Lake Tahoe

Als er één plek bovenaan mijn verlanglijstje van te bezoeken plaatsen hier in California stond, dan was het wel Lake Tahoe. Een prachtig bergmeer in de Sierra Nevada, en bovendien een waar mountainbikemekka. Jaren geleden zag ik voor het eerst een foto van de beroemde Flume Trail, en dacht "daar wil ik heen!" En nu woon ik op amper 300 kilometer van dit paradijs. Met nog maar twee weken te gaan voor mijn pitstop in Nederland, was het de hoogste tijd om eindelijk naar Lake Tahoe te gaan.

Weggedreven door de rook
Een weekend eerder waren er door verschillende oorzaken (droogte, blikseminslag) verschillende bosbranden ontstaan in de omgeving. Nu gebeurt dat hier wel vaker, maar nu stond echt zo'n beetje heel Noord California in brand. Dit in combinatie van een ongebruikelijke windstilte had tot gevolg dat de lucht de hele week gevuld was met rook. Geen blauw in de lucht, geen heuvels aan de horizon, allemaal aan het zicht onttrokken door de rook. Het leek wel een of andere futuristische film die zich na de derde wereldoorlog afspeelt en waarin de hele wereld afgefikt is. Een beetje naar allemaal. Daar moest ik dus zo ver mogelijk van weg, en zo kwam het plan om de frisse berglucht bij Lake Tahoe te gaan inademen op de proppen. Bij nader onderzoek bleek ook daar rook te zijn, echter voor het weekend werd verbetering voorspeld. Dus mijn plan doorgezet, kampeeruitrusting van David geleend, en vrijdagochtend vroeg in de auto gestapt voor de rit van 300 km. Rondom Sacramento werd de rook eerst nog alleen maar erger, maar eenmaal op highway 50 de bergen in klimmend klaarde het wat op, de zon kwam door en er was blauw in de lucht.

Op de camping
Ik wilde twee beroemde trails gaan rijden, en qua locatie leek South Lake Tahoe, een plaats aan de zuidoever van het meer, het gunstigste. Dit is een verzameling armoedige motels en, net over de staatsgrens met Nevada, casino's. Er was echter wel een mooie camping aan het water, maar die bleek volgeboekt. Aldus op plan B overgegaan, via internet had ik een tip gekregen over een kleine camping wat verder de bergen in, deze stond op geen enkele kaart, maar ja, zo'n tip zal toch wel ergens op gebaseerd zijn? En inderdaad vond ik, bij de trailhead van een van de geplande routes, 10 gratis kampeerplekken in een bos, met longdrop wc's en beerbestendige voedselcontainers. Op 10 minuten rijden was een supermarktje voor eten en drinken, en door de camping stroomde een koel bergbeekje dat als bad kon dienen. Wat heb je nog meer nodig? Niets toch?

Mr. Toad's Wild Ride
Voor de vrijdagmiddag had ik een kort maar heftig ritje gepland. Eerst vanaf de camping de Tahoe Rim Trail op. Dit is een wandelroute van in totaal ruim 260 kilometer om het hele meer heen, en op sommige stukken is mountainbiken ook toegestaan. Ik moest eerst een stukje klimmen, van 2200 naar 2400 meter, en aangezien ik 's ochtends nog op zeeniveau wakker was geworden viel dat erg tegen! Happend naar adem even een pauze ingelast, en een praatje gemaakt met een aardige dame, ook op de mountainbike. De enige andere persoon die ik ben tegengekomen de hele dag, lang leve de vrije vrijdagen! Nu voelde ik me iets beter, en even later bereikte ik de afslag naar de Saxon Creek Trail, onder mountainbikers beter bekend als "Mr. Toad's Wild Ride" (naar de achtbaan in Disneyland). Dit is een supertechnische afdaling en ik had er al eens video's van gezien. Voorzichtig begonnen, en omdat ik alleen was een intimiderend stuk tussen grote stenen door voor de zekerheid maar gelopen. Daarna was het allemaal goed te doen, ik kreeg wat meer zelfvertrouwen en genoot van de vele snelle bochten, technische stukken met stenen, wortels en traptreden. De afdaling ging maar door, qua lengte deed het een beetje denken aan een alpenafdaling. 400 meter lager ging de trail over in een wirwar van vage paden, maar al snel kwam ik in een woonwijkje uit en kon via de weg terugrijden (klimmen!) naar de camping. Een korte maar supergave rit!

