New York City

De grootste stad van Amerika, de bekendste skyline ter wereld: New York. Al een paar keer vanuit het vliegtuig gespot, maar nog nooit 'echt' er geweest. Na het (succesvol) afronden van mijn Franscursus in Montreal was het wel weer eens tijd voor een korte vakantie, dus samen met Steph op naar New York!

New York is misschien ook wel de duurste stad ter wereld, maar ook hier kun je als toerist low budget uit de voeten. Zo konden we met een collega van Steph, die ook met haar vriendje een weekendje naar New York ging, meerijden. Verder verhuren veel New Yorkers een kamer in hun appartement om hun torenhoge huur te kunnen betalen. Via de website AirBnB (aanrader!) hadden we al snel een heel betaalbare kamer gevonden.

Na het traditionele verhoor werd ik wederom de VS binnengelaten, en na een uurtje of zes in de auto reden we Manhattan binnen, en werden we door Geoff en Rachel afgezet bij ons verblijfadres in Harlem. Stond Harlem vroeger niet al te best bekend, inmiddels zijn ook hier de yuppen aan een opmars bezig. Zo ook Mikey en Earl, bij wie we dit weekend zouden logeren. Een leuk, modern, comfortabel en schoon appartement, een beetje ver van downtown NYC maar met de metro om de hoek was dat niet echt een probleem.

We waren donderdagmiddag redelijk op tijd aangekomen, dus nog genoeg tijd om alvast even de stad in te gaan. Aangezien Steph voor een nieuw fototoestel wilde kijken, en ik voor een nieuwe lens, zijn we eerst langs de BH Photo Superstore gegaan. We werden op z'n zachts gezegd overweldigd door wat we hier aantroffen; zoiets hadden we nog nooit gezien! Zo'n gigantische winkel, alleen al voor digitale spiegelreflexen zaten er minstens 50 medewerkers klaar (nummertje trekken!). Via een ingenieus systeem van lopende banden werden de gewenste artikelen vanuit het magazijn zo achter de toonbank bezorgd. En na de aanschaf, ook weer op de lopende band naar de kassa. We hebben even navraag gedaan: er werken zo'n 700 mensen in de winkel, en nog zo'n zelfde aantal in het magazijn en de telefooncentrale. De meesten van hen zijn overigens joods: veel mannen met keppeltjes en staartjes, en de winkel is op zaterdag gesloten.

Beduusd van deze overweldigende ervaring (en met een nieuwe lens op de camera) zijn we dan maar naar het Empire State Building gelopen. Het liep tegen het einde van de middag, en na de diverse rijen voor kaartverkoop, security check en lift, konden we zo precies mooi de zonsondergang meemaken vanaf het observatiedeck van het hoogste gebouw in de stad. Prachtig om langzaam alle lichtjes aan te zien gaan in de bekende gebouwen. Eenmaal weer beneden zijn hebben we ook meteen Times Square meegepakt, zo in het donker prachtig uitgelicht door de overdaad aan neonreclames. Samen met de vele gele taxis een kleurijk geheel.

Op vrijdag zijn we verder gegaan met het 'afwerken' van de bekende attracties. 's Ochtends zijn we eerst over de Brooklyn Bridge gewandeld. Aan de overkant vanuit Brooklyn Bridge Park heerlijk op een bankje van het uitzicht op Manhattan genoten. Daarna weer terug de brug over en op naar Battery Park, in de rij maar weer, voor de ferry naar het Statue of Liberty! De boot stopt eerst bij Liberty Island, waar je om het vrijheidsbeeld kunt lopen, of, als je één van de gelukkigen bent met een speciaal kaartje (wij niet), kun je er zelfs in. Het is in werkelijkheid eigenlijk niet echt spectaculair, maar goed je moet het toch een keer gezien hebben, niet? Vervolgens vaart de boot naar het verderop gelegen Ellis Island, waar in vervlogen dagen jarenlang nieuw aangekomen immigranten opgevangen werden. Het museum hier is echt bereinteressant, een aanrader! Veel oude foto's en geschiedenis, je kunt je je echt een goed beeld vormen van hoe het geweest is voor al die families die hier na een wekenlange boottocht aankwamen en vervolgens hun leven probeerden op te bouwen in de Nieuwe Wereld. Na wat eten en drinken in het museumrestaurant maar weer in de rij, in de snijdende kou, wachten op de laatste ferry terug naar Manhattan. Daar hebben we de dag afgesloten met een bliksembezoek aan het Museum of Modern Art, welke op vrijdagmiddag gratis is. Dit is natuurlijk ook het drukste moment van de week, en gecombineerd met enige vermoeidheid na zo'n intensieve dag, hebben we niet echt veel gezien. Toch een paar beroemde stukken waarvan ik wist dat ze hier waren, opgezocht en kunnen bewonderen. We liepen nu echter volledig op ons tandvlees, en na nog een hapje in het museumrestaurant maar snel de metro teruggepakt naar 'huis'.

