Shoot the Alps

Na de Eiger Bike Challenge ben ik doorgereden naar Les Arcs in de Franse Alpen, voor een fotocursus met de Britse mountainbikefotograaf Seb Rogers. Twee jaar geleden volgde ik al eens zijn basiscursus in de Engelse Quantock Hills. Nu organiseerde Seb voor het eerst een cursus voor gevorderden in de Alpen. Een week lang mountainbiken en foto's maken in het hooggebergte, geen slecht vooruitzicht!

Onderdak, eten en gidsen werden verzorgd door de Britse organisatie TrailAddiction, die zich normaal gesproken voornamelijk op downhill mountainbikers richt. Met de lift omhoog, met de fiets zo hard mogelijk weer omlaag. In plaats van dunne afgetrainde atleten daarom nu eens forse kerels met een biertje in de ene hand, en een peuk in de andere. Ons fotogroepje, dat naast mij en leraar Seb bestond uit David uit Engeland en Linda uit Zwitserland, was een beetje een vreemde eend in de bijt tussen al die downhillers. Ook wij maakten echter dankbaar gebruik van de liften, want omhoog fietsen met een zware rugtas vol fotoapparatuur is ook niet ideaal.

Gedurende de week zijn we op zoek gegaan naar de mooiste locaties in de omgeving om foto's te maken. Hierbij waren we meestal als eersten de deur uit (soms voor het ontbijt!), en 's avonds als laatsten weer thuis. Het mooiste licht heb je nou eenmaal in de uren vlak na zonsopgang, en vlak voor zonsondergang. We kregen altijd één of twee gidsen van TrailAddiction mee, die deze week ook een dubbelrol als fotomodel speelden. Hetzelfde tafereel herhaalde zich keer op keer: we vonden een mooie locatie, iedereen was een tijdje bezig om een mooi standpunt te vinden en de camera's en flitsers in te stellen, vervolgens kon de gids vijf tot tien keer hetzelfde stukje fietsen. Zo ging dat de hele dag zo'n beetje door. Tussendoor konden we af en toe ook nog even gewoon mountainbiken, en volop genieten van de geweldige singletrack afdalingen in dit gebied (waarbij Linda haar indrukwekkende techniek kon laten zien, en ons allemaal ver achter haar liet!). 's Avonds in de chalet, na het (verrukkelijke!) eten, kropen we met z'n allen achter onze laptops om de opbrengst van de dag te bekijken en te bespreken.

Zo hebben we heel wat mooie plekjes gevonden, en achteraf bleek dat we op maandagavond al de allermooiste locatie te pakken hadden gehad: een kronkelende trail op een indrukwekkende bergkam, prachtig in het zachte avondlicht. Hier zijn heel wat mooie plaatjes geschoten. De groep bleek erg leuk en we konden het goed met elkaar vinden en vulden elkaar mooi aan. David bleek een enorme kennis te hebben van de techniek, en Linda talent voor het vinden van niet voor de hand liggende maar daardoor nog mooiere invalshoeken. Seb toonde vooral zijn jarenlange ervaring, en had altijd wel advies of een oplossing of suggestie klaar. Ook de gidsen kregen schik in het op zich saaie werk als fotomodel ("nog één keertje graag!"), vooral na het zien van de resultaten op de LCD-schermpjes achter op de camera's.

Qua techniek was er grote nadruk op het gebruik van externe flitsers, iets waar ik totaal geen ervaring mee had, laat staan de benodigde apparatuur. Ik kon echter spullen van Seb lenen, en David wist zelfs een ingenieus systeem in elkaar te knutselen om de flitsers samen te laten werken met mijn Sony/Minolta camera, die over een niet-standaard aansluiting beschikt. Zo ging er een wereld voor me open, en heb ik ontzettend veel geleerd en geëxperimenteerd. Nadeel is natuurlijk dat ik na de cursus naar huis kon met een boodschappenlijstje: nu wil ik die apparatuur zelf ook hebben!