Flume Trail
Op zaterdag had ik via MTBR met een zekere Eric afgesproken om de beroemde Flume Trail te gaan rijden. 's Ochtends om 9 uur afgesproken bij Spooner Lake. Hier zit een bedrijfje dat fietsen verhuurt en shuttles organiseert zodat je van A naar B kunt rijden in plaats van een rondje. Eric, een arts uit Central California, huurde hier een mountain bike. De shuttles waren volgeboekt, daarom shuttelden we onszelf in Erics auto naar Mt Rose, een berg aan de noordoostkant van het meer. Hier gingen we eerst de Tahoe Rim Trail op, een geweldig stuk vol korte klimmetjes en afdalingen, technisch met heel veel stenen maar nergens te moeilijk. Hier hebben we ons echt goed vermaakt, een heerlijke trail. Halverwege kom je uit het bos vandaan en heb je prachtig uitzicht over het meer, en meteen volgt er een afdaling over geimproviseerde traptreden. Dit stuk had ik al tientallen keren in bladen en op internet gezien, dus gestopt voor wat foto's, inclusief actiefoto op de trap.

Daarna kwamen we al snel bij de verbindingsroute naar de Flume Trail. Deze route ligt op de plek van een oude waterafvoer ("flume") uit de tijd van de mijnbouw, en volgt ongeveer 7 a 8 km de afgrond boven het meer, met prachtige uitzichten. Echt een van de beroemdse mountainbiketrails ter wereld, en meteen was het een stuk drukker met andere mountainbikers. Ondanks de vele tegenliggers op het smalle pad konden we toch lekker doorfietsen, en van het uitzicht genieten. Daarna was het nog een stuk terugfietsen over een fireroad, terug naar Spooner Lake. Met mijn auto weer naar Mt Rose gereden om Erics auto op te pikken, en de ochtend afgesloten met een stevige burrito als lunch. Een geweldige tocht, de faam van deze trails is zeker terecht, gaaf om na al die jaren foto's kijken nu zelf hier gereden te hebben, het voldeed zeker aan mijn hoge verwachtingen!

En weer terug
Na die geweldige rit en een ijskoud bad in het riviertje, de rest van de dag lekker gerelaxed bij de tent, een beetje lezen en uitrusten, ook wel eens lekker. De volgende morgen alles weer in de auto gegooid en terug naar Petaluma gereden, genietend van de prachtige bergachtige omgeving, en daarna de cruise control er op en in een recordtijd van 3 uur was ik weer thuis. Wat een luxe om zo'n geweldige plek relatief zo dicht bij huis te hebben!

Inmiddels is het nog maar een week voor ik weer naar Nederland ga voor een pitstop. Een kleine twee weekjes werken op het kantoor in Amsterdam, en daarna opnieuw de oceaan over voor een week vakantie in Montreal. Ik kijk ernaar uit iedereen weer te zien!

Kuifje in Amerika

En weer een paar weken voorbij in Amerika. En weer een paar weken vol belevenissen met een hoog "Kuifje in Amerika" gehalte. Een paar hoogtepunten:

