Getrouwd! En op weg naar Vancouver!

Juni 2011. Ik ben halverwege een werkonderbreking van 6 maanden. Steph en ik kennen elkaar nu zo'n drie en een half jaar. De vraag hoe onze toekomst er uit ziet, en vooral waar die zich gaat afspelen, houdt ons al een tijdje bezig. Montreal is voor mij geen optie voor de langere termijn, dat was al vrij snel duidelijk. Ook Nederland spreekt ons om verschillende redenen niet aan. We hebben aan Zuid-Frankrijk gedacht, en aan Vancouver. Ook Boston is via werk de revue gepasseerd als mogelijkheid. De verschillende immigratieprocedures torenen angstaanjagend boven de verschillende opties uit. We beginnen echter nu toch echt wel uit te zien naar wat vastigheid. De tijd is aangebroken om de knoop door te hakken en een plan te maken.

Gelukkig heb ik de drie vrije maanden goed benut. Ik ben naar Zuid-Frankrijk geweest. Een prachtig gebied waar ik me op m'n gemak voel, maar om daar nou te gaan wonen en werken? Het is toch vooral een prachtig vakantieland. Eigenlijk wil ik dat zo houden. Vancouver dan? Een jaar geleden al eens rond gekeken, en door een speling van het lot kom ik er dit jaar weer even terecht. Tijdens een wandeling rond Stanley Park houd ik even een pauze op een strandje. Drie maanden zonder werkdruk hebben alle spanning uit m'n lichaam doen vloeien. Mijn hoofd is vrij. Het zonnetje en de koele zeebries zorgen ervoor dat ik nog even blijf zitten op het strandje. Langzaam zie ik alle puzzelstukjes op z'n plaats vallen.

Terug in Montreal komt het onderwerp snel ter tafel. Ik doe mijn plan uit de doeken, en Steph heeft eigenlijk geen bedenktijd nodig: we gaan naar Vancouver! Makkelijker gezegd dan gedaan, maar met een duidelijk doel voor ogen is het toch wat eenvoudiger plannen. De eerste stap in ons plan verrast iedereen in onze omgeving, en onszelf misschien nog wel het meest: we gaan trouwen!

In oktober is het zo ver. Rein en Leuni hebben er meteen een vakantie van gemaakt en zijn na aankomst in Montreal eerst een roadtrip gaan maken door Quebec en New England. Een week voor de trouwdag komt ook Stijn aan in Montreal. Hij zal mijn getuige zijn. We hebben elkaar de laatste jaren eigenlijk nauwelijks gezien en brengen samen een geweldige week door.

15 oktober melden we ons bij het Paleis van Justitie in Montreal. Steph heeft haar moeder meegenomen, en vriendin Mylene die haar getuige zal zijn. Met z'n zevenen ondergaan we de korte maar krachtige ceremonie, en dan zijn we ineens zomaar getrouwd! Vreemd hoor. Eenmaal weer buiten blijken de wispelturige weergoden ons goed gezind en breekt het zonnetje door. We pakken de metro en lopen via Square St-Louis, en de gezellig straatjes van de hippe wijk Plateau de Montreal, naar Juliette et Chocolat, waar we een verrukkelijke chocoladelunch voorgeschoteld krijgen. 's Middags op het gemak naar ons appartementje voor een bakkie thee. 's Avonds een heerlijke door Steph met specialiteiten uit Quebec voorbereide maaltijd, met als hoogtepunt de 'bruidstaart': een zelfgebakken cheesecake met smurfenechtpaar er bovenop! Ik geniet stilletjes terwijl ik het iedereen naar z'n zin zie hebben, en in drie talen tegelijk met elkaar hoor babbelen. Een geslaagde dag!

De volgende dag vertrekken Rein en Leuni naar New York, en Stijn weer terug naar Nederland. Voor ons begint nu de echte uitdaging: de immigratieprocedure. Voor ons ligt een intimiderende hoeveelheid formulieren, en een langlopende procedure: de officiële doorlooptijd is een jaar! Maar het doel is een permanente verblijfsvergunning, dus dan is het ook meteen voorgoed geregeld. En in de tussentijd kan Steph haar studie in Montreal afmaken, en hopelijk wat werkervaring opdoen. We moeten nog even een lange adem hebben, maar eind 2012 moeten we in Vancouver kunnen zitten!