Het was een ontzettend intensieve week, die grofweg bestond uit fotograferen, fietsen, eten en slapen. Meer nog echter was het vooral een hele leuke, leerzame en inspirerende week, en iedereen ging dan ook enthousiast naar huis met veel mooie foto's, nieuwe ideeën, en de intentie om het volgend jaar nog een keer over te doen!

Eiger Bike Challenge

Nog maar net terug in Nederland, kon ik al weer mijn spullen pakken voor het volgende avontuur. Zondag 16 augustus stond de Eiger Bike Challenge op het programma, één van de bekendste en zwaarste mountainbikewedstrijden in Europa. Op woensdag toog ik in mijn gehuurde Fiat Panda richting Zwitserland. De reis verliep voorspoedig en aan het einde van de middag bereikte ik Grindelwald, en kon zo op het terras van Hotel Panorama aanschuiven voor een biertje bij Marc, Jeroen en Paul, die even daarvoor gearriveerd waren. We hadden een mooie vierspersoonskamer met balkon, en een prachtig onbelemmerd uitzicht op de beroemde noordwand van de Eiger.

Voor de volgende dag had ik een mooi ritje gevonden op internet, en in mijn GPS geladen. Eerst over de startklim van de wedstrijdroute via de Grosse Scheidegg naar de First op 2167 meter hoogte, vervolgens over leuke singletracks weer naar beneden. De klim was vooral lang (meer dan 1000 hoogtemeters) en voornamelijk over asfalt, maar met prachtige uitzichten over het dal en de omringende bergen. Na een welverdiend bakkie op de First, kregen we de eerste singletrack voorgeschoteld en deze was meteen supertechnisch. Ik wist het grootste gedeelte te rijden, en ook de andere jongens kwamen fietsend dan wel lopend ongeschonden beneden. Na nog wat steil afdaalwerk over brede asfalt- en schotterpaden, waarbij we onze schijfremmen tot de limiet konden testen, gaf de GPS aan dat we een half overwoekerd wandelpad in moesten slaan. Hier begon het avontuurlijke deel van de rit! Via smalle rotsachtige paadjes en vele scherpe bochten daalden we snel af. Het pad werd steeds onduidelijker, en verdween zo nu en dan volledig, maar dankzij de GPS bleven we op koers. Met verbazing en enige schrik werden we gadegeslagen door de Zwitserse koeien, die al in geen jaren meer wandelaars op het pad hadden gezien, laat staan mountainbikers! Uiteindelijk kwamen we netjes weer uit op de weg waar ons hotel aan lag, en iedereen was enthousiast over de enerverende rit!

Later die week arriveerden ook Bjorn en Debora, en Wim en Elmar, en beleefden we een paar gezellige en relaxte dagen in en rond Grindelwald. Een uitstapje met de kabelbaan, lekker uit eten, een beetje slenteren langs de kraampjes bij de start/finish. Vanwege aanhoudende rugklachten veranderde ik mijn inschrijving van de langste afstand (88 km / 3900 hm) naar de kortere (55 km / 2500 hm, ook nog een hele kluif).