Tamarancho Mountain Bike Trail
In de heuvels van Marin Country, waar het mountainbiken ooit is 'uitgevonden', zijn de meeste paden tegenwoordig verboden voor fietsers. Alleen saaie brede 'fireroads' zijn nog toegankelijk. Er zijn echter een paar uitzonderingen, en één daarvan is Camp Tamarancho, een groot stuk grond in bezit van de lokale scouting. De brave padvinders onderhouden hier een netwerk van paden, en voor 5 dollar mag je er op mountainbiken. Via MTBR, het internetforum voor mountainbikers, afgesproken met een aantal mensen om hier te gaan rijden. Voor de tweede keer overigens, de eerste keer was ik echter nooit aangekomen door autopech. Dit keer bereikte ik de ontmoetingsplek zonder kleurscheuren en trof daar een hele meute mountainbikers aan. Na wat kennismakingen gingen we trail op, eerst een supertechnische klim door een bos, met veel haarspeldbochten. Daarna kwamen we in een meer open gebied, en volgden we een schitterend pad langs een afgrond, ook hier weer supertechnisch door de vele stenen en bochten. Het was een prachtige heldere dag, en we hadden uitzicht op Mt Tamalpais, en zelfs de skyline van San Francisco in de verte. Halverwege weken we van de Tamarancho trails af om een semi legale downhill terug naar Fairfax te nemen. Hier moest ik echt alle zeilen bijzetten om heelhuids beneden aan te komen, dit was qua techniek echt op het randje van mijn kunnen. Nog vol met adrenaline stond iedereen beneden met grote grijnzen op het gezicht, en goed geluimd reden we terug naar Fairfax om nog een biertje te pakken bij de lokale brouwerij.



Monstertocht door Marin
Een week later weer afgesproken met Ryan, die ook de Tamarancho rit had georganiseerd. Dit keer stond er een monstertocht op het programma. 's Ochtends vroeg de auto geparkeerd aan de noordkant van de Golden Gate Bridge, waar Ryan en Matt op de fiets naar toe zouden komen uit de stad vandaan. Door de mist zijn we door de Marin Headlands naar Mount Tamalpais gereden, meestal over brede paden, af en toe illegaal over een stukje singletrack. Bij Mt Tam reden we zo de mist uit en de zon in, en bij een berghut hielden we even pauze en vulden de camelbaks bij. Daarna volgde een stuk over de weg, waarna we Bolinas Ridge namen, een onverhard pad met prachtige uitzichten op Point Reyes en de oceaan. Na een ongelofelijk steile afdaling volgde een zwaar stuk met vele steile klimmen door een wat minder bekend gebied, hier kwamen we dan ook niemand tegen. Na al die saaie fireroads was er toch nog een lekker toetje in de vorm van een semi-legale singletrackafdaling ergens in de middle of nowhere. Het leuke is dat de meeste mountainbikers hier technisch ontzettend goed zijn, ze kijken niet zo gauw ergens van op. Volgens Ryan was de afdaling dan ook 'niet te technisch'. Nou dat vond ik nog tegenvallen! Toch was het allemaal nog goed te doen, zodat we heelhuids en enthousiast beneden aankwamen. Tja en toen moesten we nog terug naar de Golden Gate Bridge! Dat werd dus over de weg rijden, met twee tussenstops om wat te eten, maar toch was het nog een heel eind. Afgepeigerd en met een zere kont kwamen we uiteindelijk aan het eind van de middag op de parkeerplaats aan, met 97 km op de teller. Een geslaagde monstertocht, inmiddels zijn er kaarten aangeschaft om het stuk terug over de weg te vermijden en een complete off-road route samen te stellen.

Werk
Tussendoor moest er natuurlijk ook gewoon gewerkt worden. Na een aantal drukke weken door een beetje uit de hand gelopen project, kwam de climax in de derde week van juni. Het project moest gepresenteerd worden bij de klant, hiervoor ben ik met David op één dag heen en weer gevlogen naar Los Angeles. 's Ochtends in alle vroegte naar het vliegveldje van Santa Rosa (Charles M. Schulz Airport, naar de bedenker van Snoopy), met een propellervliegtuig naar LA, met de taxi naar de klant, presentatie geven, zakenlunch in een supertrendy restaurant, 's middags een plekje gezocht in een enorme kantoorhal vol met zogenaamde cubicles en nog wat werk proberen te doen, dan weer naar het vliegveld voor de vlucht naar huis. Op de terugweg vlogen we recht over Petaluma met mooi uitzicht op het appartement en het kantoor aan de rivier.



