chelsea waar we de overdekte Chelsea Market bezocht hebben. Een heerlijke verzameling (luxe) etenswaren voor de trendy New Yorker. Op de valreep hebben we ook nog even het Flatiron Building kunnen zien, dat rare smalle gebouw dat je vaak op foto's ziet. Wilde ik heel graag zien en dat is dus toch nog gelukt!

Toen was het echt tijd om te vertrekken, we werden netjes op tijd bij ons appartement opgehaald door Rachel en Geoff, die ook een geweldig weekend gehad hadden. Toen restte nog de lange rit terug naar Montreal, inclusief lange wachtrij bij de Canadese grens. Het mocht de pret niet drukken, het was een heerlijk weekend in een overweldigende stad, dat smaakt naar meer!