Zaterdag was het dan zo ver, en voor dag en dauw daalden we het dal in naar de start. Daar was het nog behoorlijk fris, en een beetje verkleumd ging ik van start. De eerste anderhalf uur was het echter klimmen geblazen, dus ik werd al snel warm. Ik kreeg al snel last van mijn rug, maar vond uit dat af en toe staan op de pedalen goed hielp. Ondertussen was het genieten van het uitzicht, de zon kwam net over de bergen en bescheen het topje van de Eiger: schitterend! De lastige singletrack op de First bleek ook in de wedstrijd te zitten, deze keer voelde ik dat de concentratie na de lange inspanning van de klim wat minder was, en heb ik de moeilijkste stukjes maar gelopen. Na het nodige asfaltdaalwerk (zonde!) werd het de tweede helft van de route steeds meer echt mountainbiken. Het nodige onverharde werk over schotterpaden en door weilanden, en zo nu en dan prachtige technische singletracks, waar ik overal op de fiets kon blijven! De man met de hamer stond voor iedereen klaar op de klim naar Bort, een waanzinnig steil asfaltweggetje waar menigeen van de fiets moest. De top was echter in zicht en je kon de speaker al horen, dus ik heb me vermand en het hele stuk omhoog gefietst. Eenmaal bij de 'top', bleek dit echter niet de top te zijn, maar pas de helft van de klim, en verderop ging het nog steiler omhoog over een grashelling! Hier moest ik toch echt even van de fiets. Omlaag ging het meteen over een technisch pad vol traptreden, hier ben ik tegen beter weten in fietsend omlaag gestuiterd, ondertussen de nodige lopende bikers inhalend. De rest van de route kenmerkte zich door opeenvolgende kortere klimmen, en een aantal leuke singletracks. Voor ik het wist was ik terug in het dorp, en na nog een paar honderd meter klimmen kwam ik over de finish in een tijd van 4 uur en 33 minuten. Ruim binnen de verwachte 5 uur, en ik was nog redelijk fris ook! Tussen al die snelle Zwitsers betekende dat nog steeds een klassering in de achterhoede, maar voor mezelf had ik echter boven verwachting lekker gereden, en belangrijker: enorm genoten! Weer een prachtige rit op het palmares!

In de week na de wedstrijd ben ik met Marc, Bjorn en Debora nog op de camping in Grindelwald blijven hangen. Een beetje geïmproviseerd, want ik had geen kampeerspullen bij me, maar met het prachtige zomerweer was dat goed te doen. We hebben vooral veel gerelaxed, maar op woensdag ben ik met Marc ook nog voor een 'rustig' ritje op pad gegaan. Met de topokaart van de omgeving op zak gingen we op zoek naar leuke singletracks, deze vonden we aanvankelijk niet echt, maar uiteindelijk kwamen we in de buurt van wat op de kaart leek op een waanzinnig pad langs de bergwand. Om dit pad te bereiken moesten we flink klimmen, en uiteindelijk zelfs een heel steil pad met de fiets op de rug beklimmen. Eenmaal boven vonden we inderdaad een schitterend pad langs de afgrond, meestal goed te fietsen. Aan het einde moesten we echter weer beneden, en het was meteen duidelijk dat het steile wandelpad langs een kloof absoluut niet te rijden was. Lopend dus naar beneden, waarbij we en passent nog de woede van een oudere Zwitserse vrouw op de hals haalden, waarom precies was niet helemaal duidelijk. Eenmaal beneden konden we gelukkig nog een voornamelijk vlak bospad dat we eerder die week gelopen hadden, terugpakken naar de camping. Dit was weer fantastisch te rijden singletrack, dus een mooie afsluiter van deze 'expeditie'!

De laatste avond kregen we nog een ontzettende omweersbui te verduren, waarbij we het in Marcs oude tentje niet droog hielden. De volgende dag was het echter toch tijd om te vertrekken. Bjorn en Debora bleven nog een paar dagen, maar Marc moest weer terug naar Nederland, en ik ging door naar de Franse Alpen voor een weekje biken en fotograferen in Les Arcs!

Aan alles komt een eind

Wat gaat de tijd snel! Ik ben alweer een maand weg uit Californië! Hoog tijd om de blog weer eens bij te werken! Voor wie het even allemaal niet meer bij kan houden (zoals ik zelf): ik had mijn baan en appartement in Petaluma per 1 augustus opgezegd, en ging vol goede moed een werkloos en thuisloos leven tegemoet!

Auto verkopen
Na de roadtrip met Steph had ik nog twee weken om alles af te ronden in Californië. Bij terugkomst meteen mijn auto te koop gezet op Craigslist - het Amerikaanse equivalent van Marktplaats. Al snel meldde zich een zekere Burnie, die blijkbaar grote interesse had want hij heeft wel tien keer gebeld en kwam helemaal met de bus naar Santa Rosa om de auto te bekijken. Die was duidelijk niet van plan ook terug weer de bus te pakken, dus de koop was snel gesloten. Na het invullen van diverse ouderwetse formulieren en de overhandiging van een pak met dollars vertrok Burnie met de Subaru - en was ik autoloos!