Na deze uitputtende dag ging de wekker de volgende morgen echter weer vroeg af, want er stonden twee dagen op een beurs in San Francisco op het programma. We hadden hier een kraampje, en onder leiding van nieuwe collega (en huisgenoot voor twee weken) Mark stonden we in een mal overhemd potentiële klanten te woord. Het was allemaal nogal improviseren en een verkoper zal ik wel nooit worden, maar na weer twee uitputtende dagen was het toch wel een succes geweest. Tussendoor ook nog wat van de stad gezien, ook onder leiding van gids Mark die hier in het verleden gewoond heeft.

Wedstrijd Lake Sonoma
Na al dat 'recreatief' mountainbiken werd het wel weer eens tijd voor een wedstrijd. Marathons, de lange afstandswedstrijden die ik normaal doe, heb je hier echter nauwelijks, en zo stond ik voor het eerst van mijn leven aan de start van een cross country (XC) wedstrijd: meerdere rondjes op een kort parcours. De wedstrijd was bij Lake Sonoma, een stuwmeer in een prachtig heuvelachtig gebied op nog geen uur rijden van Petaluma. Ik wist niet goed wat te verwachten, dus ik had me ingeschreven in de "beginner" categorie, 2 ronden van 5 mijl (8 km). Het parcours was mooi en zwaar, bijna helemaal singletrack, dus genoeg uitdagend maar geen gelegenheid om even bij te komen. De eerste ronde ging goed, halverwege de tweede stortte ik in. De hitte (dik boven de 30 graden) en de vermoeiende werkweek deden zich gelden. Nou ben ik wel vaker ingestort tijdens wedstrijden, en dan moest ik nog tientallen kilometers door de bergen, dus die paar kilometer kon ik nog wel op mijn tanden bijten en doorstoempen. Helemaal leeg kwam ik over de finish, ik heb een half uur voor pampus gelegen in de schaduw. Eenmaal bijgekomen en omgekleed bedacht ik me dat ik eigenlijk alleen maar mensen had ingehaald en zelf eigenlijk nooit was ingehaald, dus ik bleef nog even hangen tot de prijsuitreiking. Daar bleek dat ik de beginnercategorie had gewonnen, waarvoor ik een medaille kreeg. Ik kreeg ook nog een fles wijn voor de snelste ronde. Na deze verrassing keerde ik opgetogen weer naar huis. Volgende keer maar eens een categorie hoger starten ;-)

Bezoek uit Canada

Annadel State Park bij zonsondergang
Na het mountainbikeavontuur in Boggs Mountain Forest had ik er meteen een mountainbikevriend bij. Nog diezelfde week kreeg ik 's morgens vroeg een mailtje van Jeff of ik 's avonds mee wilde naar Annadel State Park, bij Santa Rosa. Er was die week net een hittegolf, dus met een dag boven de 35 graden in het vooruitzicht leek een ritje in de koele avondlucht me wel wat. Aldus vroeg van werk naar huis gegaan, spullen in de auto gegooid en naar Jeffs huis in Penngrove, even buiten Petaluma, gereden. In die landelijke omgeving trof ik een houten cottage aan, van binnen en van buiten duidelijk een vrijgezellenhuishouden want helemaal vol met troep. Snel de fietsen achterin de pickup en binnendoor naar het park. In een woonwijk aan de rand van het park geparkeerd (je zal er maar wonen) en de paden op gegaan. Het was nog steeds knijterwarm dus aanvankelijk protesteerde het lichaam nogal, maar wat later koelde het een beetje af, en toen we op een supertechnische singletrackklim kwamen begon de adrenaline te stromen. Vol vermogen knalde ik naar boven, met Jeff in mijn kielzog. De trail leek eindeloos over stenen en wortels omhoog te kronkelen. Op de top konden we bij een picknickbankje even uitblazen. Toen de afdaling, tegelijk technisch en snel, en prachtig toen we uit het bos kwamen en over een dal uitkeken. In de ondergaande zon lichtte de stofwolken van Jeff die voor mij uit reed prachtig op, dit zijn de plaatjes die je voor je ogen hebt als je aan Noord California denkt! We zijn nog echt tot zonsondergang doorgegaan over meer kronkelende singletracks, genietend van de afkoelende lucht. Bij het terugrijden naar de auto zag ik nog even een boomstronkje tussen het gras over het hoofd en maakte een flinke buiteling, gelukkig alleen wat schrammen en schaafwonden. Voldaan reden we in de pickup weer terug naar Petaluma.