Dolomieten

Het was al heel lang een wens, maar het kwam er steeds maar niet van. Maar dit jaar ging het dan eindelijk gebeuren: een door mij georganiseerde mountainbikeweek in de Alpen, waarbij ik mijn fietsmaatjes van mijn oude cluppie de Noordbikers eens een andere benadering van het mountainbiken wilde laten beleven. De Nederlandse mountainbiker is traditioneel, wellicht door de diepgewortelde wielerhistorie en een gebrek aan uitdagend terrein, nogal gericht op hard rijden en kilometers maken. In mijn omzwervingen over de wereld heb ik echter het ware mountainbiken leren kennen, waarbij vooral de flow en de technische uitdaging van de trail voorop staan. Gezelligheid en het perfectioneren van de techniek zijn daarbij belangrijker dan wie het snelst is, en na afloop wordt gezamenlijk een biertje gedronken in plaats van sportdrank.

Na het gebruikelijke initiële enthousiasme, en de eveneens gebruikelijke latere afzeggingen, kon uiteindelijk toch een groep van 6 man gevormd worden. Vanuit Canada begon ik met het zoeken van een geschikte locatie. Die werd gevonden in het Eisacktal in Zuid-Tirol, in de Italiaanse Dolomieten. Topokaarten werden besteld, en GPS-tracks gedownload. Menig uurtje in de wondere wereld van Google Earth later, had ik een stevig programma met mooie ritten over hopelijk prachtige singletracks in elkaar gedraaid. Het ging nu echt gebeuren!

Aldus reis ik op een zondag in augustus samen met Marc richting Italië, waar we de twee prachtige appartementen in het idyllische dorpje Natz snel weten te vinden. Rond middernacht komt ook de rest van de groep, die nog even een wedstrijd in het Duitse Sauerland heeft gereden, aan op onze thuisbasis voor een week. De volgende ochtend eerst maar eens uitslapen, en op het gemak ontbijten. 's Middags onder een prachtige blauwe lucht op pad voor een eerste ritje langs de omliggende dorpen in het dal. Toch meteen al de nodige hoogtemeters en singletracks, de trend is gezet.

Op dinsdag kan het echte werk beginnen, en staat meteen de koninginnerit op het programma. We dalen af het dal in en rijden naar de voet van de ruim 2500 meter hoge Plose. Daar moeten we omhoog, maar om de klim- en daaltijd wat in balans te houden (we zijn immers op vakantie) rijden we op eigen kracht tot halverwege, en pakken dan de gondel naar het bergstation. Van hier is het nog een klein stukje klimmen over brede gravelwegen tot de top. Dan kan het feest beginnen: van de top terug naar het dal, gaat de route vrijwel geheel over singletrack! Het begin is veelbelovend: goed rijdbare trails door de alpenweiden, met prachtig uitzicht op de grillige pieken van de Dolomieten. Ook de minder ervaren jongens kunnen hier goed uit de voeten. Later verandert de trail in een grillig wandelpad vol wortels en stenen, langs een gapende afgrond. Er moet veelvuldig gelopen en geklauterd worden. Het hoort erbij in de Alpen, maar voor de nieuwkomers is het een intimiderende kennismaking. Gelukkig is de beproeving niet van lange duur, en kunnen we al snel weer met de nodige flow naar beneden slingeren, zo het terras van een perfect gepositioneerd bergrestaurant op! De pasta, apfelstrudel en koffie gaan erin als koek, en het is iedereen duidelijk dat ook afdalen vermoeiend kan zijn. Na nog een paar mooie singletracks, besluiten we vanwege de vermoeidheid en het snel naderende einde van de middag het resterende deel over asfalt te dalen. Zo zijn we snel beneden, al is de korte klim terug naar het appartement nog even doorbijten, en voor sommigen iets te veel van het goede.

Na een welverdiende rustdag op woensdag, rijden we donderdag de andere kant van het dal uit. Doel is de Stoanamandl op zo'n 2100 meter hoogte, en na de eerste honderden hoogtemeters klimmen - deels over singletrack - is er weer de optie de lift omhoog te pakken. De groep splitst en vier gaan op eigen kracht omhoog. We hergroeperen boven bij het bergrestaurant, en na de pasta wordt het laatste stukje geklommen. Aan de andere zijde moet een mooie singletrack liggen die de omtrekt van de berg volgt met prachtig top-of-the-world-uitzicht. De trail stelt niet teleur en is inderdaad geweldig. De technische moeilijkheidsgraad ligt op een mooi niveau, net uitdagend genoeg maar niets extreems. Het gegroeide vertrouwen van de minder ervaren mensen laat zich zien in een rap verbeterende techniek. Onderweg zijn er mogelijkheden om over asfalt af te steken en later de route weer op te pikken. Zo splitsen we af en toe en kan iedereen genieten. Met vier man doen we uiteindelijk de hele afdaling over singletrack, ruim 1300 verticale meters. De klim naar de thuisbasis is van deze kant beter te doen en iedereen komt vandaag in goede doen binnen.