Nu we de grote bezienswaardigheden gezien hadden, konden we zaterdag wat rustiger aan doen. Vanaf ons verblijfadres zijn we helemaal door Harlem naar Central Park gewandeld. Onderweg nog even gekeken bij de prachtige campus van Columbia University en de indrukwekkende Cathedral of St. John the Divine, en een broodje gegeten in een heerlijk alternatief tentje. Eenmaal in Central Park leek het alsof we in een andere wereld waren aangekomen, geweldig zo'n enorm stuk groen in zo'n grote stad. We zijn lekker kris kras door het park geslenterd, genietend van de rust en de hier en daar nog aanwezige herstkleuren. Halverwege kwamen we bij het grote Jacqueline Kennedy Onassis meer, en doemde in de verte aan de overkant van het meer de skyline van de stad op in de mist. Geweldig! Eenmaal aan de zuidkant van het park begon het nu echt te regenen en konden we, tot grote vreugde van Steph, in de beroemdste speelgoedwinkel van New York schuilen: FAO Schwarz. Ook hier weer de overtreffende trap in aanbod, de nieuwste trend lijkt op maat gemaakt speelgoed. Zo kun je je eigen Barbie of Muppet laten maken, geheel volgens eigen ontwerp. Ze worden ter plekke met de hand gefabriceerd. Ondanks de vrolijke boel hierbinnen kwam de regen buiten inmiddels met bakken uit de hemel, dus met de metro terug naar Harlem en in een gezellig restaurantje dat we op de heenweg gespot hadden, heerlijk gegeten.

Zondagochtend hadden we nog een paar uurtjes om de stad in te gaan, en zowaar scheen de zon! We zijn op het gemak door de trendy buurten SoHo en NoHo gelopen, en via Greenwich Village naar Chelsea waar we de overdekte Chelsea Market bezocht hebben. Een heerlijke verzameling (luxe) etenswaren voor de trendy New Yorker. Op de valreep hebben we ook nog even het Flatiron Building kunnen zien, dat rare smalle gebouw dat je vaak op foto's ziet. Wilde ik heel graag zien en dat is dus toch nog gelukt!

Toen was het echt tijd om te vertrekken, we werden netjes op tijd bij ons appartement opgehaald door Rachel en Geoff, die ook een geweldig weekend gehad hadden. Toen restte nog de lange rit terug naar Montreal, inclusief lange wachtrij bij de Canadese grens. Het mocht de pret niet drukken, het was een heerlijk weekend in een overweldigende stad, dat smaakt naar meer!

Montreal

Het is eindelijk zo ver: we wonen samen! Of zo voelt het dan toch! Half september heb ik na de vakantiepret in Europa, mijn spullen weer gepakt en ben naar Montreal gevlogen, om bij Steph in te trekken. Het is vooralsnog tijdelijk - de koude Canadese winter laat ik aan mij voorbij gaan om voor de Cape Epic te kunnen trainen. Maar voorlopig zijn we een kleine 10 weken samen, in 'ons' appartementje in Montreal!

Ons optrekje is een klein maar schattig appartementje in de wijk Villeray, een half uurtje fietsen van downtown Montreal. We hebben alles in de buurt: metrostation, park, bakker, supermarkt, restaurants, noem maar op. De huizen hebben de voor Montreal karakteristieke trappen aan de voorgevel. We hebben binnen niet zo heel veel ruimte, maar we hebben wel voor en achter een (gedeeld) balkon. Met z'n tweeën is het wat improviseren qua ruimte maar verder is het erg gezellig en knus in zo'n klein optrekje.