Even wat minder
Tja na al die geweldige belevenissen gaat het ook wel eens wat minder. In de daaropvolgende dagen begon er op het werk in toenemende mate van alles mis te gaan en stress op te komen. Daar bovenop was ik ook nog eens niet lekker, knallende koppijn en snipverkouden. Een ritje naar de kust om bij te komen en een mooie zonsondergangslocatie te scouten ging ook nog een letterlijk de mist in, vanuit een kraakheldere lucht boven Petaluma reed ik zo de beruchte mist aan de kust in. Ja als alles tegen zit dan kun je er ook niets meer aan doen. Aldus maar eens een weekendje lekker niets gedaan. Ook heerlijk!

Weerzien
En toen was het eindelijk zo ver. Twee maanden na ons afscheid in Kaapstad kwam Steph voor 10 dagen uit Canada over. Met mijn vrije vrijdagen en Memorial Day hoefde ik van die 10 dagen maar 3 te werken, zodat we genoeg tijd samen hadden. Op donderdagmiddag stond mevrouw ineens voor m'n neus op kantoor. Na haar naar het appartement gebracht te hebben snel de dag afgemaakt op het werk. Met de romantische zonsondergang bij ons vorige weerzien in Knysna (bekend van de foto) nog in het achterhoofd stapten we meteen in de auto om naar de kust te rijden. In alle opwinding reden we echter verkeerd, en konden we de geplande superlocatie bij Bodega Bay niet meer halen voor het donker. Gelukkig vonden we een alternatief in Dillon Beach, een slaperig vakantieplaatsje. Op de plaatselijke strand waaiden we echter finaal uit ons hemd. Er wil hier 's avonds nog wel eens een noordwestelijk windje opsteken, rechtstreeks vanuit Alaska, en dat is frisjes!!! Snel weer in de auto dus en terug naar Petaluma.



De kust in de herkansing
De volgende dag togen we opnieuw naar de kust voor een herkansing. Ik moest eerst nog even langs de Subarugarage ten noorden van Santa Rosa, en vandaar wilden we binnendoor naar de kust rijden. Dit bleek een eindeloze slingerweg door de bossen, en na een heel tijdje rijden zagen we ineens bekende dingen langs de kant van de weg. Hadden we die niet al eerder gezien, maar dan aan de andere kant? Op de een of andere manier waren we via een lus op dezelfde weg uitgekomen en reden nu in de tegenovergestelde richting!?! Na enig puzzelen kwamen we er toch uit, de kaart bleek niet helemaal accuraat, maar uiteindelijk bereikten we toch de kust, bij de monding van de Russian River. Hier is een strandje waar in het voorjaar zeehonden met hun jongen te zien zijn. Een prachtig strand en de zeehondjes waren een schattig gezicht, maar ook hier waaide de koude wind dwars door onze kleren heen. De geplande wandeling hier dus maar afgeblazen, en met de auto een paar mooie stukjes kust bekeken. Uiteindelijk kwamen we bij Bodega Bay uit, en zijn we alsnog naar de zonsondergangslokatie gegaan, Bodega Head. Hier was het qua temperatuur wat beter uit te houden, en hebben we een prachtig tochtje gelopen boven langs de kliffen. Een zee, wat rotsen, veel meer heb je niet nodig voor een prachtig uitzicht, kust verveelt echt nooit!