Vrijdag, de laatste monstertocht van de week. De benen voelen al wat vermoeider aan, dus pakken we vandaag twee liften voor een maximum aan afdaaltijd. De voor vandaag geplande rit zag er op Google Earth spectaculair uit, en blijkt in werkelijkheid nog spectaculairder! Vanaf het liftstation rijden we over singletrack richting kam van de Gitschberg. Een klein stukje lopen tegen de kam op, en dan openbaart zich een schitterend panorama. De trail loopt precies over de rug van de berg, op een hoogte van ruim 2200 meter, en we hebben 360 graden uitzicht over, zo lijkt het, de hele Dolomieten. De hele groep geniet intens. De afdaling loopt nog een stuk verder over de kam, en duikt daana het bos in. Wederom splitsen we geregeld voor makkelijke en moeilijke varianten. Een op goed geluk in de route opgenomen pad blijkt de meest enerverende trail van de hele week. Ruig, vol stenen en wortels, en schijnbaar zonder einde. Zo op het einde van de week is het vertrouwen enorm, en we stuiteren volle bak naar beneden. Met de adrenaline nog in ons lichaam rijden we terug naar het appartement.

Na een week zon en strak blauwe luchten, slaat het weer zaterdag om en begint het te regenen. We rijden nog een leuk ritje over de Kastanienweg, die halverwege de berghelling langs het dal loopt. Wanneer het echt begint te stortregenen, besluiten we af te dalen en langs de rivier terug te rijden. Ik stel voor het bekende laatste klimmetje over singletrack te rijden, een lastige maar passende afsluiting van de week.

De week is voorbijgevlogen, en we kunnen terugkijken op een zeer geslaagde trip. Prachtig weer, prachtige omgeving, en we hebben geweldige routes gereden. De hoeveelheid singletrack in de routes was bijna maximaal en iedereen heeft op zijn eigen manier de nodige grenzen verlegd. Het was bovendien beregezellig. Het low-budget doe-het-zelf-ontbijt, de dagelijkse pauzes met koffie en apfelstrudel, en het waar nodig onderweg eensgezind op elkaar wachten (in het zonnetje), hebben daar alleen maar aan bijgedragen. Ideeën voor een vervolgeditie werden dan ook al snel geopperd, misschien wel in Canada!

Yukon

The Yukon. Alleen van de naam al gaat een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Tel daarbij op de haast eindeloze wilde natuur, de middernachtzon, beren, elanden, en een hoofdstad met de naam Whitehorse. Een meer tot de verbeelding sprekende locatie had Dan Barham niet kunnen bedenken voor zijn Photo Clinic. De Britse mountainbikefotograaf, woonachtig in North Vancouver en één van de vaste fotografen van het Amerikaanse Bike Magazine, is sinds zijn eerste bezoek een paar jaar geleden niet meer uit de Yukon weg te slaan. Whitehorse ligt midden in de wildernis en wordt letterlijk omringt door honderden kilometers aan mountainbiketrails. En door de middernachtzon duurt het 'gouden uur', het mooiste licht van de dag vlak na zonsopgang en vlak voor zonsondergang, hier maar liefst vier uur! Dat klinkt bijna als het paradijs!

Na een korte fietstocht door Whitehorse - een grid van rechte straten waar de locals met hun grote pick-ups heen en weer rijden - steken we de wild stromende Yukonrivier over richting het kampement van Boreale Mountain Biking. Een verzameling yurts (grote ronde tenten van alle gemakken voorzien) bovenop een heuvel, met prachtig uitzicht op de stad en omringende natuur. Hier worden we deze week, tussen het biken en fotograferen door, in de watten gelegd met overheerlijk eten - bereid met verse ingrediënten uit de directe omgeving - en lokaal gebrouwen bier van de Yukon Brewing Company. Niet slecht!