Meubels verkopen
Ook mijn meubels moesten de deur uit. Dit ging aanzienlijk moeizamer. Het handelen via Craigslist was bijna full time werk, en redelijk frustrerend. Mensen die niets meer van zich laten horen, of tot drie keer toe niet op komen dagen, het hoort er allemaal bij blijkbaar. Ik begon wel een beetje nerveus te worden want het leek er lang op dat ik met twee queen size bedden en een bank zou blijven zitten. Uiteindelijk ging alles toch één voor één weg, en had ik nog een minimalistisch weekje voor de boeg in een nagenoeg leeg appartement, met een kampeermatje als bed, en de strijkplank als tafel.

Afscheid van Hippo, deel 1
Na 15 maanden intensief werken met een kleine groep mensen, was het hele proces van ontslag nemen ineens erg snel gegaan. Doordat ik nog vier weken vakantie had staan was ik na de aankondiging van mijn vertrek een paar dagen later al weg! Daarom in de laatste week nog een keer uitgebreid uit eten gegaan met de collega's - een gezellig afscheid. Via e-mail ook van een hoop collega's verder weg erg veel leuke, verrassende, en warme reacties gekregen. Het zal nog moeilijk worden om weer zo'n fijne werkplek te vinden!

Buuv'
Net als in Amsterdam, had ik ook in Petaluma het geluk erg leuke buren te hebben. Vooral met buurvrouw Melissa ben ik in de loop der tijd erg goed bevriend geraakt. We kookten vaak samen, of gingen lekker uit eten, en na afloop zaten we vaak nog tot 's avonds laat te kletsen. Eigenlijk een soort huisgenoot, alleen hadden we allebei ons eigen appartement! In de laatste week hebben we samen nog één laatste kookavontuur beleefd, waarbij we naast soep en noodles onze eigen experimentele loempia's gemaakt hebben! Ook hebben we een hilarisch dagtripje gemaakt waarbij we wilden gaan picknicken en zwemmen. We hadden zoveel lekkere dingen meegenomen, dat tegen de tijd dat we ons buikje rond gegeten hadden, het zwembad dicht ging! Na een prachtige autoritje door Sonoma Valley zijn we daarom 's avonds maar clandestien de hot tub van een chique hotel in Sonoma ingedoken! Verder heeft Melissa erg geholpen bij het opruimen en schoonmaken. Na al deze gezamenlijke avonturen viel het afscheid de laatste avond toch wel zwaar - het is onduidelijk of en wanneer we elkaar weer zullen zien. We zijn inmiddels echter via Skype (met webcam!) in contact - lang leve moderne technologie!

Mountainbiken
Stiekem was ik natuurlijk niet voor werk in Californië, maar om te mountainbiken! Ik ben er veel met de bike op uit geweest en zal de luxe van wonen in een mountainbikeparadijs missen. Door een rugblessure is er de laatste maanden helaas niet veel van biken gekomen. Het laatste weekend ben ik echter nog één keertje naar Annadel geweest. Auto geleend van Melissa, bike achterin gepropt, en voorzichtig de trail op, regelmatig pauzerend om de rug te strekken. Genoten heb ik, van de prachtige omgeving, het heerlijk warme weer, de uitdagende trails, het stof, het zweet... en ik realiseerde me hoe zeer ik dit zal missen! Via MTBR ook afscheid genomen van de mensen met wie ik de afgelopen 15 maanden gemountainbiked heb, en ook hier veel gelukwensen en andere warme woorden ontvangen.