Point Reyes
En aangezien kust nooit verveelt zijn we na een regenachtige zaterdag op zondag opnieuw richting oceaan gereden, dit keer naar mijn eigen persoonlijke nationele park in mijn 'achtertuin', Point Reyes. Eerste stop was de Abbots Lagoon trailhead, voor een wandeling naar een binnenzeetje en een mooi strand. Op de parkeerplaats werden we aangesproken door een vrijwilliger van het park, of we wilden oppassen dat we de broedende strandvogeltjes niet zouden verstoren. Om ze makkelijker te kunnen herkennen had hij een knuffelversie van het vogeltje meegenomen, met sound effect als je erin kneep! De wandeling was lekker in de frisse zeelucht maar niet echt spectaculair, een leuk strandje om met het gezin naar toe te gaan en lekker in het binnenzeetje te spelen maar voor ons niet zo interessant. De bewolking maakte het er ook niet vrolijker op. Aldus waren we al snel weer terug bij de auto, en reden naar de tweede wandeling van vandaag, naar Chimney Rock. Dit is een van de meest toeristische plekken in Point Reyes, maar gelukkig viel het aantal auto's op de parkeerplaats mee. De bewolking brak ook nog eens open, en onder een heerlijk zonnetje openbaarde zich een prachtig panorama. Aan de ene kant het rustige water van Drakes Bay, met schattige zeilbootjes en boothuisjes, aan de andere kant de oceaan die op de spectaculaire kliffen beukte. En daartussenin liepen wij bovenop de kliffen op een landtong. We vonden een pad dat afweek van de eigenlijke route, en dat boven een strandje vol zonnebadende zeehonden voerde. Bovenop de klif stond een man in pak en met een hoge hoed te schilderen, helemaal van de buitenwereld afgesloten met een grote koptelefoon over zijn oren. Bizar gezicht! Welke rots nou precies Chimney Rock was daar zijn we uiteindelijk niet achter gekomen, er leek er geen een op een schoorsteen, maar het was er niet minder mooi om. Op de terugweg naar de auto sloot de bewolking zich weer en kwam de mist met rasse schreden opzetten, we hadden dus echt geluk gehad!



San Francisco
Na al dat natuurschoon waren we wel weer aan wat stedelijk vermaak toe. Aldus met de auto naar Larkspur gereden en daar de veerpond gepakt naar San Francisco. Een ontzettend leuke tocht door de baai, met uitzicht op de heuvels van Marin, Angel Island, Alcatraz, en natuurlijk de skyline van de stad. Eenmaal weer aan land zijn we via Chinatown naar de beroemde steile straten gelopen, en die zijn echt steil! Bovenop heb je mooie doorkijkjes over de stad en de baai. Na een echte hamburger (jawel) als lunch zijn we verder langs het water gelopen richting de Golden Gate Bridge. Dit hele gebied is een en al park en strand en barst van de hardlopende mensen, hondenuitlaters, gezinnetjes met kinderen, barbecueënde jongelui, kortom een ideale plek om mensen te kijken. Het was nog best een eindje lopen naar de Golden Gate, en eenmaal aan de voet van de brug was ik aardig versleten (ik was nog steeds niet lekker), bovendien was mijn gezicht verbrand! Dat gaat op een of andere manier bij bewolking toch nog snel! De Golden Gate Bridge is toch wel indrukwekkend als je er zo vlak bij staat, en de Marin Headlands aan de andere kant zien er erg mooi uit. Daar moet ik dus ook nog een keer naar toe. Terug hebben we maar de bus gepakt naar de ferryterminal. Hier wilden we wat eten maar helaas was alles al gesloten, waardoor we pas terug in Petaluma onze honger konden stillen. Compleet versleten zijn we vroeg naar bed gegaan, want de volgende dag was weer een gewone werkdag (voor mij dan).