Traditioneel verplaatst men zich in Montreal per metro, maar de stad is bezig zich te profileren als fietsstad en heeft daarvoor naast een netwerk van fietspaden, ook een publiek fietssysteem geintroduceerd, Bixi. Een soort modern witte fietsenplan, waarbij je tegen een kleine vergoeding op zo'n beetje iedere straathoek een fiets kunt pakken, en eenmaal op de plaats van bestemming weer in de dichtsbijzijnde stalling terugzetten. Ik heb voor 28 dollar (ongeveer 18 euro) een maandabonnement genomen en rijd dus lekker op de bixi door de stad. Veel goedkoper èn gezonder dan de metro, en zo leer ik de stad ook nog een beetje kennen.

Ik heb echter ook mijn mountainbike meegenomen, want er moet getraind worden voor de Cape Epic in maart! Off-road is er in de directe omgeving niet zo veel te beleven, en we hebben geen auto, dus ben ik op de weg aangewezen. Gelukkig heeft Quebec het grootste fietspadennetwerk van Noord-Amerika. Aldus een setje wegbanden aangeschaft en op de mountainbike gemonteerd. Het is de bedoeling om de komende maanden zo de nodige kilometers te gaan vreten. Na een eerste verkennistocht heb ik samen met Steph een leuke tocht van 58 km gereden rondom de helft van het eiland van Montreal. Voor Steph een nieuw record en voor mij een goed begin :-)

Ik ben hier echter niet alleen maar om te fietsen en een beetje op de bank voor de tv te liggen, sinds een week ga ik weer naar school! Ik volg vier weken lang Franse lessen op een talenschool in het centrum. 20 uur per week, dat betekent 's ochtends les, 's middags vrij. De klas is klein en de nadruk ligt op het spreken. Leraar Eric uit Normandië is erg geestig en op zeer aangename wijze wandelen we door de leerstof. Nu eens niet droge rijtjes en regels uit het hoofd leren, maar gewoon met elkaar praten en aan elkaar uitleggen. Zo krijgen de woorden en grammaticaregels vanzelf context en zijn ze ook makkelijker te onthouden en toe te passen. De tijd vliegt echt voorbij tijdens de lessen! Buiten school natuurlijk ook oefenen, natuurlijk met Steph en ook bij het boodschappen doen etc.

Verder is het natuurlijk herfst en laat dat nu de mooiste tijd zijn in deze regio! Het is regelmatig heel lekker weer, en de bladeren aan de bomen kleuren felgeel, -oranje en -rood. Een lokale traditie in deze tijd van het jaar is het appelplukken, in het weekend trekt men de stad uit richting de ontelbare boomgaarden om tassen vol met appels te plukken. Ook wij zijn met Stephs vrienden Marie-Hélène en Saber uit plukken geweest, eerst in een appelboomgaard, waar we ook lekker gepicknickt hebben, en vervolgens ook nog bij een courgetteplantage waar je zelf courgettes in de meest uiteenlopende vormen en kleuren van de grond kon rapen. Vervolgens in de file terug naar de stad, want het is dus echt een volkstraditie...

Met die herfstkleuren en lekker weer is het natuurlijk ook ideaal om te gaan mountainbiken, dus afgelopen zaterdag maar eens een auto gehuurd (ook Avis zit om de hoek, we hebben echt alles in de buurt!) en richting Bromont gereden. Vorig jaar was ik hier al eens naar een wereldbekerwedstrijd gaan kijken, toen in de gietende regen. Nu was het echter prachtig helder weer dus kon ik zien dat het daar echt mooi is. Bromont is een klein skioord dat in de zomer de liften openstelt voor fietsers en wandelaars. Veel downhillers dus, maar er is ook een uitgebreid netwerk van cross country trails. Ik heb een heerlijk tocht gemaakt van meer dan 4 uur, over soms hele uitdagende paden, steil omhoog en omlaag en bij tijd en wijle zeer rotsachtig. Genoten van het heerlijke weer en de prachtige herfstkleuren, en ook het wereldbekerparcours meegepakt. Gaaf!

Op de heenweg had ik Steph bij haar moeder afgezet, en op de terugweg dus naar schoonmoeders gereden die een verrukkelijk 3-gangen diner had voorbereid met forel als hoofdgerecht. Hmmmmmmm!!!