Nog één keer naar San Francisco
Op de valreep ben ik ook nog een dagje naar San Francisco geweest, om nog één keertje de toerist uit te hangen en de plekjes te bezoeken waar het in 15 maanden niet van gekomen was. Ik kon met mijn steun en toeverlaat Melissa meeliften, en heb vanaf haar kantoor de bus naar het centrum gepakt. Ik ben naar de Coit Tower geweest, en ben vanaf daar de wonderlijke trappen van Filmore St afgedaald - een weelderige oase van groen midden in de stad. Na een heerlijke lunch in North Beach bij een Italiaans tentje, nog één keer de cable car genomen. Het blijft spectaculair om hiermee de steile straten af te razen! Hierna de tram gepakt naar de Castro, en vanhier naar de Mission gewandeld. Hier heb ik de dag afgesloten met een heerlijk tukkie in het park. Van hier kon ik prachtig de mist de stad binnen zien rollen. De Mission blijft altijd het langst in de zon - fascinerend om rondom de wolken te zien opzwellen en zelf in de zon te zitten. 's Avonds heerlijk tapas gegeten met Melissa en Miguel, haar Nicaraguaanse ex-vriend.

Vertrek
Uiteindelijk was het dan toch echt tijd om te vertrekken, en met twee grote zware weekendtassen, een enorme fietstas, een rugzakje en mijn laptoptas, werd ik door collega Jeff na nog een bakkie koffie bij de Whole Foods, bij de airport shuttle afgezet. Vanaf hier ging het allemaal heel vlotjes, en voor ik het wist zat ik in het vliegtuig en had ik eindelijk tijd om stil te staan bij wat er allemaal aan het gebeuren was - eigenlijk best heel veel tegelijk! Ik moet zeggen dat er wel wat emoties los kwamen, maar ook opwinding over de ongewisse maar spannende nabije toekomst. Ik kon gelukkig ook nog wat slapen en de volgende ochtend stond ik weer op Schiphol, met al mijn bagage, en werd opgewacht door Rein en Leuni, en Stijn!

Vrij!
De eerste week terug in Nederland heb ik vooral heel veel uitgerust. Het was heerlijk om alle hectiek van het vertrek achter de rug te hebben, en me nog geen zorgen te hoeven maken over de volgende stap. Zo zat ik dus lekker in mijn unieke zorgeloze eigen wereldje, een heel bevrijdend gevoel en zeer rustgevend en tegelijk stimulerend! Geheel opgeladen en vol ideeën kon ik langzaam weer beginnen met plannen maken en voorbereiden!

Afscheid van Hippo, deel 2
Ik moest natuurlijk ook nog afscheid van mijn Nederlandse collega's nemen, met wie ik de afgelopen vijf en een half jaar heb samengewerkt. We hebben gezellig geborreld op kantoor, en er was een ontzettend leuk afscheidswoord van Jeroen. De meest gestelde vraag die avond was: wat ga je nu doen, en het was erg leuk om steeds te kunnen antwoorden met: dat weet ik niet! Na lekker uit eten geweest te zijn ben ik alleen door nachtelijk Amsterdam naar het station gelopen - even van mijn vrijheid en de energieke vibe van de stad genieten. Voor mijn gevoel was er nu echt een hoofdstuk afgesloten!

Plannen
Op naar het volgende hoofdstuk dus, en dat heeft inmiddels aardig vorm gekregen. Na een korte vakantie naar de Zwitserse en Franse Alpen (inmiddels achter de rug) om mijn veramerikaniseerde zintuigen weer op het Europese te kalibreren, vertrek ik 12 september naar Canada om in Montreal tijdelijk bij Steph in te trekken! Voorlopig tot eind november, want de winter in Quebec zie ik nog niet zitten! Ook staat er weer een nieuw project op stapel: in maart 2010 ga ik met Marc de Cape Epic rijden, een 8-daagse mountainbikewedstrijd in Zuid-Afrika! De winterperiode zal dus ik het teken van training voor dit avontuur staan! In het voorjaar zal ik dan weer een tijdje in Montreal wonen, waarna we hopelijk langzamerhand onze Frankrijkdroom kunnen gaan verwezenlijken! Om te beginnen ga ik straks in Montreal alvast terug de schoolbanken in om mijn Frans te verbeteren! Ik heb er veel zin in en zie er natuurlijk naar uit om Steph weer te zien en 10 weken samen te zijn. We hebben ook ontzettend veel plannen voor tripjes, o.a. naar New York! Er staat dus weer een spannende en opwindende tijd voor de deur!