Mount Tamalpais
Na drie drukke werkdagen was de vrije vrijdag meer dan welkom, en besloten we naar Mount Tamalpais te gaan. Dat is de hoogste berg/heuvel in Marin, en vanaf de ferry had hij er best indrukwekkend uitgezien. De berg heeft eigenlijk drie toppen, en naar de oostelijke top gaat een weg. Het laatste stukje naar de top gaat een wandelpad. Hoe dichter we bij het park kwamen hoe dichter ook de bewolking werd, we zagen het dus een beetje somber in. Toch maar doorgereden, en bij het ranger station een kaart gehaald. Volgens de ranger moesten we toch maar naar de top rijden, want die zou wel eens boven de bewolking kunnen uitsteken. Aldus de slingerweg omhoog genomen, en ja hoor, even later rijden we zo de mist uit en de zon in! Om ons heen ligt een witte wolkenzee, een magisch uitzicht. Vanaf de parkeerplaats klimmen we onder een strak blauwe hemel naar de top. Het is niet ver, maar het pad cirkelt helemaal om de top heen en het uitzicht is prachtig. De mist houdt halverwege de baai op zodat we toch nog veel kunnen zien. We zijn zo enthousiast dat we op de kaart een grotere route uitstippelen, de berg af en weer op. We komen welgeteld één andere wandelaar tegen. Heerlijk die vrije vrijdagen! Kortom we hebben echt een geweldige dag, lekkerlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de hele "vakantie".



Mendocino
Op zaterdag staat er weer een rit naar, jawel, de kust op het programma. Dit keer een heel stuk richting het noorden, naar Mendocino. Naar verluid een schilderachtig plaatsje op een prachtige lokatie aan de kust. Bovendien een relaxt oord met de nodige alternatievelingen onder de bevolking. Het is een heel eind rijden, maar uiteindelijk zien we in de verte inderdaad allemaal schattige gekleurde houten huisjes bovenop een klif in zee. We lopen wat door het plaatsje, veel antiek- en rommelwinkeltjes, kunstgalerijtjes, winkeltjes met hennepprodukten, dat soort dingen. We komen een kleurijke en uitbundige tuin tegen, propvol met bloemen, totempalen, tuinkabouters enzovoort. Van de bewoner mogen we gerust even de tuin in lopen om foto's te maken. Na een bakkie koffie op het balkon van een restaurantje maken we nog een wandeling over de kliffen rondom het plaatsje.



Op zoek naar een leuke picknicklocatie voor onze meegebrachte lunch komen we bij een piepklein vuurtorentje op een landtong ten noorden van Mendocino terecht. De wind is guur maar achter het houten huisje (meer is de vuurtoren niet) vinden we wat beschutting.



Op de terugweg pakken we de Highway 1 langs de kust, en onderweg stoppen bij nog een vuurtoren, bij Point Arena. Dit is de enige vuurtoren in California waar je nog naar boven kunt, en dat doen we dan ook. Bovenin treffen we een oude bebaarde man met zeemanspet. Het blijkt een gepensioneerde socioloog die als vrijwilliger mensen rondleidt. Uit zijn verhaal blijkt zijn liefde voor deze plek, hij vertelt dat bezoekers niet meer helemaal bovenin mogen komen sinds een of andere vandaal zijn naam in de originele vuurtorenlens van onschatbare waarde heeft gekerfd. Ook blijkt duidelijk hoe de op stapel staande renovatie van de vuurtoren hem aan het hart gaat, hij geeft duidelijk de voorkeur aan de huidige bouwvallige maar sfeervolle staat.



Verder op de terugweg, vlak voor we weer bij het zeehondenstrandje uitkomen, treffen we het tot nu toe spectaculairste stuk van de Highway 1. Op grote hoogte slingert de weg duizeligmakend heen en weer over kliffen, met prachtige uitzichten. Een mooie afsluiting van een lange autorit.

Aan alles komt een eind
En zo is het al weer de laatste dag, wat gaat de tijd snel als je plezier hebt. We doen het rustig aan, halen een ijsje en lopen wat door het dorp. Ik doe nog een rondje op de mountainbike terwijl Steph haar tas pakt. De volgende morgen zet ik haar in alle vroegte af bij de Airport Shuttle, en begint er weer een gewone werkweek...