Shoot the Alps

Na de Eiger Bike Challenge ben ik doorgereden naar Les Arcs in de Franse Alpen, voor een fotocursus met de Britse mountainbikefotograaf Seb Rogers. Twee jaar geleden volgde ik al eens zijn basiscursus in de Engelse Quantock Hills. Nu organiseerde Seb voor het eerst een cursus voor gevorderden in de Alpen. Een week lang mountainbiken en foto's maken in het hooggebergte, geen slecht vooruitzicht!

Onderdak, eten en gidsen werden verzorgd door de Britse organisatie TrailAddiction, die zich normaal gesproken voornamelijk op downhill mountainbikers richt. Met de lift omhoog, met de fiets zo hard mogelijk weer omlaag. In plaats van dunne afgetrainde atleten daarom nu eens forse kerels met een biertje in de ene hand, en een peuk in de andere. Ons fotogroepje, dat naast mij en leraar Seb bestond uit David uit Engeland en Linda uit Zwitserland, was een beetje een vreemde eend in de bijt tussen al die downhillers. Ook wij maakten echter dankbaar gebruik van de liften, want omhoog fietsen met een zware rugtas vol fotoapparatuur is ook niet ideaal.

Gedurende de week zijn we op zoek gegaan naar de mooiste locaties in de omgeving om foto's te maken. Hierbij waren we meestal als eersten de deur uit (soms voor het ontbijt!), en 's avonds als laatsten weer thuis. Het mooiste licht heb je nou eenmaal in de uren vlak na zonsopgang, en vlak voor zonsondergang. We kregen altijd één of twee gidsen van TrailAddiction mee, die deze week ook een dubbelrol als fotomodel speelden. Hetzelfde tafereel herhaalde zich keer op keer: we vonden een mooie locatie, iedereen was een tijdje bezig om een mooi standpunt te vinden en de camera's en flitsers in te stellen, vervolgens kon de gids vijf tot tien keer hetzelfde stukje fietsen. Zo ging dat de hele dag zo'n beetje door. Tussendoor konden we af en toe ook nog even gewoon mountainbiken, en volop genieten van de geweldige singletrack afdalingen in dit gebied (waarbij Linda haar indrukwekkende techniek kon laten zien, en ons allemaal ver achter haar liet!). 's Avonds in de chalet, na het (verrukkelijke!) eten, kropen we met z'n allen achter onze laptops om de opbrengst van de dag te bekijken en te bespreken.

Zo hebben we heel wat mooie plekjes gevonden, en achteraf bleek dat we op maandagavond al de allermooiste locatie te pakken hadden gehad: een kronkelende trail op een indrukwekkende bergkam, prachtig in het zachte avondlicht. Hier zijn heel wat mooie plaatjes geschoten. De groep bleek erg leuk en we konden het goed met elkaar vinden en vulden elkaar mooi aan. David bleek een enorme kennis te hebben van de techniek, en Linda talent voor het vinden van niet voor de hand liggende maar daardoor nog mooiere invalshoeken. Seb toonde vooral zijn jarenlange ervaring, en had altijd wel advies of een oplossing of suggestie klaar. Ook de gidsen kregen schik in het op zich saaie werk als fotomodel ("nog één keertje graag!"), vooral na het zien van de resultaten op de LCD-schermpjes achter op de camera's.

Qua techniek was er grote nadruk op het gebruik van externe flitsers, iets waar ik totaal geen ervaring mee had, laat staan de benodigde apparatuur. Ik kon echter spullen van Seb lenen, en David wist zelfs een ingenieus systeem in elkaar te knutselen om de flitsers samen te laten werken met mijn Sony/Minolta camera, die over een niet-standaard aansluiting beschikt. Zo ging er een wereld voor me open, en heb ik ontzettend veel geleerd en geëxperimenteerd. Nadeel is natuurlijk dat ik na de cursus naar huis kon met een boodschappenlijstje: nu wil ik die apparatuur zelf ook hebben!

Het was een ontzettend intensieve week, die grofweg bestond uit fotograferen, fietsen, eten en slapen. Meer nog echter was het vooral een hele leuke, leerzame en inspirerende week, en iedereen ging dan ook enthousiast naar huis met veel mooie foto's, nieuwe ideeën, en de intentie om het volgend jaar nog een keer over te doen!