Dan heeft zich, afgezien van zijn Britse accent, helemaal aan de laid-back levenstijl van de Canadeze aangepast, en begint de clinic de volgende ochtend op het gemak vanaf de bank met een bak koffie en een introducerend gesprek over mountainbikefotografie. Met bijna 24 uur daglicht maakt hij zich niet zo'n zorgen om de tijd. 's Middags gaan we op pad voor de eerste rit, op zoek naar goede fotolocaties in de directe omgeving. Meteen al valt de gigantische variëteit aan trails op. Mooie locaties genoeg, dat is duidelijk. Aan het eind van de middag, als het licht wat minder fel is, gaan we voor de tweede keer op pad, nu om daadwerkelijk foto's te schieten. Gids Sylvain rijdt bereidwillig tientallen keren hetzelfde stukje trail terwijl Tim, Eric en ik hem op de gevoelige plaat vastleggen. De kop is eraf, maar we zijn nog niet echt tevreden met het resultaat. Morgen weer een dag, denken we. Maar na een verrukkelijke maaltijd terug in de yurt, roept Dan "tijd om te gaan!" en springt op de fiets. Voor de derde keer die dag crossen we met onze zware rugtassen vol apparatuur over de prachtige trails, en Dan lijkt nu pas echt in zijn element te komen. De zon heeft zich in een comfortabele positie net boven de bergen aan de horizon genesteld, en blijft daar de komende uren nog wel even hangen. "Zie je dat licht?!" roept Dan uitzinnig als de zoveelste prachtige locatie zich aandient. Onze camera's maken overuren en Dan spoort ons aan vooral alle regels van de fotografie in de wind te slaan. Recht in de zon fotograferen, onder- en overbelichten, experimenteren! Het kan niet op, en ondanks de al twee eerdere ritten vandaag, leggen we tegen de 50 km af zo laat op de avond. Ik kan m'n ogen bijna niet open houden als we tegen middernacht over een smal paadje langs de Yukonrivier rijden, en moet oppassen dat ik niet over het richeltje in het koude water kukel. Compleet afgebrand, maar met een geheugenkaart vol prachtige shots, komen we terug bij het kamp. Ondanks het licht van de middernachtzon val ik als een blok in slaap in mijn yurt.

De volgende twee dagen verlopen ongeveer volgens hetzelfde scenario. Relaxte ochtend in de yurt om de foto's van de vorige dag te bekijken, en uitleg van Dan over de meest uiteenlopende onderwerpen. 's Middags en 's avonds rijden en fotograferen we de meest uiteenlopende trails rond Whitehorse, en het verderop gelegen Carcross. Dan begeleidt ons niet alleen fototechnisch, maar maakt ons ook vooral bekend met de bijkomende zaken in het leven van een mountainbikefotograaf. Het werken met professionele rijders, het snel kunnen spotten van goede locaties, het nabewerken van foto's, contact onderhouden met fotoredacteuren... we krijgen een compleet beeld van het beroep. En passent rijden we de meest uitdagende trails en worden de technische vaardigheden op de fiets ook nog even getest.

Zo beleven we een prachtige tijd en de derde en laatste dag sluiten we af met het maken van foto's tijdens een lokale mountainbikewedstrijd. Lekker veel rijders op een compact parcours, en ik krijg volop gelegenheid om te experimenteren met de externe flitser op afstand. Helaas trekt de lucht dicht, wordt ik opgevreten door de muggen en ren uiteindelijk bijna gillend het bos uit. Niet helemaal tevreden schuif ik aan in het café voor een biertje om de clinic af te sluiten. Ik besluit me net neer te leggen bij het mindere resultaat van die dag, als ik door het raam de wolken open zie breken. Ik kijk Dan aan, en een paar minuten later racen we in de bus een bergweg op. We hebben zo'n tien minuten om op een trail over een richeltje nog wat plaatjes te schieten voor de zon weer achter de wolken verdwijnt. Het licht is waanzinnig en Sylvain en Dan rijden als een gek heen en weer terwijl we onze camera's de sporen geven. Dit zullen uiteindelijk de mooiste foto's van de hele trip worden, en in mijn geval twee maanden later zelfs de cover van het Nederlandse mountainbiketijdschrijf UP/DOWN sieren!

De drie dagen zijn voorbij gevlogen en het is een intense belevenis geweest. Zoveel gedaan, zoveel geleerd, en vooral ook het fantastische Canadese buitenleven beleefd. Dit wordt de laatste nacht in de yurt nog even onderstreept door een zwarte beer die even het kampement komt onderzoeken, en met veel kabaal de barbecue omver duwt. Ook het mountainbiken hier is een verassing gebleken: de enorme hoeveelheid trails, en vooral de variëteit, maken Whitehorse en omgeving voor mij de tot nu toe beste mountainbikebestemming in Canada. En op twee en een half uur vliegen van Vancouver, helemaal niet zo in de middle of nowhere als het in eerste instantie lijkt. Zeker een plek om nog eens terug te keren!